The Parties to the present Convention,
Considering the fundamental role of treaties in the history of international relations,
Recognizing the consensual nature of treaties and their everincreasing importance as a source of international law,
Noting that the principles of free consent and of good faith and the pacta sunt servanda rule are universally recognized,
Affirming the importance of enhancing the process of codification and progressive development of international law at a universal level,
Believing that the codification and progressive development of the rules relating to treaties between States and international organizations or between international organizations are means of enhancing legal order in international relations and of serving the purposes of the United Nations,
Having in mind the principles of international law embodied in the Charter of the United Nations, such as the principles of the equal rights and self-determination of peoples, of the sovereign equality and independence of all States, of non-interference in the domestic affairs of States, of the prohibition of the treat or use of force and of universal respect for, and observance of, human rights and fundamental freedoms for all,
Bearing in mind the provisions of the Vienna Convention on the Law of Treaties of 1969,
Recognizing the relationship between the law of treaties between States and the law of treaties between States and international organizations or between international organizations,
Considering the importance of treaties between States and international organizations or between international organizations as a useful means of developing international relations and ensuring conditions for peaceful co-operation among nations, whatever their constitutional and social systems,
Having in mind the specific features of treaties to which international organizations are parties as subjects of international law distinct from States,
Noting that international organizations possess the capacity tot conclude treaties which is necessary for the exercise of their functions and the fulfilment of their purposes,
Recognizing that the practice of international organizations in concluding treaties with States or between themselves should be in accordance with their constituent instruments,
Affirming that nothing in the present Convention should be interpreted as affecting those relations between an international organization and its members which are regulated by the rules of the organization,
Affirming also that disputes concerning treaties, like other international disputes, should be settled, in conformity with the Charter of the United Nations, by peaceful means and in conformity with the principles of justice and international law,
Affirming also that the rules of customary international law continue to govern questions not regulated by the provisions of the present Convention.
Have agreed as follows:
The present Convention applies to:
treaties between one or more States and one or more international organizations, and
treaties between international organizations.
For the purposes of the present Convention:
"treaty" means an international agreement governed by international law and concluded in written form:
between one or more States and one or more international organizations; or
between international organizations, whether that agreement is embodied in a single instrument or in two or more related instruments and whatever its particular designation;
"ratification" means the international act so named whereby a State establishes on the international plane its consent to be bound by a treaty;
"act of formal confirmation" means an international act corresponding to that of ratification by a State, whereby an international organization establishes on the international plane its consent to be bound by treaty;
"acceptance", "approval" and "accession" mean in each case the international act so named whereby a State or an international organization establishes on the international plane its consent to be bound by a treaty;
"full powers" means a document emanating from the competent authority of a State or from the competent organ of an international organization designating a person or persons to represent the State or the organization for negotiating, adopting or authenticating the text of a treaty, for expressing the consent of the State or of the organization to be bound by a treaty, or for accomplishing any other act with respect to a treaty;
"reservation" means a unilateral statement, however phrased or named, made by a State or by an international organization when signing, ratifying, formally confirming, accepting, approving or acceding to a treaty, whereby it purports to exclude or to modify the legal effect of certain provisions of the treaty in their application to that State or to that organization;
"negotiating State" and "negotiating organization" mean respectively:
a State, or
an international organization,
which took part in the drawing up and adoption of the text of the treaty;
"contracting State" and "contracting organization" mean respectively:
a State, or
an international organization,
which has consented to be bound by the treaty, whether or not the treaty has entered into force;
"party" means a State or an international organization which has consented to be bound by the treaty and for which the treaty is in force;
“third State" and "third organization" mean respectively:
a State, or
an international organization,
not a party to the treaty;
“international organization" means an intergovernmental organization;
"rules of the organization" means, in particular, the constituent instruments, decisions and resolutions adopted in accordance with them, and established practice of the organization.
The fact that the present Convention does not apply:
to international agreements to which one or more States, one or more international organizations and one or more subjects of international law other than States or organizations are parties;
to international agreements to which one or more international organizations and one or more subjects of international law other than States or organisations are parties;
to international agreements not in written forms between one or more States and one or more international organizations, or between international organizations; or
to international agreements between subjects of international law other than States or international organizations;
shall not affect;
the legal force of such agreements;
the application to them of any of the rules set forth in the present Convention to which they would be subject under international law independently of the Convention;
the application of the Convention to the relations between States and international organizations or to the relations of organizations as between themselves, when those relations are governed by international agreements to which other subjects of international law are also parties.
Without prejudice to the application of any rules set forth in the present Convention to which treaties between one or more States and one or more international organizations or between international organizations would be subject under international law independently of the Convention, the Convention applies only to such treaties concluded after the entry into force of the present Convention with regard to those States and those organizations.
The present Convention applies to any treaty between one or more States and one or more international organizations which is the constituent instrument of an international organization and to any treaty adopted within an international organization, without prejudice to any relevant rules of the organization.
The capacity of an international organization to conclude treaties is governed by the rules of that organization.
A person is considered as representing a State for the purpose of adopting or authenticating the text of a treaty or for the purpose of expressing the consent of the State to be bound by a treaty if:
that person produces appropriate full powers; or
it appears from practice or from other circumstances that it was the intention of the States and international organizations concerned to consider that person as representing the State for such purposes without having to produce full powers.
In virtue of their functions and without having to produce full powers, the following are considered as representing their State:
Heads of State, Heads of Government and Ministers for Foreign Affairs, for the purpose of performing all acts relating to the conclusion of a treaty between one or more States and one or more international organizations;
representatives accredited by States to an international conference, for the purpose of adopting the text of a treaty between States and international organizations;
representatives accredited by States to an international organization or one of its organs, for the purpose of adopting the text of a treaty in that organization or organ;
heads of permanent missions to an international organization, for the purpose of adopting the text of a treaty between the accrediting States and that organization.
A person is considered as representing an international organization for the purpose of adopting or authenticating the text of a treaty, or expressing the consent of that organization to be bound by a treaty if:
that person produces appropriate full powers; or
it appears from the circumstances that it was the intention of the States and international organizations concerned to consider that person as representing the organization for such purposes, in accordance with the rules of the organization, without having to produce full powers.
An act relating to the conclusion of a treaty performed by a person who cannot be considered under article 7 as authorized to represent a State or an international organization for that purpose is without legal effect unless afterwards confirmed by that State or that organization.
The adoption of the text of a treaty takes place by the consent of all the States and international organizations or, as the case may be, all the organizations participating in its drawing up except as provided in paragraph 2.
The adoption of the text of a treaty at an international conference takes place in accordance with the procedure agreed upon by the participants in that conference. If, however, no agreement is reached on any such procedure, the adoption of the text shall take place by the vote of two-thirds of the participants present and voting unless by the same majority they shall decide to apply a different rule.
The text of a treaty between one or more States and one or more international organizations is established as authentic and definitive:
by such procedure as may be provided for in the text or agreed upon by the States and organizations participating in its drawing up; or
failing such procedure, by the signature, signature ad referendum or initialling by the representatives of those States and those organizations of the text of the treaty or of the Final Act of a conference incorporating the text.
The text of a treaty between international organizations is established as authentic and definitive:
by such procedure as may be provided for in the text or agreed upon by the organizations participating in its drawing up; or
failing such procedure, by the signature, signature ad referendum or initialling by the representatives of those organizations of the text of the treaty or of the Final Act of a conference incorporating the text.
The consent of a State or of an international organization to be bound by a treaty is expressed by the signature of the representative of that State or of that organization when:
the treaty provides that signature shall have that effect;
it is otherwise established that the negotiating States and negotiating organizations or, as the case may be, the negotiating organizations were agreed that signature should have that effect; or
the intention of the State or organization to give that effect to the signature appears from the full powers of its representative or was expressed during the negotiation.
For the purposes of paragraph 1:
the initialling of a text constitutes a signature of the treaty when it is established that the negotiating States and negotiating organizations or, as the case may be, the negotiating organizations so agreed;
the signature ad referendum of a treaty by the representative of a State or an international organization, if confirmed by his State or organization, constitutes a full signature of the treaty.
The consent of States or of international organizations to be bound by a treaty constituted by instruments exchanged between them is expressed by that exchange when:
the instruments provide that their exchange shall have that effect; or
it is otherwise established that those States and those organizations or, as the case may be, those organizations were agreed that the exchange of instruments should have that effect.
The consent of a State to be bound by a treaty is expressed by ratification when:
the treaty provides for such consent to be expressed by means of ratification;
it is otherwise established that the negotiating States and negotiating organizations were agreed that ratification should be required;
the representative of the State has signed the treaty subject to ratification; or
the intention of the State to sign the treaty subject to ratification appears from the full powers of its representative or was expressed during the negotiation.
The consent of an international organization to be bound by a treaty is expressed by an act of formal confirmation when:
the treaty provides for such consent to be expressed by means of an act of formal confirmation;
it is otherwise established that the negotiating States and negotiating organizations or, as the case may be, the negotiating organizations were agreed that an act of formal confirmation should be required;
the representative of the organization has signed the treaty subject to an act of formal confirmation; or
the intention of the organization to sign the treaty subject to an act of formal confirmation appears from the full powers of its representative or was expressed during the negotiation.
The consent of a State or of an international organization to be bound by a treaty is expressed by accession when:
the treaty provides that such consent may be expressed by that State or that organization by means of accession;
it is otherwise established that the negotiating States and negotiating organizations or, as the case may be, the negotiating organizations were agreed that such consent may be expressed by that State or that organization by means of accession; or
all the parties have subsequently agreed that such consent may be expressed by that State or that organization by means of accession.
Unless the treaty otherwise provides, instruments of ratification, instruments relating to an act of formal confirmation or instruments of acceptance, approval or accession establish the consent of a State or of an international organization to be bound by a treaty between one or more States and one or more international organizations upon:
their exchange between the contracting States and contracting organizations;
their deposit with the depositary; or
their notification to the contracting States and to the contracting organizations or to the depositary, if so agreed.
Unless the treaty otherwise provides, instruments relating to an act of formal confirmation or instruments of acceptance, approval or accession establish the consent of an international organization to be bound by a treaty between international organizations upon:
their exchange between the contracting organizations;
their deposit with the depositary; or
their notification to the contracting organizations or to the depositary, if so agreed.
A State or an international organization is obliged to refrain from acts which would defeat the object and purpose of a treaty when:
that State of that organization has signed the treaty or has exchanged instruments constituting the treaty subject to ratification, act of formal confirmation, acceptance or approval, until that State or that organization shall have made its intention clear not to become a party to the treaty; or
that State or that organization has expressed its consent to ound by the treaty, pending the entry into force of the treaty and provided that such entry into force is not unduly delayed.
A State or an international organization may, when signing, ratifying, formally confirming, accepting, approving or acceding to a treaty, formulate a reservation unless:
the reservation is prohibited by the treaty;
the treaty provides that only specified reservations, which do not include the reservation in question, may be made; or
in cases not falling under sub-paragraphs (a) and (b), the reservation is incompatible with the object and purpose of the treaty.
A reservation expressly authorized by a treaty does not require any subsequent acceptance by the contracting States and contracting organizations or, as the case may be, by the contracting organizations unless the treaty so provides.
When it appears from the limited number of the negotiating States and negotiating organizations or, as the case may be, of the negotiating organizations and the object and purpose of a treaty that the application of the treaty in its entirely between all the parties is an essential condition of the consent of each one to be bound by the treaty, a reservation requires acceptance by all parties.
When a treaty is a constituent instrument of an international organization and unless it otherwise provides, a reservation requires the acceptance of the competent organ of that organization.
In cases not falling under the preceding paragraphs and unless the treaty otherwise provides;
acceptance of a reservation by a contracting State or by a contracting organization constitutes the reserving State or international organization a party to the treaty in relation to the accepting State or organization if or when the treaty is in force for the reserving State or organization and for the accepting State or organization;
an objection by a contracting State or by a contracting organization to a reservation does not preclude the entry into force of the treaty as between the objecting State or international organization and the reserving State or organization unless a contrary intention is definitely expressed by the objecting State or organization;
an act expressing the consent of a State or of an international organization to be bound by the treaty and containing a reservation is effective as soon as at least one contracting State or one contracting organization has accepted the reservation.
For the purposes of paragraphs 2 and 4 and unless the treaty otherwise provides, a reservation is considered to have been accepted by a State or an international organization if it shall have raised no objection to the reservation by the end of a period of twelve months after it was notified of the reservation or by the date on which it expressed its consent to be bound by the treaty, whichever is later.
A reservation established with regard to another party in accordance with articles 19, 20 and 23:
modifies for the reserving State or international organization in its relations with that other party the provisions of the treaty to which the reservation relates to the extent of the reservation; and
modifies those provisions to the same extent for that other party in its relations with the reserving State or international organization.
The reservation does not modify the provisions of the treaty for the other parties to the treaty inter se.
When a State or an international organization objecting to a reservation has not opposed the entry into force of the treaty between itself and the reserving State or organization, the provisions to which the reservation relates do not apply as between the reserving State or organization and the objecting State or organization to the extent of the reservation.
Unless the treaty otherwise provides, a reservation may be withdrawn at any time and the consent of a State or of an international organization which has accepted the reservation is not required for its withdrawal.
