Verdrag inzake het recht dat van toepassing is op erfopvolging

1

This Convention determines the law applicable to succession to the estates of deceased persons.

2

The Convention does not apply to:

• a)

  the form of dispositions of property upon death;

• b)

  capacity to dispose of property upon death;

• c)

  issues pertaining to matrimonial property;

• d)

  property rights, interests or assets created or transferred otherwise than by succession, such as in joint ownership with right of survival, pension plans, insurance contracts, or arrangements of a similar nature.

1

Succession is governed by the law of the State in which the deceased at the time of his death was habitually resident, if he was than a national of that State.

2

Succession is also governed by the law of the State in which the deceased at the time of his death was habitually resident if he had been resident there for a period of no less than five years immediately preceding his death. However, in exceptional circumstances, if at the time of his death he was manifestly more closely connected with the State of which he was then a national, the law of that State applies.

3

In other cases succession is governed by the law of the State of which at the time of his death the deceased was a national, unless at that time the deceased was more closely connected with another State, in which case the law of the latter State applies.

1

A person may designate the law of a particular State to govern the succession to the whole of his estate. The designation will be effective only if at the time of the designation or of his death such person was a national of that State or had his habitual residence there.

2

This designation shall be expressed in a statement made in accordance with the formal requirements for dispositions of property upon death. The existence and material validity of the act of designation are governed by the law designated. If under that law the designation is invalid, the law governing the succession is determined under Article 3.

3

The revocation of such a designation by its maker shall comply with the rules as to form applicable to the revocation of dispositions of property upon death.

4

For the purpose of this Article, a designation of the applicable law, in the absence of an express contrary provision by the deceased, is to be construed as governing succession to the whole of the estate of the deceased whether he died intestate or wholly or partially testate.

1

Subject to Article 6, the applicable law under Articles 3 and 5, paragraph 1, governs the whole of the estate of the deceased wherever the assets are located.

2

This law governs:

• a)

  the determination of the heirs, devisees and legatees, the respective shares of those persons and the obligations imposed upon them by the deceased, as well as other succession rights arising by reason of death including provision by a court or other authority out of the estate of the deceased in favour of persons close to the deceased;

• b)

  disinheritance and disqualification by conduct;

• c)

  any obligation to restore or account for gifts, advancements of legacies when determining the shares of heirs, devisees or legatees;

• d)

  the disposable part of the estate, indefeasible interests and other restrictions on dispositions of property upon death;

• e)

  the material validity of testamentary dispositions.

3

Paragraph 2 does not preclude the application in a Contracting State of the law applicable under this Convention to other matters which are considered by that State to be governed by the law of succession.

1

Where the agreement involves the estate of one person only, its material validity, the effects of the agreement, and the circumstances resulting in the extinction of the effects, are determined by the law which under Article 3 or 5, paragraph 1, would have been applicable to the succession to the estate of that person if that person had died on the date of the agreement.

2

If under that law the agreement is invalid, it is nevertheless valid if it is valid under the law which at the time of death is the law applicable to the succession to the estate of that person according to Article 3 or 5, paragraph 1. The same law then governs the effects of the agreement and the circumstances resulting in the extinction of the effects.

1

Where the agreement involves the estates of more than one person, the agreement is materially valid only if it is so valid under all the laws which, according to Article 3 or 5, paragraph 1, would have governed the succession to the estates of all those persons if each such person had died on the date of the agreement.

2

The effects of the agreement and the circumstances resulting in the extinction of the effects are those recognized by all of those laws.

1

The material validity of an agreement valid under the law applicable according to Article 9, 10 or 11 may not be contested on the ground that the agreement would be invalid under the law applicable according to Article 3 or 5, paragraph 1.

2

However, the application of the law applicable according to Article 9, 10 or 11 shall not affect the rights of anyone not party to the agreement who under the law applicable to the succession by virtue of Article 3 or 5, paragraph 1, has an indefeasible interest in the estate or another right of which he cannot be deprived by the person whose estate is in question.