Unless the treaty otherwise provides, or it is otherwise agreed:
the withdrawal of a reservation becomes operative in relation to a contracting State or a contracting organization only when notice of it has been received by that State or that organization;
the withdrawal of an objection to a reservation become operative only when notice of it has been received by the State or international organization which formulated the reservation.
A reservation, an express acceptance of a reservation and an objection to a reservation must be formulated in writing and communicated to the contracting States and contracting organizations and other States and international organizations entitled to become parties to the treaty.
If formulated when signing the treaty subject to ratification, act of formal confirmation, acceptance or approval, a reservation must be formally confirmed by the reserving State or international organization when expressing its consent to be bound by the treaty. In such a case the reservation shall be considered as having been made on the date of its confirmation.
A treaty enters into force in such manner and upon such date as it may provide or as the negotiating States and negotiating organizations or, as the case may be, the negotiating organizations may agree.
Failing any such provision or agreement, a treatry enters into force as soon as consent to be bound by the treaty has been established for all the negotiating States and negotiating organizations or, as the case may be, all the negotiating organizations.
When te consent of a State or of an international organization to be bound by a treaty is established on a date after the treaty has come into force, the treaty enters into force for that State or that organization on that date, unless the treaty otherwise provides.
The provisions of a treaty regulating the authentication of its text, the establishment of consent to be bound by the treaty, the manner or date of its entry into force, reservations, the functions of the depositary and other matters arising necessarily before the entry into force of the treaty apply from the time of the adoption of its text.
A treaty or a part of a treaty is applied provisionally pending its entry into force if:
the treaty itself so provides; or
the negotiating States and negotiating organizations or, as the case may be, the negotiating organizations have in some other manner so agreed.
Unless the treaty otherwise provides or the negotiating States and negotiating organizations or, as the case may be, the negotiating organizations have otherwise agreed, the provisional application of a treaty or a part of a treaty with respect to a State or an international organization shall be terminated if that State or that organization notifies the States and organizations with regard to which the treaty is being applied provisionally of its intention not to become a party to the treaty.
Every treaty in force is binding upon the parties to it and must be performed by them in good faith.
A State party to a treaty may not invoke the provisions of its internal law as justification for its failure to perform the treaty.
Unless a different intention appears from the treaty or is otherwise established, its provisions do not bind a party in relation to any act or fact which took place or any situation which ceased to exist before the date of the entry into force of the treaty with respect to that party.
Unless a different intention appears from the treaty or is otherwise established, a treaty between one or more States and one or more international organizations is binding upon each State party in respect of its entire territory.
The rights and obligations of States and international organizations parties to successive treaties relating to the same subject-matter shall be determined in accordance with the following paragraphs.
When a treaty specifies that it is subject to, or that it is not to be considered as incompatible with, an earlier or later treaty, the provisions of that other treaty prevail.
When all the parties to the earlier treaty are parties also to the later treaty but the earlier treaty is not terminated or suspended in operation under article 59, the earlier treaty applies only to the extent that its provisions are compatible with those of the later treaty.
When the parties to the later treaty do not include all the parties to the earlier one:
as between two parties, each of which is a party to both treaties, the same rule applies as in paragraph 3;
as between a party to both treaties and a party to only one of the treaties, the treaty to which both are parties governs their mutual rights and obligations.
Paragraph 4 is without prejudice to article 41, or to any question of the termination or suspension of the operation of a treaty under article 60 or to any question of responsibility which may arise for a State or for an international organization from the conclusion or application of a treaty the provisions of which are incompatible with its obligations towards a State or an organization under another treaty.
A treaty shall be interpreted in good faith in accordance with the ordinary meaning to be given to the terms of the treaty in their context and in the light of its object and purpose.
The context for the purpose of the interpretation of a treaty shall comprise, in addition to the text, including its preamble and annexes:
any agreement relating to the treaty which was made between all the parties in connection with the conclusion of the treaty;
any instrument which was made by one or more parties in connection with the conclusion of the treaty and accepted by the other parties as an instrument related to the treaty.
There shall be taken into account, together with the context:
any subsequent agreement between the parties regarding the interpretation of the treaty or the application of its provisions;
any subsequent practice in the application of the treaty which establishes the agreement of the parties regarding its interpretation;
any relevant rules of international law applicable in the relations between the parties.
Recourse may be had to supplementary means of interpretation, including the preparatory work of the treaty and the circumstances of its conclusion, in order to confirm the meaning resulting from the application of article 31, or to determine the meaning when the interpretation according to article 31:
leaves the meaning ambiguous or obscure; or
leads to a result which is manifestly absurd or unreasonable.
When a treaty has been authenticated in two or more languages, the text is equally authoritative in each language, unless the treaty provides or the parties agree that, in case of divergence, a particular text shall prevail.
A version of the treaty in a language other than one of those in which the text was authenticated shall be considered an authentic text only if the treaty so provides or the parties so agree.
Except where a particular text prevails, in accordance with paragraph 1, when a comparison of the authentic texts discloses a difference of meaning which the application of articles 31 and 32 does not remove, the meaning which best reconciles the texts, having regard to the object and purpose of the treaty, shall be adopted.
A treaty does not create either obligatons or rights for a third State or a third organization without the consent of that State or that organization.
An obligation arises for a third State or a third organization from a provision of a treaty if the parties to the treaty intend the provision to be the means of establishing the obigation and the third State or the third organization expressly accepts that obligation in writing. Acceptance by the third organization of such an obligation shall be governed by the rules of that organization.
A right arises for a third State from a provision of a treaty if the parties to the treaty intend the provision to accord that right either to the third State, or to a group of States to which it belongs, or to all States, and the third State assents thereto. Its assent shall be presumed so long as the contrary is not indicated, unless the treaty otherwise provides.
A right arises for a third organization from a provision of a treaty if the parties to the treaty intend the provision to accord that right either to the third organization, or to a group of international organizations to which it belongs, or to all organizations, and the third organization assents thereto. Its assent shall be governed by the rules of the organization.
When an obligation has arisen for a third State or a third organization in conformity with article 35, the obligation may be revoked or modified only with the consent of the parties to the treaty and of the third State or the third organization, unless it is established that they had otherwise agreed.
When a right has arisen for a third State or a third organization in conformity with article 36, the right may not be revoked or modified by the parties if it is established that the right was intended not to be revocable or subject to modification without the consent of the third State or the third organization.
Nothing in articles 34 to 37 precludes a rule set forth in a treaty from becoming binding upon a third State or a third organization as a customary rule of international law, recognized as such.
Unless the treaty otherwise provides, the amendment of multilateral treaties shall be governed by the following paragraphs.
Any proposal to amend a multilateral treaty as between all the parties must be notified to all the contracting States and all the contracting organizations, each one of which shall have the right to take part in:
the decision as to the action to be taken in regard to such proposal;
the negotiation and conclusion of any agreement for the amendment of the treaty.
Every State or international organization entitled to become a party to the treaty shall also be entitled to become a party to the treaty as amended.
The amending agreement does not bind any State or international organization already a party to the treaty which does not become a party to the amending agreement; article 30, paragraph 4(b), applies in relation to such State or organization.
Any State or international organization which becomes a party to the treaty after the entry into force of the amending agreement shall, failing an expression of a different intention by that State or that organization:
be considered as a party to the treaty as amended; and
be considered as a party to the unamended treaty in relation to any party to the treaty not bound by the amending agreement.
Two or more of the parties to a multilateral treaty may conclude an agreement to modify the treaty as between themselves alone if:
the possibility of such a modification is provided for by the treaty; or
the modification in question is not prohibited by the treaty and:
does not affect the enjoyment by the other parties of their rights under the treaty or the performance of their obligations;
does not relate to a provision, derogation from which is incompatible with the effective execution of the object and purpose of the treaty as a whole.
The invalidity, termination or denunciation of a treaty, the withdrawal of a party from it, or the suspension of its operation, as a result of the application of the present Convention or of the provisions of the treaty, shall not in any way impair the duty of any State or of any international organization to fulfil any obligation embodied in the treaty to which that State or that organization would be subject under international law independently of the treaty.
A right of a party, provided for in a treaty or arising under article 56, to denounce, withdraw from or suspend the operation of the treaty may be exercised only with respect to the whole treaty unless the treaty otherwise provides or the parties otherwise agree.
A ground for invalidating, terminating, withdrawing from or suspending the operation of a treaty recognized in the present Convention may be invoked only with respect to the whole treaty except as provided in the following paragraphs or in article 60.
If the ground relates solely to particular clauses, it may be invoked only with respect to those clauses where:
the said clauses are separable from the remainder of the treaty with regard to their application;
it appears from the treaty or is otherwise established that acceptance of those clauses was not an essential basis of the consent of the other party or parties to be bound by the treaty as a whole; and
continued performance of the remainder of the treaty would not be unjust.
A State may no longer invoke a ground for invalidating, terminating, withdrawing from or suspending the operation of a treaty under articles 46 to 50 or articles 60 and 62 if, after becoming aware of the facts:
it shall have expressly agreed that the treaty is valid or remains in force or continues in operation, as the case may be; or
it must by reason of its conduct be considered as having acquiesced in the validity of the treaty or in its maintenance in force or in operation, as the case may be.
An international organization may no longer invoke a ground for invalidating, terminating, withdrawing from of suspending the operation of a treaty under articles 46 to 50 or articles 60 and 62 if, after becoming aware of the facts:
it shall have expressly agreed that the treaty is valid or remains in force or continues in operation, as the case may be; or
it must by reason of the conduct of the competent organ be considered as having renounced the right to invoke that ground.
A State may not invoke the fact that its consent to be bound by a treaty has been expressed in violation of a provision of its internal law regarding competence to conclude treaties as invalidating its consent unless that violation was manifest and concerned a rule of its internal law of fundamental importance.
An international organization may not invoke the fact that its consent to be bound by a treaty has been expressed in violation of the rules of the organization regarding competence to conclude treaties as invalidating its consent unless that violation was manifest and concerned a rule of fundamental importance.
If the authority of a representative to express the consent of a State or of an international organization to be bound by a particular treaty has been made subject to a specific restriction, his omission to observe that restriction may not be invoked as invalidating the consent expressed by him unless the restriction was notified to the negotiating States and negotiating organizations prior to his expressing such consent.
A State or an international organization may invoke an error in a treaty as invalidating its consent to be bound by the treaty if the error relates to a fact or situation which was assumed by that State or that organization to exist at the time when the treaty was concluded and formed an essential basis of the consent of that State or that organization to be bound by the treaty.
A State or an international organization induced to conclude a treaty by the fraudulent conduct of a negotiating State or a negotiating organization may invoke the fraud as invalidating its consent to be bound by the treaty.
A State or an international organization the expression of whose consent to be bound by a treaty has been procured through the corruption of its representative directly or indirectly by a negotiating State or a negotiating organization may invoke such corruption as invalidating its consent to be bound by the treaty.
The expression by a State or an international organization of consent to be bound by a treaty which has been procured by the coercion of the representative of that State or that organization through acts or threats directed against him shall be without any legal effect.
A treaty is void if its conclusion has been procured by the threat or use of force in violation of the principles of international law embodied in the Charter of the United Nations.
A treaty is void if, at the time of its conclusion, it conflicts with a peremptory norm of general international law. For the purposes of the present Convention, a peremptory norm of general international law is a norm accepted and recognized by the international community of States as a whole as a norm from which no derogation is permitted and which can be modified only by a subsequent norm of general international law having the same character.
The termination of a treaty or the withdrawal of a party may take place;
in conformity with the provisions of the treaty; or
at any time by consent of all the parties after consultation with the contracting States and contracting organizations.
Unless the treaty otherwise provides, a multilateral treaty does not terminate by reason only of the fact that the number of the parties falls below the number necessary for its entry into force.
A treaty which contains no provision regarding its termination and which does not provide for denunciation or withdrawal is not subject to denunciation or withdrawal unless:
it is established that the parties intended to admit the possibility of denunciation or withdrawal; or
a right of denunciation or withdrawal may be implied by the nature of the treaty.
The operation of a treaty in regard to all the parties or to a particular party may be suspended;
in conformity with the provisions of the treaty; or
at any time by consent of all the parties after consultation with the contracting States and contracting organizations.
Two or more parties to a multilateral treaty may conclude an agreement to suspend the operation of provisions of the treaty, temporarily and as between themselves alone, if:
the possibility of such a suspension is provided for by the treaty; or
the suspension in question is not prohibited by the treaty and:
does not affect the enjoyment by the other parties of their rights under the treaty or the performance of their obligations;
is not incompatible with the object and purpose of the treaty.
A treaty shall be considered as terminated if all the parties to it conclude a later treaty relating to the same subject-matter and:
it appears from the later treaty or is otherwise established that the parties intended that the matter should be governed by that treaty; or
the provisions of the later treaty are so far incompatible with those of the earlier one that the two treaties are not capable of being applied at the same time.
A material breach of a bilateral treaty by one of the parties entitles the other to invoke the breach as a ground for terminating the treaty or suspending its operation in whole or in part.
A material breach of a multilateral treaty by one of the parties entitles:
the other parties by unanimous agreement to suspend the operation of the treaty in whole or in part or to terminate it either:
in the relations between themselves and the defaulting State or international organization, or
as between all the parties;
a party specially affected by the breach to invoke it as a ground for suspending the operation of the treaty in whole or in part in the relations between itself and the defaulting State or international organization;
any party other than the defaulting State or international organization to invoke the breach as a ground for suspending the operation of the treaty in whole or in part with respect ot itself if the treaty is of such a character that a material breach of its provisions by one party radically changes the position of every party with respect to the further performance of its obligations under the treaty.
A material breach of a treaty, for the purposes of this article, consists in:
a repudiation of the treaty not sanctioned by the present Convention; or
the violation of a provision essential to the accomplishment of the object or purpose of the treaty.
A party may invoke the impossibility of performing a treaty as a ground for terminating or withdrawing from it if the impossibility results from the permanent disappearance or destruction of an object indispensable for the execution of the treaty. If the impossibility is temporary, it may be invoked only as a ground for suspending the operation of the treaty.
Impossibility of performance may not be invoked by a party as a ground for terminating, withdrawing from or suspending the operation of a treaty if the impossibility is the result of a breach by that party either of an obligation under the treaty or of any other international obligation owed to any other party to the treaty.
A fundamental change of circumstances which has occurred with regard to those existing at the time of the conclusion of a treaty, and which was not foreseen by the parties, may not be invoked as a ground for terminating or withdrawing from the treaty unless:
the existence of those circumstances constituted an essential basis of the consent of the parties to be bound by the treaty; and
the effect of the change is radically to transform the extent of obligations still to be performed under the treaty.
A fundamental change of circumstances may not be invoked as a ground for terminating or withdrawing from a treaty between two or more States and one or more international organizations if the treaty establishes a boundary.
A fundamental change of circumstances may not be invoked as a ground for terminating or withdrawing from a treaty if the fundamental change is the result of a breach by the party invoking it either of an obligation under the treaty or of any other international obligation owed to any other party to the treaty.
The severance of diplomatic or consular relations between States parties to a treaty between two or more States and one or more international organisations does not affect the legal relations established between those States by the treaty except in so far as the existence of diplomatic or consular relations is indispensable for the application of the treaty.
If a new peremptory norm of general international law emerges, any existing treaty which is in conflict with that norm becomes void and terminates.
A party which, under the provisions of the present Convention, invokes either a defect in its consent to be bound by a treaty or a ground for impeaching the validity of a treaty, terminating it, withdrawing from it or suspending its operation, must notify the other parties of its claim. The notification shall indicate the measure proposed to be taken with respect to the treaty and the reasons therefor.
If, after the expiry of a period which, except in cases of special urgency, shall not be less than three months after the receipt of the notification, no party has raised any objection, the party making the notification may carry out in the manner provided in article 67 the measure which it has proposed.
If, however, objection has been raised by any other party, the parties shall seek a solution through the means indicated in Article 33 of the Charter of the United Nations.
The notification or objection made by an international organization shall be governed by the rules of that organization.
If, under paragraph 3 of article 65, no solution has been reached within a period of twelve months following the date on which the objection was raised, the procedures specified in the following paragraphs shall be followed.
With respect to a dispute concerning the application or the interpretation of article 53 or 64:
if a State is a party to the dispute with one or more States, it may, by a written application, submit the dispute to the International Court of Justice for a decision;
if a State is a party to the dispute to which one or more international organizations are parties, the State may, through a Member State of the United Nations if necessary, request the General Assembly or the Security Council or, where appropriate, the competent organ of an international organization which is a party to the dispute and is authorized in accordance with Article 96 of the Charter of the United Nations, to request an advisory opinion of the International Court of Justice in accordance with article 65 of the Statute of the Court;
if the United Nations or an international organization that is authorized in accordance with Article 96 of the Charter of the United Nations is a party to the dispute, it may request an advisory opinion of the International Court of Justice in accordance with article 65 of the Statute of the Court;
if an international organization other than those referred to in sub-paragraph (c) is a party to the dispute, it may, through a Member State of the United Nations, follow the procedure specified in subparagraph (b);
the advisory opinion given pursuant to sub-paragraph (b), (c) or (d) shall be accepted as decisive by all the parties to the dispute concerned;
the request under sub-paragraph (b), (c) of (d) for an advisory opinion of the Court is not granted, any one of the parties to the dispute may, by written notification to the other party or parties, submit it to arbitration in accordance with the provisions of the Annex to the present Convention.
The provisions of paragraph 2 apply unless all the parties to a dispute referred to in that paragraph by common consent agree to submit the dispute to an arbitration procedure, including the one specified in the Annex to the present Convention.
With respect to a dispute concerning the application or the interpretation of any of the articles in Part V, other than articles 53 and 64, of the present Convention, any one of the parties to the dispute may set in motion the conciliation procedure specified in the Annex to the Convention by submitting a request to that effect to the Secretary-General of the United Nations.
Any act declaring invalid, terminating, withdrawing from or suspending the operation of a treaty pursuant to the provisions of the treaty or of paragraphs 2 of 3 of article 65 shall be carried out through an instrument communicated to the other parties. If the instrument emanating from a State is not signed by the Head of State, Head of Government or Minister for Foreign Affairs, the representative of the State communicating it may be called upon to produce full powers. If the instrument emanates from an international organization, the representative of the organization communicating it may be called upon to produce full powers.
A notification or instrument provided for in articles 65 or 67 may be revoked at any time before it takes effect.
A treaty the invalidity of which is established under the present Convention is void. The provisions of a void treaty have no legal force.
If acts have nevertheless been performed in reliance on such a treaty:
each party may require any other party to establish as far as possible in their mutual relations the position that would have existed if the acts had not been performed;
acts performed in good faith before the invalidity was invoked are not rendered unlawful by reason only of the invalidity of the treaty.
Unless the treaty otherwise provides or the parties otherwise agree, the termination of a treaty under its provisions or in accordance with the present Convention:
releases the parties from any obligation further to perform the treaty;
does not affect any right, obligation or legal situation of the parties created through the execution of the treaty prior to its termination.
In the case of a treaty which is void under article 53 the parties shall:
eliminate as far as possible the consequences of any act performed in reliance on any provision which conflicts with the peremptory norm of general international law; and
bring their mutural relations into conformity with the peremptory norm of general international law.
In the case of a treaty which becomes void and terminates under article 64, the termination of the treaty:
releases the parties from any obligation further to perform the treaty;
does not affect any right, obligation or legal situation of the parties created through the execution of the treaty prior to its termination; provided that those rights, obligations or situations may thereafter be maintained only to the extent that their maintenance is not in itself in conflict with the new peremptory norm of general international law.
Unless the treaty otherwise provides or the parties otherwise agree, the suspension of the operation of a treaty under its provisions or in accordance with the present Convention:
releases the parties between which the operation of the treaty is suspended from the obligation to perform the treaty in their mutual relations during the period of the suspension;
does not otherwise affect the legal relations between the parties established by the treaty.
As between States parties to the Vienna Convention on the Law of Treaties of 1969, the relations of those States under a treaty between two or more States and one or more international organizations shall be governed by that Convention.
The provisions of the present Convention shall not prejudge any question that may arise in regard to a treaty between one or more States and one or more international organizations from a succession of States or from the international responsibility of a State or from the outbreak of hostilities between States.
The provisions of the present Convention shall not prejudge any question that may arise in regard to a treaty from the international responsibility of an international organization, from the termination of the existence of the organization or from the termination of participation by a State in the membership of the organization.
The severance or absence of diplomatic or consular relations between two or more States does not prevent the conclusion of treaties between two or more of those States and one or more international organizations. The conclusion of such a treaty does not in itself affect the situation in regard to diplomatic or consular relations.
The provisions of the present Convention are without prejudice to any obligation in relation to a treaty between one or more States and one or more international organizations which may arise for an aggressor State in consequence of measures taken in conformity with the Charter of the United Nations with reference to that State's aggression.
The designation of the depositary of a treaty may be made by the negotiating States and negotiating organizations or, as the case may be, the negotiating organizations, either in the treaty itself or in some other manner. The depositary may be one or more States, an international organization or the chief administrative officer of the organization.
The functions of the depositary of a treaty are international in character and the depositary is under an obligation to act impartially in their performance. In particular, the fact that a treaty has not entered into force between certain of the parties or that a difference has appeared between a State or an international organization and a depositary with regard to the performance of the latter's functions shall not affect that obligation.
The functions of a depositary, unless otherwise provided in the treaty or agreed by the contracting States and contracting organizations or, as the case may be, by the contracting organizations, comprise in particular:
keeping custody of the original text of the treaty and of any full powers delivered to the depositary;
preparing certified copies of the original text and preparing any further text of the treaty in such additional languages as may be required by the treaty and transmitting them to the parties and to the States and international organizations entitled to become parties to the treaty;
receiving any signatures to the treaty and receiving and keeping custody of any instruments, notifications and communications relating to it;
examining whether the signature or any instrument, notification or communication relating to the treaty is in due and proper form and, if need be, bringing the matter to the attention of the State or international organization in question;
informing the parties and the States and international organizations entitled to become parties to the treaty of acts, notifications and communications relating to the treaty;
informing the States and international organizations entitled to become parties to the treaty when the number of signatures of instruments of ratification, instruments relating to an act of formal confirmation, or of instruments of acceptance, approval or accession required for the entry into force of the treaty has been received of deposited;
registering the treaty with the Secretariat of the United Nations;
performing the functions specified in other provisions of the present Convention.
In the event of any difference appearing between a State or an international organization and the depositary as to the performance of the latter's functions, the depositary shall bring the question to the attention of:
the signatory States and organizations and the contracting States and contracting organizations; or
where appropriate, the competent organ of the international organizations concerned.
Except as the treaty or the present Convention otherwise provide, any notification or communication to be made by any State or any international organization under the present Convention shall:
if there is no depositary, be transmitted direct to the States and organizations for which it is intended, or if there is a depositary, to the latter;
be considered as having been made by the State or organization in question only upon its receipt by the State or organization to which it was transmitted or, as the case may be, upon its receipt by the depositary;
if transmitted to a depositary, be considered as received by the State or organization for which it was intended only when the latter State or organization has been informed by the depositary in accordance with article 78, paragraph l(e).
Where, after the authentication of the text of a treaty, the signatory States and international organizations and the contracting States and contracting organizations are agreed that it contains an error, the error shall, unless those States and organizations decide upon some other means of correction, be corrected:
by having the appropriate correction made in the text and causing the correction to be initialled by duly authorized representatives;
by executing or exchanging an instrument or instruments setting out the correction which it has been agreed to make; or
by executing a corrected text of the whole treaty by the same procedure as in the case of the original text.
Where the treaty is one for which there is a depositary, the latter shall notify the signatory States and international organizations and the contracting States and contracting organizations of the error and of the proposal to correct it and shall specify an appropriate timelimit within which objection to the proposed correction may be raised. If, on the expiry of the time-limit:
no objection has been raised, the depositary shall make and initial the correction in the text and shall execute a procès-verbal of the rectification of the text and communicate a copy of it to the parties and to the States and organizations entitled to become parties to the treaty;
an objection has been raised, the depositary shall communicate the objection to the signatory States and organizations and to the contracting States and contracting organizations.
The rules in paragraphs 1 and 2 apply also where the text has been authenticated in two or more languages and it appears that there is a lack of concordance which the signatory States and international organizations and the contracting States and contracting organizations agree should be corrected.
The corrected text replaces the defective text ab initio, unless the signatory States and international organizations and the contracting States and contracting organizations otherwise decide.
The present Convention shall be open for signature until 31 December 1986 at the Federal Ministery for Foreign Affairs of the Republic of Austria, and subsequently, until 30 June 1987, at United Nations Headquarters, New York by:
all States;
Namibia, represented by the United Nations Council for Namibia;
international organizations invited to participate in the United Nations Conference on the Law of Treaties between States and International Organizations or between International Organizations.
The present Convention is subject to ratification by States and by Namibia, represented by the United Nations Council for Namibia, and to acts of formal confirmation by international organizations. The instruments of ratification and those relating to acts of formal confirmation shall be deposited with the Secretary-General of the United Nations.
The present Convention shall remain open for accession by any State, by Namibia, represented by the United Nations Council for Namibia, and by any international organization which has the capacity to conclude treaties.
The present Convention shall enter into force on the thirtieth day following the date of deposit of the thirty-fifth instrument of ratification or accession by States or by Namibia, represented by the United Nations Council for Namibia.
For each State or for Namibia, represented by the United Nations Council for Namibia, ratifying or acceding to the Convention after the condition specified in paragraph 1 has been fulfilled, the Convention shall enter into force on the thirtieth day after deposit by such State or by Namibia of its instruments of ratification or accession.
For each international organization depositing an instrument relating to an act of formal confirmation or an instrument of accession, the Convention shall enter into force on the thirtieth day after such deposit, or at the date the Convention enters into force pursuant to paragraph 1, whichever is later.
The original of the present Convention, of which the Arabic, Chinese, English, French, Russian and Spanish texts are equally authentic, shall be deposited with the Secretary-General of the United Nations.
IN WITNESS WHEREOF the undersigned Plenipotentiaries, being duly authorized by their respective Governments, and duly authorized representatives of the United Nations Council for Namibia and of international organizations have signed the present Convention.
DONE at Vienna this twenty-first day of March one thousand nine hundred and eighty-six.