1

Where a trust is created in a disposition of property upon death, the application to the succession of the law determined by the Convention does not preclude the application of another law to the trust. Conversely, the application to a trust of its governing law does not preclude the application to the succession of the law governing succession by virtue of the Convention.

2

The same rules apply by analogy to foundations and corresponding institutions created by dispositions of property upon death.

1

For the purposes of identifying the law applicable under this Convention, where a State comprises two or more territorial units, each of which has its own system of law or its own rules of law in respect of succession, the provisions of this Article apply.

2

If there are rules in force in such a State identifying which law among the laws of the two or more units is to apply in any circumstance for which this Article provides, the law of that unit applies. In the absence of such rules the following paragraphs of this Article apply.

3

For the purposes of any reference in this Convention, or any designation by the deceased pursuant to this Convention,

• a)

  the law of the State of the habitual residence of the deceased at the time of designation or of his death means the law of that unit of the State in which at the relevant time the deceased had his habitual residence ;

• b)

  the law of the State of the nationality of the deceased at the time of designation or of his death means the law of that unit of the State in which at the relevant time the deceased had his habitual residence, and in the absence of such an habitual residence, the law of the unit with which he had his closest connection.

4

For the purposes of any reference in this Convention, the law of the State of closest connection means the law of that unit of the State with which the deceased was most closely connected.

5

Subject to Article 6, for the purposes of any designation pursuant to this Convention whereby the deceased designates the law of a unit of the State of which at the time of designation or of his death

• a)

  he was a national, that designation is valid only if at some time he had had an habitual residence in, or in the absence of such an habitual residence, a close connection with, that unit:

• b)

  he was not a national, the designation is valid only if he then had his habitual residence in that unit, or, if he was not then habitually resident in that unit but was so resident in that State, he had an habitual residence in that unit at some time.

6

For the purposes of any designation under Article 6 with regard to particular assets whereby the deceased designates the law of a State, it is presumed that, subject to evidence of contrary inherit, the designation means the law of each unit in which the assets are situated.

7

For the purposes of Article 3, paragraph 2, the required period of residence is attained when the deceased for the five years immediately preceding his death had his residence in that State, notwithstanding that during that period he resided in more than one of the units of that State. When the period has been attained, and the deceased had an habitual residence in that State at the time, but no habitual residence in any particular unit of that State, the applicable law is the law of that unit in which the deceased last resided, unless at the time he had a closer connection with another unit of the State, in which case the law of the latter unit applies.

1

The Convention applies in a Contracting State to the succession of any person whose death occurs after the Convention has entered into force for that State.

2

Where at a time prior to the entry into force of the Convention in that State the deceased had designated the law applicable to his succession, that designation is to be considered valid there if it complies with Article 5.

3

Where at a time prior to the entry into force of the Convention in that State the parties to an agreement as to succession have designated the law applicable to that agreement, that designation is to be considered valid there if it complies with Article 11.

1

The Convention does not affect any other international instrument to which Contracting States are or become Parties and which contains provisions on matters governed by the Convention, unless a contrary declaration is made by the States Parties to such instrument.

2

Paragraph 1 of this Article also applies to uniform laws based on special ties of a regional or other nature between the States concerned.

1

Any State may, at the time of signature, ratification, acceptance, approval or accession, make any of the following reservations:

• a)

  that it will not apply the Convention to agreements as to succession as defined in Article 8, and therefore that it will not recognize a designation made under Article 5 if the designation is not expressed in a statement made in accordance with the requirements for a testamentary disposition;

• b)

  that it will not apply Article 4;

• c)

  that it will not recognize a designation made under Article 5 by a person who, at the time of his death, was not or was no longer either a national of, or habitually resident in, that State whose law he had designated, but at that time was a national of and habitually resident in the reserving State;

• d)

  that it will not recognize a designation made under Article 5, if all of the following conditions are met

  • -

    the law of the State making the reservation would have been the applicable law under Article 3 if there had been no valid designation made under Article 5,

  • -

    the application of the law designated under Article 5 would totally or very substantially deprive the spouse or a child of the deceased of an inheritance or family provision to which the spouse or child would have been entitled under the mandatory rales of the law of the State making this reservation.