A list consisting of qualified jurists, from which the parties to a dispute may choose the persons who are to constitute an arbitral tribunal or, as the case may be, a conciliation commission, shall be drawn up and maintained by the Secretary-General of the United Nations. To this end, every State which is a Member of the United Nations and every party to the present Convention shall be invited to nominate two persons, and the names of the persons so nominated shall constitute the list, a copy of which shall be transmitted to the President of the International Court of Justice. The term of office of a person on the list, including that of any person nominated to fill a casual vacancy, shall be five years and may be renewed. A person whose term expires shall continue to fulfil any function for which he shall have been chosen under the following paragraphs.
When notification has been made under article 66, paragraph 2, sub-paragraph (f), or agreement on the procedure in the present Annex has been reached under paragraph 3, the dispute shall be brought before an arbitral tribunal. When a request has been made to the Secretary-General under article 66, paragraph 4, the Secretary-General shall bring the dispute before a conciliation commission. Both the arbitral tribunal and the conciliation commission shall be constituted as follows:
The States, international organizations or, as the case may be, the States and organizations which constitute one of the parties to the dispute shall appoint by common consent:
one arbitrator or, as the case may be, one conciliator, who may or may not be chosen from the list referred to in paragraph 1; and
one arbitrator or, as the case may be, one conciliator, who shall be chosen from among those included in the list and shall not be of the nationality of any of the States or nominated by any of the organizations which constitute that party to the dispute, provided that a dispute between two international organizations is not considered by nationals of one and the same State. The States, international organizations or, as the case may be, the States and organizations which constitute the other party to the dispute shall appoint two arbitrators or, as the case may be, two conciliators, in the same way.
The four persons chosen by the parties shall be appointed within sixty days following the date on which the other party to the dispute receives notification under article 66, paragraph 2, sub-paragraph (f), or on which the agreement on the procedure in the present Annex under paragraph 3 is reached, or on which the Secretary-General receives the request for conciliation. The four persons so chosen shall, within sixty days following the date of the last of their own appointments, appoint from the list a fifth arbitrator or, as the case may be, conciliator, who shall be chairman.
If the appointment of the chairman, or any of the arbitrators or, as the case may be, conciliators, has not been made within the period prescribed above for such appointment, it shall be made by the Secretary-General of the United Nations within sixty days following the expiry of that period. The appointment of the chairman may be made by the Secretary-General either from the list or from the membership of the International Law Commission. Any of the periods within which appointments must be made may be extended by agreement between the parties to the dispute. If the United Nations is a party or is included in one of the parties to the dispute, the Secretary-General shall transmit the above-mentioned request to the President of the International Court of Justice, who shall perform the functions conferred upon the Secretary-General under this sub-paragraph.
Any vacancy shall be filled in the manner prescribed for the initial appointment.
The appointment of arbitrators or conciliators by an international organization provided for in paragraphs 1 and 2 shall be governed by the rules of that organization.
Unless the parties to the dispute otherwise agree, the Arbitral Tribunal shall decide its own procedure, assuring to each party to the dispute a full opportunity to be heard and to present its case.
The Arbitral Tribunal, with the consent of the parties to the dispute, may invite any interested State of international organization to submit to it its views orally or in writing.
Decisions of the Arbitral Tribunal shall be adopted by a majority vote of the members. In the event of an equality of votes, the vote of the Chairman shall be decisive.
When one of the parties to the dispute does not appear before the Tribunal or fails to defend its case, the other party may request the Tribunal to continue the proceedings and to make its award. Before making its award, the Tribunal must satisfy itself not only that it has jurisdiction over the dispute but also that the claim is well founded in fact and law.
The award of the Arbitral Tribunal shall be confined to the subject-matter of the dispute and state the reasons on which it is based. Any member of the Tribunal may attach a separate or dissenting opinion to the award.
The award shall be final and without appeal. It shall be complied with by all parties to the dispute.
The Secretary-General shall provide the Tribunal with such assistance and facilities as it may require. The expenses of the Tribunal shall be borne by the United Nations.
The Conciliation Commission shall decide its own procedure. The Commission, with the consent of the parties to the dispute, may invite any party to the treaty to submit to it its views orally or in writing. Decisions and recommendations of the Commission shall be made by a majority vote of the five members.
The Commision may draw the attention of the parties to the dispute to any measures which might facilitate an amicable settlement.
The Commission shall hear the parties, examine the claims and objections, and make proposals to the parties with a view to reaching an amicable settlement of the dispute.
The Commission shall report within twelve months of its constitution. Its report shall be deposited with the Secretary-General and transmitted to the parties to the dispute. The report of the Commission, including any conclusions stated therein regarding the facts or questions of law, shall not be binding upon the parties and it shall have no other character than that of recommendations submitted for the consideration of the parties in order to facilitate an amicable settlement of the dispute.
The Secretary-General shall provide the Commission with such assistance and facilities as it may require. The expenses of the Commission shall be borne by the United Nations.
De Partijen bij dit Verdrag,
In overweging nemend de fundamentele rol van verdragen in de geschiedenis van de internationale betrekkingen,
Zich bewust van het consensuele karakter en van het steeds toenemend belang van verdragen als bron van volkenrecht,
Vaststellend dat de beginselen van vrijwillige instemming en van goede trouw en de regel pacta sunt servanda algemeen erkend worden,
Bevestigend dat het van belang is het proces te versterken van codificatie en geleidelijke ontwikkeling van het volkenrecht op universeel niveau,
Van oordeel zijnde dat de codificatie en de geleidelijke ontwikkeling van de regels verband houdende met verdragen tussen Staten en internationale organisaties of tussen internationale organisaties middelen vormen om de rechtsorde in de internationale betrekkingen te bestendigen en de doelstellingen van de Verenigde Naties te dienen,
Indachtig de beginselen van het volkenrecht, neergelegd in het Handvest van de Verenigde Naties, als daar zijn de beginselen van de gelijkgerechtigdheid der volken en hun recht op zelfbeschikking, de soevereine gelijkheid en de onafhankelijkheid van alle Staten, het zich niet mengen in binnenlandse aangelegenheden van Staten, het verbod van het dreigen met of het gebruik maken van geweld en de universele en daadwerkelijke eerbied voor de rechten van de mens en fundamentele vrijheden voor allen,
In gedachten hebbend de bepalingen van het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht van 1969,
Erkennende de betrekkingen tussen het verdragenrecht tussen Staten en het verdragenrecht tussen Staten en internationale organisaties, dan wel tussen internationale organisaties,
Overwegende het belang van verdragen tussen Staten en internationale organisaties of tussen internationale organisaties als nuttig middel voor het ontwikkelen van internationale betrekkingen en voor het waarborgen van voorwaarden voor vreedzame samenwerking tussen naties, ongeacht hun constitutionele en sociale stelsels,
Indachtig de specifieke kenmerken van verdragen waarbij internationale organisaties partij zijn als subjecten van volkenrecht onderscheiden van Staten,
Vaststellend dat internationale organisaties de bevoegdheid bezitten verdragen te sluiten, welke noodzakelijk is voor de uitoefening van hun functies en de verwezenlijking van hun doelstellingen.
Erkennend dat de handelwijze van internationale organisaties bij het sluiten van verdragen met Staten, dan wel onder elkaar, in overeenstemming zou dienen te zijn met hun oprichtingsakten,
Bevestigend dat niets in het onderhavige Verdrag zo mag worden geïnterpreteerd dat die betrekkingen tussen een internationale organisatie en haar leden worden aangetast, die worden beheerst door de regels van de organisatie,
Bevestigend tevens dat geschillen betreffende verdragen, evenals andere internationale geschillen, in overeenstemming met het Handvest der Verenigde Naties dienen te worden beslecht langs vreedzame weg en overeenkomstig de beginselen van gerechtigheid en het volkenrecht,
Bevestigend tevens dat de vraagstukken die niet door de bepalingen van dit Verdrag worden geregeld, zullen worden beheerst door de regels van het internationale gewoonterecht,
Zijn overeengekomen als volgt:
Dit verdrag is van toepassing op:
verdragen tussen één of meer Staten en één of meer internationale organisaties, en
verdragen tussen internationale organisaties.
Voor de toepassing van dit Verdrag betekent:
„verdrag”: een internationale overeenkomst, beheerst door het volkenrecht en in geschrifte gesloten:
tussen één of meer Staten en één of meer internationale organisaties; of
tussen internationale organisaties, hetzij nedergelegd in een enkele akte, hetzij in twee of meer samenhangende akten, en ongeacht haar bijzondere benaming;
„bekrachtiging”: de internationale handeling van die naam, waarmee een Staat op internationaal niveau zijn instemming door een Verdrag gebonden te worden vastlegt;
„handeling van formele bevestiging”: een internationale handeling corresponderend met die van bekrachtiging door een Staat, waarmee een internationale organisatie op internationaal niveau haar instemming door een Verdrag gebonden te worden vastlegt;
„aanvaarding”, „goedkeuring” en „toetreding”: al naar gelang het geval, de internationale handeling van die naam, waarmee een Staat of een internationale organisatie op internationaal niveau zijn of haar instemming door een Verdrag gebonden te worden vastlegt;
„volmacht”: een van de bevoegde autoriteit van een Staat of van de bevoegde instantie van een internationale organisatie uitgaand document waarbij een of meer personen worden aangewezen om de Staat of de organisatie te vertegenwoordigen bij de onderhandelingen over, de aanneming of de authentificatie van een verdragstekst, om de instemming van de Staat of de organisatie door een Verdrag gebonden te worden tot uitdrukking te brengen, of om elke andere handeling te verrichten met betrekking tot een verdrag;
„voorbehoud”: een eenzijdige verklaring, ongeacht haar bewoording of haar benaming, afgelegd door een Staat of een internationale organisatie, wanneer deze een verdrag ondertekent, bekrachtigt, formeel bevestigt, aanvaardt of goedkeurt of daartoe toetreedt, waarmee deze Staat of internationale organisatie te kennen geeft het rechtsgevolg van zekere bepalingen van het verdrag in hun toepassing met betrekking tot deze Staat of organisatie uit te sluiten of te wijzigen;
„Staat die heeft deelgenomen aan de onderhandelingen” of „organisatie die heeft deelgenomen aan de onderhandelingen”:
onderscheidenlijk:
een Staat, of
een internationale organisatie, die heeft deelgenomen aan de voorbereiding en de aanneming van de verdragstekst;
„verdragsluitende Staat” en „verdragsluitende organisatie”: onderscheidenlijk:
een Staat, of
een internationale organisatie,
die heeft ingestemd door het verdrag gebonden te worden, of het verdrag nu in werking is getreden of niet;
„partij”: een Staat of een internationale organisatie die heeft estemd door het verdrag gebonden te worden en voor welke het verdrag in werking is getreden;
„derde Staat” en „derde organisatie”: onderscheidenlijk:
een Staat of
een internationale organisatie, die geen partij is bij het verdrag;
„internationale organisatie”: een intergouvernementele organie;
„regels van de organisatie”: in het bijzonder de oprichtingsakten van de organisatie, de in overeenstemming daarmee aangenomen besluiten en resoluties en de gevestigde praktijk van de organisatie.
Het feit dat dit Verdrag niet van toepassing is op:
internationale overeenkomsten waarbij één of meer Staten, één of meer internationale organisaties en één of meer subjecten van volkenrecht anders dan Staten of organisaes partij zijn;
internationale overeenkomsten, waarbij één of meer internationale organisaties en één of meer subjecten van volkenrecht anders dan Staten of organisaties partij zijn;
internationale overeenkomsten niet in geschrifte tussen één of meer Staten en één of meer internationale organisaties, of tussen internationale organisaties; of
internationale overeenkomsten tussen subjecten van vol kenrecht anders dan Staten of internationale organisaties;
doet geen afbreuk aan :
de rechtskracht van zodanige overeenkomsten;
de toepassing op deze overeenkomsten van alle in dit Verdrag vastgelegde regels waaraan zij onafhankelijk van dit Verdrag krachtens het volkenrecht zouden zijn onderworpen;
de toepassing van het Verdrag op de betrekkingen tussen Staten en internationale organisaties of de betrekkingen tussen organisaties onderling, wanneer deze betrekkingen worden beheerst door internationale overeenkomsten waarbij andere subjecten van volkenrecht eveneens partij zijn.
Onverminderd de toepassing van de in dit Verdrag vastgelegde regels, waaraan verdragen tussen één of meer Staten en één of meer internationale organisaties, of tussen internationale organisaties onderling, krachtens het volkenrecht onafhankelijk van dit Verdrag zouden zijn onderworpen, is dit Verdrag slechts van toepassing op verdragen gesloten na inwerkingtreding van dit Verdrag voor die Staten en organisaties.
Dit Verdrag is van toepassing op elk verdrag tussen één of meer Staten en één of meer internationale organisaties, dat de oprichtingsakte van een internationale organisatie vormt en op elk verdrag aangenomen binnen een internationale organisatie, behoudens de ter zake dienende regels van de organisatie.
De bevoegdheid van een internationale organisatie tot het sluiten van verdragen is onderworpen aan de regels van die organisatie.
Een persoon wordt beschouwd een Staat te vertegenwoordigen ter zake van de aanneming of authentificatie van een verdragstekst of om de instemming van een Staat door een verdrag te worden gebonden tot uitdrukking te brengen, indien:
die persoon een voor dat doel verleende volmacht toont; of
uit de praktijk of uit andere omstandigheden blijkt dat het de bedoeling van de betrokken Staten en internationale organisaties was die persoon als vertegenwoordiger van de Staat ten dezen te beschouwen, zonder een volmacht te hoeven tonen.
Op grond van hun functies en zonder dat zij hun volmacht behoeven te tonen, worden als vertegenwoordiger van hun Staat beschouwd:
staatshoofden, Regeringsleiders en Ministers van Buitenlandse Zaken, voor alle handelingen met betrekking tot het sluiten van een verdrag tussen één of meer Staten en één of meer internationale organisaties;
geaccrediteerde vertegenwoordigers van Staten bij een internationale conferentie voor de aanneming van een verdragstekst tussen Staten en internationale organisaties;
gaccrediteerde vertegenwoordigers van Staten bij een internationale organisatie of één van haar organen, voor de aanneming van een verdragstekst in die organisatie of dat orgaan.
hoofden van permanente missies bij een internationale organisatie, voor de aanneming van een verdragstekst tussen de accrediterende Staten en die organisatie.
Een persoon wordt beschouwd een internationale organisatie te vertegenwoordigen voor de aanneming of authentificatie van een verdragstekst, of om de instemming van die organisatie door een verdrag gebonden te worden tot uitdrukking te brengen, indien:
die persoon een voor dat doel verleende volmacht toont; of
uit de omstandigheden blijkt dat het de bedoeling van de betrokken Staten en internationale organisaties was die persoon als vertegenwoordiger van de organisatie ten dezen te beschouwen, in overeenstemming met de regels van die organisatie, zonder dat deze persoon een volmacht behoeft te tonen.
Een handeling met betrekking tot het sluiten van een verdrag, verricht door een persoon die niet krachtens artikel 7 beschouwd kan worden gemachtigd te zijn een Staat of een internationale organisatie ten dezen te vertegenwoordigen, is zonder rechtsgevolg, tenzij zij achteraf door die Staat of organisatie wordt bevestigd.
De aanneming van een verdragstekst geschiedt door de instemming van alle Staten en internationale organisaties of, al naar gelang het geval, van alle organisaties die zijn betrokken bij het opstellen hiervan, met uitzondering van gevallen voorzien in het tweede lid.
De aanneming van een verdragstekst op een internationale conferentie geschiedt in overeenstemming met de door de deelnemers aan die conferentie overeengekomen procedure. Indien echter geen overeenstemming over een zodanige procedure wordt bereikt, geschiedt de aanneming van de tekst door stemming van tweederde van de aanwezige en stemuitbrengende deelnemers, tenzij zij met dezelfde meerderheid besluiten een afwijkende regel toe te passen.
De tekst van een verdrag tussen één of meer Staten en één of meer internationale organisaties wordt als authentiek en definitief vastgesteld:
door de procedure, vastgesteld in die tekst of overeengekomen door de aan de opstelling van het verdrag deelnemende Staten en organisaties; of
indien in een dergelijke procedure niet is voorzien, door de ondertekening, ondertekening ad referendum of parafering door de vertegenwoordigers van die Staten en die organisaties van de verdragstekst of de slotakte van een conferentie waarin de tekst is opgenomen;
De tekst van een verdrag tussen internationale organisaties wordt als authentiek en definitief vastgesteld:
door de procedure, vastgesteld in die tekst of overeengekomen door de aan de opstelling van de tekst deelnemende organisaties; of
indien in een dergelijke procedure niet is voorzien, door de ondertekening, ondertekening ad referendum of parafering door de vertegenwoordigers van die organisaties van de verdragstekst of de slotakte van een conferentie waarin de tekst is opgenomen;
De instemming van een Staat door een verdrag gebonden te worden, kan tot uitdrukking worden gebracht door ondertekening, door uitwisseling van akten die een verdrag vormen, door bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, of door ieder ander overeengekomen middel.
De instemming van internationale organisaties door een verdrag gebonden te worden, kan tot uitdrukking worden gebracht door ondertekening, door uitwisseling van akten die een verdrag vormen, door een handeling van formele bevestiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, of door ieder ander overeengekomen middel.
De instemming van een Staat of een internationale organisatie door een verdrag gebonden te worden, wordt tot uitdrukking gebracht door de ondertekening door de vertegenwoordiger van die Staat of die organisatie, wanneer:
het verdrag er in voorziet dat de ondertekening dit gevolg heeft;
het op andere wijze vaststaat dat de Staten en de organisaties of, al naar gelang het geval, de organisaties die aan de onderhandelingen hebben deelgenomen, zijn overeengekomen dat de ondertekening dit gevolg heeft; of
de bedoeling van de Staat of organisatie om de ondertekening dit gevolg te geven uit de volmacht van zijn of haar vertegenwoordiger blijkt of tijdens de onderhandelingen te kennen is gegeven.
Voor de toepassing van het eerste lid:
geldt de parafering van een tekst als ondertekening van het verdrag, indien het vaststaat dat de Staten en organisaties, of, al naar gelang het geval, de organisaties die aan de onderhandelingen hebben deelgenomen, aldus zijn overeengekomen;
geldt de ondertekening ad referendum van een verdrag door de vertegenwoordiger van een Staat of een internationale organisatie, indien zij door die Staat of organisatie wordt bevestigd, als definitieve ondertekening van het verdrag.
De instemming van Staten of internationale organisaties gebonden te worden door een verdrag, dat wordt gevormd door tussen hen uitgewisselde akten, wordt tot uitdrukking gebracht door deze uitwisseling, wanneer:
de akten er in voorzien dat hun uitwisseling dit gevolg heeft; of
het op andere wijze vaststaat, dat die staten en die organisaties of, al naar gelang het geval, die organisaties, zijn overeengekomen dat de uitwisseling van akten dit gevolg heeft.
De instemming van een Staat door een verdrag gebonden te worden wordt tot uitdrukking gebracht door bekrachtiging, wanneer:
het verdrag er in voorziet dat deze instemming door bekrachtiging tot uitdrukking wordt gebracht;
het op andere wijze vaststaat, dat de Staten en de organisaties die aan de onderhandelingen hebben deelgenomen, waren overeengekomen dat bekrachtiging is vereist;
de vertegenwoordiger van deze Staat het verdrag onder voorbehoud van bekrachtiging heeft ondertekend; of
de bedoeling van deze Staat om het verdrag te ondertekenen onder voorbehoud van bekrachtiging blijkt uit de volmacht van zijn vertegenwoordiger of tijdens de onderhandelingen te kennen is gegeven.
De instemming van een internationale organisatie door een verdrag gebonden te worden, wordt tot uitdrukking gebracht door een handeling van formele bevestiging wanneer:
het verdrag er in voorziet dat deze instemming tot uitdrukking wordt gebracht door een handeling van formele bevestiging;
het op andere wijze vaststaat dat de Staten en organisaties of, al naar gelang het geval, de organisaties die aan de onderhandelingen hebben deelgenomen, waren overeengekomen dat een handeling van formele bevestiging is vereist;
de vertegenwoordiger van de organisatie het verdrag onder voorbehoud van een handeling van formele bevestiging heeft ondertekend; of
de bedoeling van de organisatie om het verdrag te ondertekenen onder voorbehoud van een handeling van formele bevestiging blijkt uit de volmacht van haar vertegenwoordiger of tijdens de onderhandelingen te kennen is gegeven.
De instemming van een Staat of een internationale organisatie door een verdrag gebonden te worden, wordt tot uitdrukking gebracht door aanvaarding of goedkeuring hiervan op soortgelijke voorwaarden als gelden voor zijn op bekrachtiging, of, al naar gelang het geval, een handeling van formele bevestiging.
De instemming van een Staat of een internationale organisatie door een verdrag gebonden te worden, wordt tot uitdrukking gebracht door toetreding, wanneer:
het verdrag er in voorziet dat deze instemming door deze Staat of deze organisatie tot uitdrukking kan worden gebracht door toetreding:
het op andere wijze vaststaat, dat de Staten en de organisaties of, al naar gelang het geval, de organisaties die aan de onderhandelingen hebben deelgenomen, zijn overeengekomen dat deze instemming door deze Staat of deze organisatie tot uitdrukking kan worden gebracht door toetreding.
Tenzij het verdrag anders bepaalt, leggen de akten van bekrachtiging, de akten inzake een handeling van formele bevestiging of de akten van aanvaarding, goedkeuring of toetreding de instemming van een Staat of een internationale organisatie vast om door een verdrag tussen één of meer Staten of één of meer internationale organisaties te worden gebonden op het ogenblik van:
hun uitwisseling tussen de verdragsluitende Staten en de verdragsluitende organisaties;
hun nederlegging bij de depositaris; of
hun kennisgeving aan de verdragsluitende Staten en de verdragsluitende organisaties of aan de depositaris, indien aldus is overeengekomen.
Tenzij het verdrag anders bepaalt, leggen de akten inzake een handeling van formele bevestiging of de akten van aanvaarding, goedkeuring of toetreding de instemming van een internationale organisatie vast om door een verdrag tussen internationale organisaties te worden gebonden, op het ogenblik van:
hun uitwisseling tussen de verdragsluitende organisaties;
hun nederlegging bij de depositaris;
hun kennisgeving aan de verdragsluitende organisaties of aan de depositaris, indien aldus is overeengekomen.
Onverminderd het bepaalde in de artikelen 19 tot 23 heeft de instemming van een Staat of een internationale organisatie gebonden te worden door een deel van een verdrag slechts gevolgen indien het verdrag dit toelaat of indien de andere verdragsluitende Staten en verdragsluitende organisaties of, al naar gelang het geval, de verdragsluitende organisaties hiermede instemmen.
Een Staat of een internationale organisatie moet zich onthouden van handelingen die een verdrag zijn voorwerp en zijn doel zouden ontnemen, wanneer:
die Staat of die organisatie het verdrag heeft ondertekend of de akten die het verdrag vormen heeft uitgewisseld onder voorbehoud van bekrachtiging, een handeling van formele bevestiging, aanvaarding of goedkeuring, totdat die Staat of die organisatie zijn of haar bedoeling geen partij te willen worden bij het verdrag kenbaar heeft gemaakt; of
die Staat of die organisatie zijn of haar instemming door het verdrag gebonden te worden tot uitdrukking heeft gebracht in de periode die aan de inwerkingtreding van het verdrag voorafgaat op voorwaarde dat deze inwerkingtreding niet onnodig wordt vertraagd.
Een Staat of een internationale organisatie kan op het ogenblik van ondertekening, bekrachtiging, formele bevestiging, aanvaarding of goedkeuring van een verdrag of toetreding tot een verdrag een voorbehoud maken, tenzij:
dit voorbehoud is verboden door het verdrag;
het verdrag bepaalt dat slechts bepaalde voorbehouden, waaronder niet het voorbehoud in kwestie, kunnen worden gemaakt; of
voor zover het andere gevallen dan omschreven onder a) en b) betreft, het voorbehoud niet verenigbaar is met voorwerp en doel van het verdrag.
Een door een verdrag uitdrukkelijk toegestaan voorbehoud behoeft niet nadien door de verdragsluitende Staten en verdragsluitende organisaties, of, al naar gelang het geval, de verdragsluitende organisaties te worden aanvaard, tenzij het verdrag dat voorschrijft.
Wanneer uit het beperkte aantal Staten en organisaties of, al naar gelang het geval, organisaties dat aan de onderhandelingen heeft deelgenomen en uit het voorwerp en doel van het verdrag blijkt, dat de toepassing van het verdrag in zijn geheel tussen alle partijen een wezenlijke voorwaarde is voor de instemming van elk hunner door het verdrag gebonden te worden, dient een voorbehoud door alle partijen te worden aanvaard.
Wanneer een verdrag een oprichtingsakte van een internationale organisatie is en tenzij het anders bepaalt, dient een voorbehoud door het bevoegde orgaan van deze organisatie te worden aanvaard.
In andere gevallen dan die waarin de voorgaande leden voorzien en tenzij het verdrag anders bepaalt:
maakt de aanvaarding van een voorbehoud door een verdragsluitende Staat of verdragsluitende organisatie de Staat of de internationale organisatie die het voorbehoud heeft gemaakt partij bij het verdrag met betrekking tot de aanvaardende Staat of organisatie, indien het verdrag in werking is of wanneer het in werking treedt voor de Staat of de organisatie die het voorbehoud heeft gemaakt en voor de aanvaardende Staat of organisatie.
verhindert het bezwaar van een verdragsluitende Staat of organisatie tegen een voorbehoud niet de inwerkingtreding van het verdrag tussen de Staat of internationale organisatie die het bezwaar heeft aangetekend en de Staat of internationale organisatie die het voorbehoud heeft gemaakt, tenzij de tegengestelde bedoeling duidelijk is uitgedrukt door de Staat of organisatie die het bezwaar heeft aangetekend;
wordt een akte, waarin de instemming van een Staat of een internationale organisatie door het verdrag gebonden te worden tot uitdrukking wordt gebracht en die een voorbehoud bevat, van kracht zodra ten minste één verdragsluitende Staat of één verdragsluitende organisatie het voorbehoud heeft aanvaard.