  • -

    that spouse or child is habitually resident in or a national on that State.

2

No other reservation shall be permitted.

3

Any Contracting State may at any time withdraw a reservation which it has made; the reservation shall cease to have effect on the first day of the month following the expiration of three months after notification of the withdrawal.

1

The Convention shall be open for signature by the States which were Members of the Hague Conference on Private International Law at the time of its Sixteenth Session.

2

It shall be ratified, accepted or approved and the instruments of ratification, acceptance or approval shall be deposited with the Ministry of Foreign Affairs of the Kingdom of the Netherlands, depositary of the Convention.

1

Any other State may accede to the Convention after it has entered into force in accordance with Article 28, paragraph 1.

2

The instrument of accession shall be deposited with the depositary.

1

If a State has two or more territorial units in which different systems of the law are applicable in relation to matters dealt with in this Convention, it may at the time of signature, ratification, acceptance, approval or accession declare that this Convention shall extend to all of its territorial units or only to one or more of them and may alter this declaration by submitting another declaration at any time.

2

Any such declaration shall be notified to the depositary and shall state expressly the territorial units to which the Convention applies.

3

If a State makes no declaration under this Article, the Convention is to extend to all territorial units of that State.

1

The Convention shall enter into force on the first day of the month following the expiration of three months after the deposit of the third instrument of ratification, acceptance or approval referred to in Article 25.

2

Thereafter the Convention shall enter into force:

• a)

  for each State ratifying, accepting or approving it subsequently, or acceding to it, on the first day of the month following the expiration of three months after the deposit of its instrument of ratification, acceptance, approval or accession;

• b)

  for a territorial unit to which the Convention has been extended in conformity with Article 27, on the first day of the month following the expiration of three months after the notification referred to in that Article.

1

A State Party to this Convention may denounce it, or only Chapter III of the Convention, by a notification in writing addressed to the depositary.

2

The denunciation takes effect on the first day of the month following the expiration of three months after the notification is received by the depositary. Where a longer period for the denunciation to take effect is specified in the notification, the denunciation takes effect upon the expiration of such longer period after the notification is received by the depositary.

1

Dit Verdrag bepaalt welk recht van toepassing is op erfopvolging.

2

Dit Verdrag is niet van toepassing op:

• a.

  de vorm van uiterste wilsbeschikkingen;

• b.

  de bekwaamheid om bij uiterste wil te beschikken;

• c.

  vragen die het huwelijksvermogensregime betreffen;

• d.

  rechten en goederen, in het leven geroepen of overgedragen op andere wijze dan door erfopvolging, zoals aan verschillende personen gemeenschappelijke eigendom welke overgaat op de langstlevende, pensioenregelingen, verzekeringsovereenkomsten of regelingen van soortgelijke aard.

1

De erfopvolging wordt beheerst door het recht van de Staat waar de overledene zijn gewone verblijfplaats had op het tijdstip van zijn overlijden, indien hij op dat tijdstip de nationaliteit van die Staat bezat.

2

De erfopvolging wordt eveneens beheerst door het recht van de Staat waar de overledene zijn gewone verblijfplaats had op het tijdstip van zijn overlijden, indien hij daar gedurende een tijdvak van ten minste vijfjaren onmiddellijk voorafgaande aan zijn overlijden zijn verblijfplaats had. Echter, in uitzonderlijke omstandigheden, indien de overledene op het tijdstip van zijn overlijden kennelijk nauwere banden had met de Staat waarvan hij op dat tijdstip de nationaliteit bezat, is het recht van die Staat van toepassing.

3

Voor het overige wordt de erfopvolging beheerst door het recht van de Staat waarvan de overledene op het tijdstip van zijn overlijden de nationaliteit bezat, tenzij hij op dat tijdstip nauwere banden had met een andere Staat, in welk geval het recht van laatstbedoelde Staat van toepassing is.