Voor de toepassing van het tweede en vierde lid en tenzij het verdrag anders bepaalt, wordt een voorbehoud geacht te zijn aanvaard door een Staat of een internationale organisatie, indien deze geen bezwaar heeft gemaakt tegen het voorbehoud binnen twaalf maanden na de datum waarop deze de kennisgeving daarvan ontvangen heeft, of op de dag, waarop deze zijn of haar instemming door het verdrag gebonden te worden tot uitdrukking heeft gebracht indien deze dag op een latere datum valt.
Een voorbehoud, gemaakt ten aanzien van een andere partij overeenkomstig de artikelen 19, 20 en 23:
wijzigt voor de Staat of de internationale organisatie die het voorbehoud heeft gemaakt in zijn of haar betrekkingen met deze andere partij de bepalingen van het verdrag waarop het voorbehoud betrekking heeft, in de mate voorzien in dit voorbehoud; en
wijzigt deze bepalingen in dezelfde mate voor deze andere partij in haar betrekkingen met de Staat of internationale organisatie die het voorbehoud heeft gemaakt.
Het voorbehoud wijzigt niet de bepalingen van het verdrag voor de andere partijen bij het verdrag inter se.
Wanneer een Staat of een internationale organisatie die bezwaar heeft gemaakt tegen een voorbehoud zich niet heeft verzet tegen de inwerkingtreding van het verdrag tussen hem of haar en de Staat of organisatie die het voorbehoud heeft gemaakt, zijn de bepalingen waarop het voorbehoud betrekking heeft niet van toepassing tussen de Staat of de organisatie die het voorbehoud heeft gemaakt en de Staat of organisatie die hiertegen bezwaar heeft gemaakt, in de mate voorzien in het voorbehoud.
Tenzij het verdrag anders bepaalt, kan een voorbehoud elk ogenblik worden ingetrokken zonder dat daarvoor de instemming nodig is van een Staat of een internationale organisatie die het voorbehoud heeft aanvaard.
Tenzij het verdrag anders bepaalt, kan een bezwaar tegen een voorbehoud te allen tijde worden ingetrokken.
Tenzij het verdrag anders bepaalt of indien anders is overeengekomen:
wordt het intrekken van een voorbehoud pas ten aanzien van een verdragsluitende Staat of een verdragsluitende organisatie van kracht wanneer die Staat of die organisatie een kennisgeving dienaangaande heeft ontvangen;
wordt het intrekken van een bezwaar tegen een voorbehoud pas van kracht wanneer de Staat of de internationale organisatie die het voorbehoud heeft gemaakt een kennisgeving van de intrekking heeft ontvangen.
Een voorbehoud, een uitdrukkelijke aanvaarding van een voorbehoud en een bezwaar tegen een voorbehoud moeten schriftelijk worden vastgelegd en aan de verdragsluitende Staten en verdragsluitende organisaties en aan andere Staten en internationale organisatie die gerechtigd zijn partij bij het verdrag te worden, worden medegedeeld.
Indien een voorbehoud wordt gemaakt bij de ondertekening van het verdrag onder voorbehoud van bekrachtiging, een handeling van formele bevestiging, aanvaarding of goedkeuring, moet dit formeel bevestigd worden door de Staat of de internationale organisatie die het voorbehoud heeft gemaakt op het ogenblik dat deze zijn of haar instemming door het verdrag gebonden te worden, tot uitdrukking brengt. In een dergelijk geval zal het voorbehoud worden beschouwd te zijn gemaakt op de dag van bevestiging.
Een verdrag treedt in werking op de wijze en op de datum zoals voorzien in zijn bepalingen, of krachtens overeenstemming tussen de Staten en de organisaties of, al naar gelang het geval, de organisaties die hebben deelgenomen aan de onderhandelingen.
Indien dergelijke bepalingen of een dergelijke overeenstemming ontbreken, treedt een verdrag in werking zodra de instemming door het verdrag gebonden te worden, vaststaat voor alle Staten en organisaties die hebben deelgenomen aan de onderhandelingen, of, al naar gelang het geval, de organisaties die hebben deelgenomen aan de onderhandelingen.
Wanneer de instemming van een Staat of een internationale organisatie door een verdrag gebonden te worden tot uitdrukking wordt gebracht op een datum na de inwerkingtreding van dit verdrag treedt het in werking voor deze Staat of die organisatie op deze datum, tenzij het verdrag anders bepaalt.
De bepalingen van een verdrag, die de authentificatie van de tekst, het tot uitdrukking brengen van de instemming door het verdrag gebonden te worden, de wijze of de datum van inwerkingtreding, de voorbehouden, de werkzaamheden van de depositaris, alsmede de andere vraagstukken die zich noodzakelijkerwijze voordoen voor de inwerkingtreding van het verdrag regelen, zijn van toepassing vanaf het tijdstip van de aanneming van de tekst.
Een verdrag of een deel van een verdrag wordt voorlopig toegepast in afwachting van zijn inwerkingtreding, indien
het verdag zulks bepaalt; of
de Staten en de organisaties die hebben deelgenomen aan de onderhandelingen of, al naar gelang het geval, de organisaties die hebben deelgenomen aan de onderhandelingen, op een andere wijze aldus zijn overeengekomen.
Tenzij het verdrag anders bepaalt, of de Staten en de organisaties of, al naar gelang het geval, de organisaties, die hebben deelgenomen aan de onderhandelingen anders zijn overeengekomen, houdt de voorlopige toepassing van een verdrag of een deel van een verdrag voor een Staat of een internationale organisatie op, als deze Staat of die organisatie de Staten en organisaties waartussen het verdrag voorlopig wordt toegepast, in kennis stelt van zijn of haar voornemen geen partij te worden bij het verdrag.
Elk in werking getreden verdrag verbindt de partijen en moet door hen te goeder trouw ten uitvoer worden gelegd.
Een Staat die partij is bij een verdrag mag zich niet beroepen op de bepalingen van zijn nationale recht om het niet ten uitvoer leggen van een verdrag te rechtvaardigen.
Tenzij een andere bedoeling uit het verdrag blijkt of op andere wijze is komen vast te staan, binden de bepalingen van een verdrag een partij niet met betrekking tot een handeling of feit, voorafgaand aan de datum van inwerkingtreding van dit verdrag voor deze partij, of enige situatie die op die datum niet meer bestond.
Tenzij een andere bedoeling uit het verdag blijkt of op andere wijze is komen vast te staan, bindt een verdrag tussen een of meer Staten en een of meer internationale organisaties elke Staat die hierbij partij is ten opzichte van zijn gehele grondgebied.
De rechten en verplichtingen van Staten en internationale organisaties die partij zijn bij achtereenvolgende verdragen die betrekking hebben op eenzelfde onderwerp worden bepaald overeenkomstig de volgende leden.
Wanneer een verdrag uitdrukkelijk vermeldt dat het ondergeschikt is aan een eerder of later verdrag of dat het niet als onverenigbaar met dat andere verdrag moet worden beschouwd, hebben de bepalingen van dat andere verdrag voorrang.
Wanneer alle partijen bij het eerdere verdrag eveneens partij zijn bij het latere verdrag, zonder dat het eerdere verdrag beëindigd is of zijn werking is opgeschort krachtens artikel 59, is het eerdere verdrag slechts van toepassing in de mate waarin zijn bepalingen verenigbaar zijn met die van het latere verdrag.
Wanneer de partijen bij het eerdere verdrag niet alle partij zijn bij het latere verdrag:
is in de betrekkingen tussen twee partijen die partij zijn bij beide verdragen de regel van toepassing die in het derde lid is vastgesteld;
regelt in de betrekkingen tussen een partij die partij is bij beide verdragen en een partij die slechts partij is bij een van deze verdragen het verdrag waarbij beide partij zijn hun wederzijdse rechten en verplichtingen.
Het vierde lid is van toepassing onverminderd artikel 41 of enig vraagstuk aangaande de beëindiging of de opschorting van de werking van een verdrag op grond van artikel 60 of enig vraagstuk aangaande de verantwoordelijkheid die voor een Staat of een internationale organisatie kan ontstaan uit het sluiten of de toepassing van een verdrag waarvan de bepalingen onverenigbaar zijn met de verplichtingen die op hem of haar rusten ten aanzien van een andere Staat of organisatie krachtens een ander verdrag.
De voorgaande leden zijn van toepassing onverminderd het feit dat in geval van tegenstrijdigheid tussen verplichtingen voortvloeiend uit het Handvest der Verenigde Naties en verplichtingen voortvloeiend uit een verdrag, de verplichtingen voortvloeiend uit het Handvest der Verenigde Naties prevaleren.
Een verdrag moet te goeder trouw worden uitgelegd overeenkomstig de gewone betekenis van de termen van het verdrag in hun context en in het licht van voorwerp en doel van het verdrag.
Voor de uitlegging van een verdrag omvat de context, behalve de tekst, met inbegrip van preambule en bijlagen:
iedere overeenstemming die betrekking heeft op het verdrag en die bij het sluiten van het verdrag tussen alle partijen is bereikt;
iedere akte opgesteld door een of meer partijen bij het sluiten van het verdrag en door de andere partijen erkend als betrekking hebbende op het verdrag.
Behalve met de context dient ook rekening te worden gehouden met:
iedere later tot stand gekomen overeenstemming tussen de partijen met betrekking tot de uitlegging van het verdrag of de toepassing van zijn bepalingen;
ieder later gebruik in de toepassing van het verdrag waardoor overeenstemming van de partijen inzake de uitlegging van het verdrag is ontstaan;
iedere ter zake dienende regel van het volkenrecht die op de betrekkingen tussen de partijen kan worden toegepast.
Er kan een beroep worden gedaan op aanvullende middelen van uitlegging en in het bijzonder op de voorbereidende werkzaamheden en de omstandigheden waaronder het verdrag is gesloten, om de betekenis die voortvloeit uit de toepassing van artikel 31 te bevestigen of de betekenis te bepalen wanneer de uitlegging, geschied overeenkomstig artikel 31:
de betekenis dubbelzinnig of duister laat; of
leidt tot een resultaat dat duidelijk ongerijmd of onredelijk is.
Wanneer een verdrag geauthentiseerd is in twee of meer talen, heeft de tekst in elk der talen rechtskracht, tenzij het verdrag bepaalt of de partijen overeenkomen dat in geval van verschil een bepaalde tekst moet prevaleren.
Een versie van het verdrag in een andere taal dan een van de talen waarin de tekst geauthentiseerd is, wordt slechts beschouwd als een authentieke tekst, indien het verdrag daarin voorziet of als de partijen zulks zijn overeengekomen.
De termen van een verdrag worden geacht dezelfde betekenis te hebben in de onderscheiden authentieke teksten.
Behalve in het geval dat een bepaalde tekst overeenkomstig het eerste lid prevaleert, dient men, wanneer de vergelijking van de authentieke teksten een verschil in betekenis oplevert dat niet door toepassing van de artikelen 31 en 32 wordt weggenomen, de betekenis aan te nemen die, rekening houdend met het voorwerp en doel van het verdrag deze teksten het best met elkaar verzoent.
Een verdrag schept geen verplichtingen of rechten voor een derde Staat of derde organisatie zonder instemming van die Staat of organisatie.
Voor een derde Staat of een derde organisatie ontstaat ten gevolge van een bepaling van een verdrag een verplichting, indien de partijen bij het verdrag door middel van deze bepaling de verplichting beogen te scheppen en indien de derde Staat of de derde organisatie deze verplichting uitdrukkelijk schriftelijk aanvaardt. Aanvaarding van een zodanige verplichting door een derde organisatie wordt beheerst door de regels van die organisatie.
Voor een derde Staat ontstaat ten gevolge van een bepaling van een verdrag een recht, indien de partijen bij het verdrag door deze bepaling dit recht willen verlenen aan de derde Staat of aan een groep Staten waartoe hij behoort, of aan alle Staten, en indien de derde Staat daarmede instemt. De instemming wordt geacht te zijn gegeven zolang er geen aanwijzing van het tegendeel bestaat, tenzij het verdrag anders bepaalt.
Voor een derde organisatie ontstaat ten gevolge van een bepaling van een verdrag een recht, indien de partijen bij het verdrag door deze bepaling dat recht willen verlenen aan de derde organisatie of aan een groep internationale organisaties waartoe zij behoort, of aan alle organisaties, en indien de derde organisatie daarmede instemt. Haar instemming wordt beheerst door de regels van de organisatie.
Wanneer overeenkomstig artikel 35 een verplichting voor een derde Staat of een derde organisatie is ontstaan, kan deze verplichting slechts worden herroepen of gewijzigd met instemming van de partijen bij het verdrag en van de derde Staat of de derde organisatie, tenzij vaststaat dat zij anders zijn overeengekomen.
Wanneer overeenkomstig artikel 36 een recht voor een derde Staat of een derde organisatie is ontstaan, kan dit recht niet door de partijen worden herroepen of gewijzigd indien vaststaat, dat het de bedoeling was het recht niet te herroepen of te wijzigen zonder instemming van de derde Staat of de derde organisatie.
Niets in de artikelen 34 tot 37 belet, dat een in een verdrag neergelegde regel bindend wordt voor een derde Staat of een derde organisatie als een regel van internationaal gewoonterecht, die als zodanig wordt erkend.
Tenzij het verdrag anders bepaalt, wordt het amenderen van multilaterale verdragen beheerst door de volgende leden:
Elk voorstel tot amendering van een multilateraal verdrag in de verhoudingen tussen alle partijen moet worden medegedeeld aan alle verdragsluitende Staten en alle verdragsluitende organisaties, en ieder van hen heeft het recht deel te nemen aan:
de beslissing over hetgeen ten aanzien van dit voorstel moet worden verricht;
de onderhandelingen en het sluiten van een overeenkomst tot amendering van het verdrag.
Iedere Staat of internationale organisatie die gerechtigd is partij te worden bij het verdrag is evenzeer gerechtigd partij te worden bij het aldus geamendeerde verdrag.
De overeenkomst tot amendering bindt niet de Staten of internationale organisaties die reeds partij zijn bij het verdrag en die geen partij worden bij deze overeenkomst; artikel 30, vierde lid, letter (b) is op deze Staten of organisaties van toepassing.
Elke Staat of internationale organisatie die partij wordt bij een verdrag na de inwerkingtreding van de overeenkomst tot amendering wordt, indien die Staat of die organisatie geen andere bedoelingen heeft kenbaar gemaakt, beschouwd als:
partij bij het verdrag zoals het geamendeerd is: en
partij tot het niet-geamendeerde verdrag met betrekking tot iedere partij bij het verdrag die niet is gebonden door de overeenkomst tot amendering.
Twee of meer partijen bij een multilateraal verdrag kunnen een overeenkomst tot wijziging van het verdrag tussen hen onderling slechts sluiten, indien:
het verdrag voorziet in de mogelijkheid van een zodanige wijziging; of
de wijziging in kwestie niet verboden is door het verdrag, en zij
noch het genot der aan de andere partijen op grond van het verdrag toekomende rechten, noch het nakomen van hun verplichtingen aantast; en
zich niet uitstrekt tot een bepaling, waarvan niet mag worden afgeweken als die onverenigbaar is met de doeltreffende verwezenlijking van voorwerp en doel van het verdrag in zijn geheel.
De ongeldigheid, beëindiging of opzegging van een verdrag, de terugtrekking van een partij of de opschorting van de werking van het verdrag tengevolge van de toepassing van dit Verdrag of van de bepalingen van het verdrag, tast op geen enkele wijze de plicht van een Staat of een internationale organisatie aan tot het nakomen van de verplichtingen die voortvloeien uit het verdrag en waaraan die Staat of die organisatie krachtens het volkenrecht onafhankelijk van het genoemde verdrag, is onderworpen.
Het recht van een partij, voorzien in een verdrag of voortvloeiend uit artikel 56, het verdrag op te zeggen, zich terug te trekken of de werking van het verdrag op te schorten, mag slechts worden uitgeoefend met betrekking tot het verdrag als geheel, tenzij het verdrag anders voorziet of de partijen anders overeenkomen.
Een grond voor ongeldigheid of beëindiging van een verdrag, voor de terugtrekking van een der partijen of voor opschorting van de werking van het verdrag, die wordt erkend door dit Verdrag, mag slechts worden aangevoerd ten aanzien van het verdrag als geheel, behalve in het geval zoals voorzien in de volgende leden of in artikel 60.
Indien de grond slechts op bepaalde clausules betrekking heeft, mag hij slechts worden aangevoerd ten aanzien van die clausules wanneer:
deze clausules scheidbaar zijn van de rest van het verdrag wat hun uitvoering betreft:
uit het verdrag blijkt of op andere wijze vaststaat dat de aanvaarding van deze clausules voor de andere partij of partijen bij het verdrag geen wezenlijke voorwaarde voor de instemming was door het verdrag als geheel gebonden te worden; en
het niet onrechtvaardig zou zijn de uitvoering van de rest van het verdrag voort te zetten.
Een Staat mag niet langer gronden aanvoeren tot ongeldigheid of beëindiging van een verdrag of tot terugtrekking uit een verdrag of de opschorting van de werking ervan krachtens de artikelen 46 tot 50 of de artikelen 60 en 62, als deze Staat, na kennis te hebben genomen van de feiten:
uitdrukkelijk heeft aanvaard dat het verdrag, al naar gelang het geval, geldig is, in werking blijft of van toepassing blijft; of
op grond van zijn gedrag moet worden beschouwd als te hebben berust in, al naar gelang het geval, de geldigheid van het verdrag of het in werking of van toepassing blijven.
Een internationale organisatie mag niet langer gronden aanvoeren tot ongeldigheid of beëindiging van een verdrag of tot terugtrekking uit een verdrag of de opschorting van de werking ervan krachtens de artikelen 46 tot 50 of de artikelen 60 en 62, als deze internationale organisatie, na kennis te hebben genomen van de feiten:
uitdrukkelijk heeft aanvaard dat het verdrag, al naar gelang het geval, geldig is, in werking blijft of van toepassing blijft; of
op grond van het gedrag van het bevoegde orgaan moet worden beschouwd als te hebben afgezien van het recht zich op die grond te beroepen.
Het feit dat de instemming van een Staat door een verdrag gebonden te worden, is gegeven in strijd met een bepaling van zijn nationale recht betreffende de bevoegdheid tot het sluiten van verdragen, mag door die Staat niet worden aangevoerd ter ongeldigverklaring van die instemming, tenzij die strijdigheid onmiskenbaar was en een regel van fundamenteel belang van het nationale recht van die Staat betrof.
Het feit dat de instemming van een internationale organisatie door een verdrag gebonden te worden, is gegeven in strijd met de regels van de organisatie betreffende de bevoegdheid tot het sluiten van verdragen, mag door die organisatie niet worden aangevoerd ter ongeldigverklaring van die instemming, tenzij die strijdigheid onmiskenbaar was en een regel van fundamenteel belang betrof.
Indien de bevoegdheid van een vertegenwoordiger om de instemming van een Staat, of een internationale organisatie door een bepaald verdrag gebonden te worden tot uitdrukking te brengen aan een bijzondere beperking is onderworpen, mag het feit dat deze vertegenwoordiger daarmede geen rekening heeft gehouden niet worden aangevoerd ter ongeldigverklaring van de door hem tot uitdrukking gebrachte instemming, tenzij de beperking aan de Staten en aan de organisaties die hebben deelgenomen aan de onderhandelingen ter kennis was gebracht alvorens de instemming tot uitdrukking werd gebracht.
Een Staat of een internationale organisatie mag zich ten einde zijn instemming door een verdrag gebonden te worden ongeldig verklaren beroepen op een dwaling in het verdrag, indien de dwaling betrekking heeft op een feit of een situatie, door deze Staat of die organisatie beschouwd als te bestaan op het tijdstip van de sluiting van het verdrag en indien dit feit of deze situatie een wezenlijke grond vormde voor de instemming van deze Staat of deze organisatie door het verdrag gebonden te worden.
Een Staat of een internationale organisatie die er door het bedriegelijke gedrag van een Staat of een organisatie die aan de onderhandelingen heeft deelgenomen toe is gebracht een verdrag te sluiten, mag het bedrog aanvoeren om zijn of haar instemming door het verdrag gebonden te worden ongeldig te verklaren.
Een Staat of een internationale organisatie waarvan de instemming door een verdrag gebonden te worden, is verkregen door directe of indirecte corruptie van zijn of haar vertegenwoordiger door een Staat of een organisatie die aan de onderhandelingen heeft deelgenomen, mag deze corruptie aanvoeren om zijn of haar instemming door het verdrag gebonden te worden, ongeldig te verklaren.
De instemming van een Staat of een internationale organisatie door een verdrag gebonden te worden, die is verkregen door dwang, uitgeoefend op de vertegenwoordiger van die Staat of die organisatie door middel van tegen hem gerichte handelingen of bedreigingen, heeft geen enkel rechtsgevolg.
Elk verdrag is nietig, waarvan de totstandkoming is bereikt door bedreiging met of gebruik van geweld in strijd met de beginselen van het volkenrecht, neergelegd in het Handvest van de Verenigde Naties.
Elk verdrag dat op het tijdstip van zijn totstandkoming in strijd is met een dwingende norm van algemeen volkenrecht, is nietig. Voor de toepassing van dit Verdrag is een dwingende norm van algemeen volkenrecht een norm die aanvaard en erkend is door de internationale gemeenschap van Staten in haar geheel als een norm, waarvan geen afwijking is toegestaan en die slechts kan worden gewijzigd door een latere norm van algemeen volkenrecht van dezelfde aard.
Beëindiging van een verdrag of de terugtrekking kan plaatsvinden:
overeenkomstig de bepalingen van het verdrag; of
te allen tijde door overeenstemming tussen alle partijen na raadpleging van de verdragsluitende Staten en de verdragsluitende organisaties.
Tenzij het verdrag anders bepaalt, eindigt een multilateraal verdrag niet uitsluitend doordat het aantal partijen is gedaald tot onder het voor zijn inwerkingtreding vereiste aantal.
Bij een verdrag dat geen bepalingen bevat aangaande zijn beëindiging en niet voorziet in opzegging of terugtrekking is opzegging of terugtrekking niet mogelijk, tenzij:
vaststaat, dat de partijen de bedoeling hadden de mogelijkheid van opzegging of terugtrekking toe te laten; of
het recht op opzegging of terugtrekking uit de aard van het verdrag kan worden afgeleid.
De werking van een verdrag kan ten aanzien van alle partijen of van een bepaalde partij worden opgeschort
overeenkomstig de bepalingen van het verdrag; of
te allen tijde door overeenstemming tussen alle partijen, na raadpleging van de verdragsluitende Staten en de verdragsluitende organisaties.
Twee of meer partijen bij een multilateraal verdrag kunnen een overeenkomst sluiten om, tijdelijk en uitsluitend tussen hen, de werking van het verdrag op te schorten, indien:
in de mogelijkheid tot een zodanige opschorting in het verdrag is voorzien; of
indien deze opschorting niet is verboden door het verdrag en
noch het genot der aan de andere partijen op grond van het verdrag toekomende rechten, noch het nakomen van hun verplichting aantast; en
niet onverenigbaar is met het voorwerp en doel van het verdrag.
Een verdrag wordt als beëindigd beschouwd wanneer alle partijen bij dit verdrag een later verdrag sluiten betreffende hetzelfde onderwerp en:
uit het latere verdrag blijkt of anderszins vaststaat dat het de bedoeling van de partijen is de materie door dit verdrag te regelen; of
de bepalingen van het latere verdrag dermate onverenigbaar zijn met die van het eerdere verdrag, dat het onmogelijk is de beide verdragen tegelijkertijd toe te passen.
Een materiële schending van een bilateraal verdrag door een der partijen geeft de andere partij het recht de schending aan te voeren als grond voor het beëindigen van het verdrag of het geheel of gedeeltelijk opschorten van de werking van het verdrag.
Een materiële schending van een multilateraal verdrag door een der partijen geeft het recht:
aan de andere partijen bij unanieme overeenstemming de werking van het verdrag in zijn geheel of gedeeltelijk op te schorten of het verdrag te beëindigen:
hetzij in de betrekkingen tussen henzelf en de Staat of de internationale organisatie die het verdrag heeft geschonden,
hetzij tussen alle partijen;
aan een in het bijzonder door de schending getroffen partij de schending aan te voeren als grond voor het geheel of gedeeltelijk opschorten van de werking van het verdrag in de betrekkingen tussen haarzelf en de Staat of de internationale organisatie die het verdrag heeft geschonden;
aan elke partij, behalve de Staat of de internationale organisatie die het verdrag schendt, deze schending aan te voeren als grond voor het geheel of gedeeltelijk opschorten van de werking van het verdrag, wat haarzelf betreft als dit verdrag van zodanige aard is, dat een materiële schending van zijn bepalingen door een partij de positie van elke partij wat betreft de verdere uitvoering van haar verplichtingen krachtens het verdrag geheel en al wijzigt.
Voor de toepassing van dit artikel bestaat een materiële schending van een verdrag uit:
een verwerping van het verdrag die niet toegestaan is door dit Verdrag; of
de schending van een bepaling die van wezenlijk belang is voor de uitvoering van het verdrag wat zijn voorwerp of doel betreft.
Een partij mag de onmogelijkheid tot uitvoering van een verdrag als grond aanvoeren om het te beëindigen of zich daaruit terug te trekken indien deze onmogelijkheid een gevolg is van de definitieve verdwijning of vernietiging van een voorwerp, onmisbaar voor de uitvoering van het verdrag. Indien de onmogelijkheid tijdelijk is, kan zij slechts worden aangevoerd als grond voor opschorting van de werking van het verdrag.
Een partij mag niet de onmogelijkheid van de uitvoering aanvoeren als grond voor de beëindiging van het verdrag, voor de terugtrekking daaruit of voor het opschorten van de werking ervan, als deze onmogelijkheid het gevolg is van een schending door die partij hetzij van een verplichting voortvloeiend uit het verdrag, hetzij van iedere andere internationale verplichting met betrekking tot iedere andere partij bij het verdrag.
Een wezenlijke verandering der omstandigheden, ingetreden ten aanzien van die welke op het tijdstip van de totstandkoming van een bedrag bestonden en die niet door de partijen was voorzien, kan niet als grond voor de beëindiging van het verdrag of voor de terugtrekking daaruit worden aangevoerd, tenzij:
het bestaan van deze omstandigheden een wezenlijke grond vormde voor de instemming van de partijen om door het verdrag gebonden te worden; en
het gevolg van de wijziging is, dat de strekking van de krachtens het verdrag nog na te komen verplichtingen geheel en al wordt gewijzigd.