1

Een persoon kan het recht van een bepaalde Staat aanwijzen als het recht dat de vererving van zijn gehele nalatenschap beheerst. De aanwijzing heeft alleen gevolg indien deze persoon op het tijdstip van de aanwijzing of van zijn overlijden de nationaliteit van die Staat bezat of daar zijn gewone verblijfplaats had.

2

Deze aanwijzing moet worden uitgedrukt in een verklaring die, wat de vorm betreft, voldoet aan de vereisten voor uiterste wilsbeschikkingen. Het bestaan en de materiële geldigheid van de aanwijzingshandeling worden beheerst door het aangewezen recht. Indien de aanwijzing volgens dat recht ongeldig is, wordt het recht dat de erfopvolging beheerst, bepaald volgens artikel 3.

3

De herroeping van een dergelijke aanwijzing door de persoon die haar heeft gedaan, moet voldoen aan de vormvoorschriften voor de herroeping van uiterste wilbeschikkingen.

4

Tenzij de overledene uitdrukkelijk anders heeft bepaald, wordt voor de toepassing van dit artikel de aanwijzing van het toepasselijke recht geacht betrekking te hebben op de vererving van de gehele nalatenschap, ongeacht of de overledene zonder een uiterste wil te hebben gemaakt is overleden dan bij uiterste wil over het geheel of een gedeelte van zijn nalatenschap heeft beschikt.

1

Behoudens het bepaalde in artikel 6 beheerst het ingevolge de artikelen 3 en 5, eerste lid, toepasselijke recht de vererving van de gehele nalatenschap, ongeacht waar de goederen zich bevinden.

2

Dit recht beheerst:

• a.

  de aanwijzing van de erfgenamen en legatarissen, de bepaling van de onderscheidene erfdelen van deze personen en de verplichtingen die hun door de overledene zijn opgelegd, alsook andere rechten op de nalatenschap die ontstaan als gevolg van het overlijden, daaronder begrepen toewijzingen uit de nalatenschap door een rechterlijke of een andere autoriteit ten gunste van personen die de overledene na stonden;

• b.

  de onterving en de uitsluiting wegens onwaardigheid;

• c.

  de inbreng en de inkorting van schenkingen en makingen alsmede de wijze waarop deze bij de berekening van de erfdelen worden verwerkt;

• d.

  het beschikbare deel, de wettelijke erfdelen en andere beperkingen van de bevoegdheid om bij uiterste wil te beschikken;

• e.

  de materiële geldigheid van testamentaire beschikkingen.

3

Het tweede lid belet niet dat in een Verdragsluitende Staat het ingevolge dit Verdrag toepasselijk recht wordt toegepast op andere onderwerpen die volgens het recht van die Staat onder het erfrecht vallen.

1

Wanneer de overeenkomst slechts betrekking heeft op de nalatenschap van één persoon, worden de materiële geldigheid en de gevolgen van de overeenkomst, alsmede de omstandigheden die het tenietgaan van deze gevolgen meebrengen, bepaald door het recht dat ingevolge de artikelen 3 of 5, eerste lid, van toepassing zou zijn geweest op de erfopvolging van deze persoon indien hij op de dag waarop de overeenkomst is gesloten, zou zijn overleden.

2

Indien de overeenkomst volgens dat recht ongeldig is, wordt zij niettemin als geldig beschouwd indien zij geldig is volgens het recht dat ingevolge de artikelen 3 of 5, eerste lid, op het tijdstip van overlijden op de erfopvolging van toepassing is. Ditzelfde recht beheerst dan de gevolgen van de overeenkomst en de omstandigheden die het tenietgaan van deze gevolgen meebrengen.

1

Wanneer de overeenkomst betrekking heeft op de nalatenschappen van meer dan één persoon, is de overeenkomst alleen dan materieel geldig, indien zij aldus wordt beschouwd volgens elk recht dat ingevolge de artikelen 3 of 5, eerste lid, de erfopvolging van elk van deze personen zou hebben beheerst indien hij op de dag waarop de overeenkomst is gesloten, zou zijn overleden.

2

De gevolgen van deze overeenkomst en de omstandigheden die het tenietgaan van die gevolgen meebrengen zijn die, welke in alle toepasselijke rechtsstelsels worden erkend.

1

De materiële geldigheid van een overeenkomst die geldig is volgens het recht dat ingevolge de artikelen 9, 10 of 11 van toepassing is, kan niet worden bestreden op grond van het feit dat de overeenkomst volgens het recht dat ingevolge de artikelen 3 of 5, eerste lid, van toepassing is, als ongeldig zou worden beschouwd.

2

De toepassing van het ingevolge de artikelen 9, 10 of 11 toepasselijk recht maakt evenwel geen inbreuk op de rechten van personen die geen partij zijn bij de overeenkomst, die volgens het ingevolge de artikelen 3 of 5, eerste lid, toepasselijke recht, recht hebben op een wettelijk erfdeel of op enig ander recht: waarover de persoon wiens nalatenschap het betreft, niet mocht beschikken.

1

Wanneer bij uiterste wilsbeschikking een trust in het leven wordt geroepen, belet de toepassing van het ingevolge dit Verdrag toepasselijk recht op de erfopvolging niet, dat op de trust een ander recht wordt toegepast. Omgekeerd belet de toepassing op de trust van het daarop betrekking hebbende recht niet, dat op de erfopvolging het ingevolge dit Verdrag toepasselijke recht wordt toegepast.

2

Dezelfde regels zijn van overeenkomstige toepassing op stichtingen en soortgelijke instellingen die in het leven zijn geroepen bij uiterste wilsbeschikkingen.

1

Wanneer een Staat twee of meer gebiedsdelen omvat, waarvan elk zijn eigen rechtsstelsel of zijn eigen rechtsregels ter zake van erfopvolging heeft, dient volgens de bepalingen van dit artikel te worden vastgesteld welk recht ingevolge dit Verdrag van toepassing is.

2

Indien in een dergelijke Staat regels van kracht zijn die bepalen welke van de rechtsstelsels van de twee of meer gebiedsdelen van toepassing zijn in de gevallen welke in dit artikel zijn geregeld,, is het recht van dat gebiedsdeel van toepassing. Bij gebreke van dergelijke regels zijn de volgende leden van dit artikel van toepassing.

3

Wanneer in dit Verdrag of in een overeenkomstig dit Verdrag door de overledene gedane aanwijzing sprake is van een recht van een Staat,

• a.

  wordt met het recht van de Staat waar de overledene op het tijdstip van de aanwijzing of van zijn overlijden zijn gewone verblijfplaats had, bedoeld het recht van het gebiedsdeel van die Staat waar de overledene op het desbetreffende tijdstip zijn gewone verblijfplaats had;

• b.

  wordt met het recht van de Staat waarvan de overledene op het tijdstip van de aanwijzing of van zijn overlijden de nationaliteit bezat, bedoeld het recht van het gebiedsdeel van die Staat waar de overledene op het desbetreffende tijdstip zijn gewone verblijfplaats had, of bij gebreke van een dergelijke gewone verblijfplaats, het recht van het gebiedsdeel waarmee hij de nauwste banden had.

4

Wanneer in dit Verdrag een recht van een Staat wordt genoemd, waarmee de nauwste banden bestonden, wordt bedoeld het recht van het gebiedsdeel van die Staat waarmee de overledene het nauwst verbonden was.

5

Indien de overledene overeenkomstig dit Verdrag, behoudens het bepaalde in artikel 6, het recht van een gebiedsdeel heeft aangewezen van een Staat waarvan hij op het tijdstip van de aanwijzing of van zijn overlijden

• a.

  de nationaliteit bezat, is deze aanwijzing slechts geldig indien hij te eniger tijd zijn gewone verblijfplaats had in dat gebiedsdeel, of bij gebreke van een dergelijke gewone verblijfplaats, nauwe banden met dat gebiedsdeel had;

• b.

  niet de nationaliteit bezat, is deze aanwijzing slechts geldig indien de overledene op dat tijdstip zijn gewone verblijfplaats had in dat gebiedsdeel, of, ingeval hij zijn gewone verblijfplaats niet in dat gebiedsdeel maar wel in die Staat had, indien hij te eniger tijd zijn gewone verblijfplaats in dat gebiedsdeel had.

6

Indien de overledene met toepassing van artikel 6 ten aanzien van sommige goederen het recht van een Staat heeft aangewezen, wordt behoudens bewijs van tegengestelde bedoeling verondersteld dat het recht van elk gebiedsdeel waarin die goederen zich bevinden, is bedoeld.

7

Voor de toepassing van artikel 3, tweede lid, is de vereiste verblijfsduur wanneer de overledene gedurende de vijf jaren die onmiddellijk voorafgingen aan zijn overlijden zijn verblijfplaats in die Staat had, ongeacht of hij gedurende dat tijdvak in meer dan één van de gebiedsdelen van die Staat zijn verblijfplaats heeft gehad.

Wanneer de vereiste verblijfsduur is bereikt, en de overledene op dat tijdstip zijn gewone verblijfplaats in die Staat had, maar geen gewone verblijfplaats in een bepaald gebiedsdeel van die Staat, is toepasselijk het recht van het gebiedsdeel waarin de overledene het laatst verbleef, tenzij hij op dat tijdstip nauwere banden had met een ander gebiedsdeel van die Staat, in welk geval het recht van dat laatste gebiedsdeel van toepassing is.

1

Het Verdrag is in een Verdragsluitende Staat van toepassing op de erfopvolging van personen die overlijden nadat het Verdrag voor die Staat in werking is getreden.

2

Wanneer de overledene op een tijdstip voorafgaand aan de inwerkingtreding van het Verdrag in die Staat het op zijn erfopvolging toepasselijke recht heeft aangewezen, wordt die aanwijzing daar als geldig beschouwd indien zij voldoet aan de bepalingen van artikel 5.

3

Wanneer de partijen bij een overeenkomst inzake erfopvolging op een tijdstip voorafgaand aan de inwerkingtreding van het Verdrag in die Staat het op die overeenkomst toepasselijke recht hebben aangewezen, wordt die aanwijzing daarin als geldig beschouwd indien zij voldoet aan de bepalingen van artikel 11.

1

Het Verdrag laat onverlet de toepassing van internationale akten waarbij Verdragsluitende Staten partij zijn of worden en die bepalingen bevatten omtrent bij dit Verdrag geregelde onderwerpen, tenzij door de Staten die partij zijn bij dergelijke akten een andersluidende verklaring wordt afgelegd.

2

Het eerste lid van dit artikel is eveneens van toepassing op eenvormige wetten die berusten op tussen de betrokken Staten bestaande bijzondere banden van regionale aard.

1

Elke Staat kan op het tijdstip van ondertekening, bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding het voorbehoud maken:

• a.

  dat hij het Verdrag niet zal toepassen op overeenkomsten inzake erfopvolging als omschreven in artikel 8, en dat hij derhalve een overeenkomstig artikel 5 gedane aanwijzing niet zal erkennen indien de aanwijzing niet is uitgedrukt in een verklaring die voldoet aan de vormvereisten voor een testamentaire beschikking;

• b.

  dat hij artikel 4 niet zal toepassen;

• c.

  dat hij een aanwijzing niet zal erkennen indien deze overeenkomstig artikel 5 is gedaan door een persoon die op het tijdstip van zijn overlijden niet of niet meer de nationaliteit bezat van de Staat waarvan hij het recht had aangewezen of daar niet of niet meer zijn gewone verblijfplaats had, maar op dat tijdstip de nationaliteit bezat van de Staat die het voorbehoud heeft gemaakt en daar zijn gewone verblijfplaats had;

• d.

  dat hij een overeenkomstig artikel 5 gedane aanwijzing niet zal erkennen indien aan elk van de volgende voorwaarden is voldaan:

  • -

    het recht van de Staat die het voorbehoud heeft gemaakt zou het krachtens artikel 3 toepasselijke recht zijn geweest indien niet overeenkomstig artikel 5 een geldige aanwijzing was gedaan,

  • -

    de toepassing van het overeenkomstig artikel 5 aangewezen recht zou de echtgenoot of een kind van de overledene geheel of voor een zeer belangrijk deel een toebedeling van erfrechtelijke of familierechtelijke aard ontzeggen waarop de echtgenoot of het kind recht zou hebben gehad op grond van de dwingende bepalingen van het recht van de Staat die het voorbehoud heeft gemaakt,

  • -

    de echtgenoot of het kind heeft zijn gewone verblijfplaats in de Staat die het voorbehoud heeft gemaakt of bezit daarvan de nationaliteit.

2

Geen ander voorbehoud is toegestaan.

3

Elke Verdragsluitende Staat kan te allen tijde een door hem gemaakt voorbehoud intrekken; de werking van het voorbehoud eindigt op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na kennisgeving van de intrekking.

1

Het Verdrag staat open voor ondertekening door Staten die Lid waren van de Haagsche Conferentie voor Internationaal Privaatrecht ten tijde van haar Zestiende Zitting.

2

Het dient te worden bekrachtigd, aanvaard of goedgekeurd en de akten van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring dienen te worden nedergelegd bij het Ministerie van Buitenlandse Zaken van het Koninkrijk der Nederlanden, dat depositaris van het Verdrag is.

1

Iedere andere Staat kan toetreden tot het Verdrag nadat het in werking is getreden ingevolge artikel 28, eerste lid.

2

De akten van toetreding dienen te worden nedergelegd bij de depositaris.

1

Indien een Staat twee of meer gebiedsdelen heeft waarin verschillende rechtsstelsels van toepassing zijn ter zake van onderwerpen die bij dit Verdrag worden geregeld, kan hij op het tijdstip van ondertekening, bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding verklaren dat dit Verdrag zich zal uitstrekken tot al zijn gebiedsdelen of slechts tot één of meer daarvan en kan hij te allen tijde deze verklaring wijzigen door middel van een nieuwe verklaring.

2

Deze verklaringen worden ter kennis gebracht van de depositaris en geven uitdrukkelijk aan op welk gebiedsdeel het Verdrag van toepassing is.

3

Indien een Staat geen verklaring als bedoeld in dit artikel afgeeft, strekt het Verdrag zich uit tot alle gebiedsdelen van die Staat.

1

Het Verdrag treedt in werking op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de nederlegging van de derde akte van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring bedoeld in artikel 25.

2

Daarna treedt het Verdrag in werking:

• a.

  voor elke Staat die het op een later tijdstip bekrachtigt, aanvaardt of goedkeurt, dan wel ertoe toetreedt, op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de nederlegging van zijn akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding;

• b.

  voor de gebiedsdelen waartoe het Verdrag zich uitstrekt overeenkomstig artikel 27, op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een tijdvak van drie maanden na de kennisgeving bedoeld in dat artikel.

1

Een Staat die Partij is bij dit Verdrag kan het Verdrag, of alleen Hoofdstuk III van het Verdrag, opzeggen door middel van een schriftelijke kennisgeving aan de depositaris.

2

De opzegging wordt van kracht op de eerste dag van de maand volgend op het verstrijken van een tijdvak van drie maanden nadat de kennisgeving door de depositaris is ontvangen. Wanneer in de kennisgeving een langere termijn voor de van kracht wording van de opzegging is bepaald, wordt de opzegging van kracht zodra de desbetreffende termijn is verstreken nadat de kennisgeving door de depositaris is ontvangen.