Een wezenlijke verandering der omstandigheden kan niet worden aangevoerd als grond voor de beëindiging van een verdrag tussen twee of meer Staten en een of meer internationale organisaties, indien het verdrag een grens vaststelt.
Een wezenlijke verandering der omstandigheden kan niet worden aangevoerd als grond voor de beëindiging van een verdrag of de terugtrekking daaruit, indien de wezenlijke verandering een gevolg is van de schending door de partij die de grond aanvoert, hetzij van een verplichting voortvloeiend uit het verdrag, hetzij van iedere andere internationale verplichting met betrekking tot iedere andere partij bij het verdrag.
Het verbreken van de diplomatieke of de consulaire betrekkingen tussen Staten die partij zijn bij een verdrag tussen twee of meer Staten en één of meer internationale organisaties, heeft geen gevolgen voor de rechtsbetrekkingen, door het verdrag tussen die Staten geschapen, behalve in zoverre het bestaan van diplomatieke of consulaire betrekkingen onontbeerlijk is voor de toepassing van het verdrag.
Ingeval een nieuwe dwingende norm van algemeen volkenrecht opkomt, wordt elk bestaand verdrag dat in strijd is met deze norm nietig en eindigt het.
De partij die op grond van de bepalingen van dit Verdrag zich beroept op hetzij een gebrek in zijn instemming door een verdrag gebonden te worden, hetzij een motief om de geldigheid van een verdrag te betwisten, het te beëindigen, zich daaruit terug te trekken of de werking ervan op te schorten, moet de andere partijen van zijn eis in kennis stellen. De kennisgeving dient aan te geven welke maatregel tegen het verdrag wordt beoogd alsmede de redenen daarvoor.
Als, na afloop van een periode die, behalve in geval van bijzondere noodzaak, niet korter mag zijn dan drie maanden te rekenen vanaf de ontvangst van de kennisgeving, geen partij bezwaar heeft gemaakt, kan de partij, die de kennisgeving heeft gedaan op de wijze als beschreven in artikel 67, de door haar beoogde maatregel nemen.
Als echter bezwaar wordt gemaakt door een andere partij, dienen de partijen een oplossing te zoeken met behulp van de middelen aangegeven in artikel 33 van het Handvest van de Verenigde Naties.
De kennisgeving gedaan of het bezwaar gemaakt door een internationale organisatie wordt beheerst door de regels van die organisatie.
Niets in de voorgaande leden tast de rechten of de verplichtingen van partijen aan voortvloeiende uit de tussen hen van kracht zijnde bepalingen betreffende de regeling van geschillen.
Onverminderd artikel 45 verhindert het feit dat een Staat of een internationale organisatie niet de in het eerste lid voorgeschreven kennisgeving heeft gedaan hem of haar niet een dergelijke kennisgeving te doen ten antwoord aan een andere partij die de uitvoering van een verdrag eist of de schending ervan aanvoert.
Als binnen een periode van twaalf maanden volgend op de datum waarop bezwaar is gemaakt het niet mogelijk is gebleken een oplossing te bereiken overeenkomstig artikel 65, derde lid, worden de in de volgende leden vermelde procedures toegepast.
Ten aanzien van een geschil betreffende de toepassing of uitlegging van artikel 53 of artikel 64:
kan een Staat, indien hij partij is bij een geschil met een of meer andere Staten, door middel van een verzoekschrift het geschil ter beslissing voorleggen aan het Internationaal Gerechtshof;
kan een Staat, indien hij partij is bij een geschil waarbij een of meer internationale organisaties partij zijn, zonodig door tussenkomst van een lidstaat van de Verenigde Naties, de Algemene Vergadering of de Veiligheidsraad of, al naar gelang het geval, het bevoegde orgaan van een internationale organisatie die partij is bij het geschil en die, overeenkomstig artikel 96 van het Handvest der Verenigde Naties, hiertoe gemachtigd is, een advies vragen aan het Internationaal Gerechtshof, zulks in overeenstemming met artikel 65 van het Statuut van het Hof;
kunnen de Verenigde Naties of een internationale organisatie die overeenkosmtig artikel 96 van het Handvest der Verenigde Naties daartoe gemachtigd is, indien zij partij zijn bij het geschil, een advies aan het Internationaal Gerechtshof vragen, zulks in overeenstemming met artikel 65 van het Statuut van het Hof;
kan een andere internationale organisatie dan die bedoeld onder letter c, indien deze partij is bij een geschil, door tussenkomst van een lidstaat van de Verenigde Naties de onder letter b uiteengezette procedure volgen;
dient het ingevolge de letters a, b of c gegeven advies door alle partijen bij het desbetreffende geschil als beslissend te worden aanvaard ;
indien het ingevolge de letters b, c of d gedane verzoek om advies aan het Hof niet wordt ingewilligd, kan elk van de partijen bij het geschil door middel van schriftelijke kennisgeving aan de andere partij of partijen, dit geschil onderwerpen aan arbitrage, overeenkomstig het bepaalde in de Bijlage bij dit Verdrag.
De bepalingen van het tweede lid zijn van toepassing, tenzij alle partijen bij een geschil zoals bedoeld in dat lid, met algemene instemming overeenkomen het geschil te onderwerpen aan een arbitrageprocedure, waaronder de procedure vervat in de Bijlage bij dit Verdrag.
Ten aanzien van een geschil betreffende de toepassing of uitlegging van een van de artikelen van deel V, anders dan de artikelen 53 en 64, van dit Verdrag, kan elke partij bij het geschil de bemiddelingsprocedure, vervat in de Bijlage bij dit Verdrag, op gang brengen door een hiertoe strekkend verzoek in te dienen bij de Secretaris-Generaal der Verenigde Naties.
Iedere handeling ter ongeldigverklaring of beëindiging van een verdrag, iedere handeling ter terugtrekking uit een verdrag of iedere handeling ter opschorting van de werking van een verdrag op grond van zijn bepalingen of van artikel 65, tweede of derde lid, moet worden neergelegd in een akte, medegedeeld aan de andere partijen.
Als de door een Staat opgestelde akte niet is ondertekend door het Staatshoofd, het hoofd van de Regering of de Minister van Buitenlandse Zaken, kan de vertegenwoordiger van de Staat die de mededeling doet uitgenodigd worden zijn volmacht te tonen. Indien de akte is opgesteld door een internationale organisatie, kan de vertegenwoordiger van de organisatie die hiervan mededeling doet, uitgenodigd worden zijn volmacht te tonen.
Een kennisgeving of een akte als voorzien in de artikelen 65 en 67 kan te allen tijde worden herroepen voordat zij dan kracht is geworden.
Een verdrag waarvan de ongeldigheid krachtens dit Verdrag wordt vastgesteld, is nietig. De bepalingen van een nietig verdrag hebben geen rechtskracht.
Als niettemin handelingen zijn verricht op grond van een zodanig verdrag:
kan elke partij van elke andere partij eisen, dat zij, voor zover zulks in hun wederzijdse betrekkingen mogelijk is, de situatie tot stand brengt die zou hebben bestaan indien deze handelingen niet zouden zijn verricht;
zijn handelingen, te goeder trouw verricht voordat de ongeldigheid was aangevoerd, niet onrechtmatig geworden uitsluitend doordat het verdrag ongeldig is geworden.
De beëindiging van een verdrag krachtens zijn bepalingen of overeenkomstig dit Verdrag
ontslaat de partijen van de verplichting de uitvoering van het verdrag voort te zetten;
tast geen enkel recht, geen enkele verplichting of geen enkele rechtspositie van partijen aan, die door de uitvoering van het verdrag vóór zijn beëindiging is ontstaan;
tenzij het verdrag anders bepaalt of de partijen anders overeenkomen.
Indien een Staat of een internationale organisatie een multilateraal verdrag opzegt of zich daaruit terugtrekt, is met ingang van de datum waarop deze zegging of terugtrekking effect krijgt het eerste lid van toepassing op de betrekkingen tussen deze Staat of die organisatie en ieder der andere partijen bij het verdrag.
Ingeval een verdrag nietig is krachtens artikel 53, zijn de partijen gehouden:
zoveel als mogelijk is de gevolgen weg te nemen van iedere handeling verricht op grond van een bepaling die strijdig is met de dwingende norm van algemeen volkenrecht; en
hun wederzijdse betrekkingen in overeenstemming te brengen met de dwingende norm van algemeen volkenrecht.
Ingeval een verdrag nietig wordt en eindigt krachtens artikel 64:
ontslaat de beëindiging van het verdrag de partijen van de verplichting de uitvoering van het verdrag voort te zetten;
tast de beëindiging van het verdrag geen enkel recht, geen enkele verplichting of geen enkele rechtspositie van partijen aan, die door de uitvoering van het verdrag vóór zijn beëindiging is ontstaan; deze rechten, verplichtingen en rechtspositie kunnen daarna echter slechts worden gehandhaafd in zoverre deze handhaving op zich niet strijdig is met de nieuwe dwingende norm van algemeen volkenrecht.
De opschorting van de werking van een verdrag op grond van zijn bepalingen of overeenkomstig dit Verdrag - tenzij het verdrag anders bepaalt of de partijen anders overeenkomen -:
ontslaat de partijen tussen welke de werking van het verdrag is opgeschort van de verplichting het verdrag uit te voeren in hun onderlinge betrekkingen gedurende de tijd van opschorting;
tast voor het overige de door het verdrag geschapen rechtsbetrekkingen tussen de partijen niet aan.
Ten aanzien van de Staten die partij zijn bij het Verdrag van Wenen inzake het verdragenrecht van 1969 is dat Verdrag van toepassing op de betrekkingen tussen die Staten krachtens een verdrag tussen twee of meer Staten en een of meer internationale organisatie.
De bepalingen van dit Verdrag mogen niet vooruitlopen op vraagstukken die zich met betrekking tot een verdrag tussen één of meer Staten en één of meer internationale organisaties kunnen voordoen op grond van Statenopvolging, de internationale Staatsaansprakelijkheid of het uitbreken van vijandelijkheden tussen Staten.
De bepalingen van dit Verdrag mogen niet vooruitlopen op vraagstukken die zich met betrekking tot een verdrag kunnen voordoen op grond van de internationale aansprakelijkheid van een internationale organisatie, op grond van beëindiging van het bestaan van die organisatie of van beëindiging van het lidmaatschap van die organisatie door een Staat.
Het verbreken of de afwezigheid van diplomatieke of consulaire betrekkingen tussen twee of meer Staten is geen belemmeringen voor het sluiten van verdragen tussen twee of meer van deze Staten en één of meer internationale organisaties. Het sluiten van een zodanig verdrag heeft op zichzelf geen gevolg voor de diplomatieke of consulaire betrekkingen.
De bepalingen van dit Verdrag laten onverlet de verplichtingen die met betrekking tot een verdrag tussen één of meer Staten en één of meer internationale organisaties voor een aanvallende Staat kunnen voortvloeien uit maatregelen, genomen overeenkomstig het Handvest van de Verenigde Naties ter zake van door deze Staat gepleegde agressie.
De aanwijzing van de depositaris van een verdrag kan geschieden door de Staten en organisaties of, al naar gelang het geval, de organisaties die aan de onderhandelingen hebben deelgenomen, hetzij in het verdrag zelf, hetzij op andere wijze. De depositaris kan zijn één of meer Staten, een internationale organisatie of de voornaamste administratieve functionaris van een dergelijke organisatie.
De functies van de depositaris zijn internationaal van aard en de depositaris is gehouden onpartijdig te handelen bij het vervullen van zijn functies. Met name het feit dat een verdrag niet in werking is getreden tussen bepaalde partijen of dat er een verschil van mening is gerezen tussen een Staat of een internationale organisatie en een depositaris met betrekking tot de uitvoering van de functies van deze laatste mag geen invloed hebben op deze verplichting.
Tenzij het verdrag anders bepaalt of de verdragsluitende Staten en de verdragsluitende organisaties, of, al naar gelang het geval, de verdragsluitende organisaties onderling anders zijn overeengekomen, zijn de functies van de depositaris in het bijzonder de volgende:
het onder zijn berusting houden van de originele tekst van het verdrag en de volmachten die aan de depositaris zijn overgelegd;
voor gelijkluidend gewaarmerkte afschriften te doen vervaardigen van de originele tekst en alle andere teksten van het verdrag in andere talen die door het verdrag kunnen zijn voorgeschreven en die te doen toekomen aan de partijen bij het verdrag en de Staten en internationale organisaties die gerechtigd zijn het te worden;
alle ondertekeningen van het verdrag in ontvangst te nemen, alle akten, kennisgevingen en mededelingen met betrekking tot het verdrag in ontvangst te nemen en te bewaren;
te onderzoeken of een ondertekening, een akte, een kennisgeving, of een mededeling betrekking hebbend op het verdrag in goede en behoorlijke vorm is en, indien nodig, de zaak onder de aandacht van de betrokken Staat of internationale organisatie te brengen;
de partijen bij het verdrag en de Staten en internationale organisaties die gerechtigd zijn het te worden, in te lichten over akten, kennisgeving en mededelingen betreffende het verdrag;
de Staten en internationale organisaties die gerechtigd zijn partij te worden bij het verdrag, in te lichten over de datum waarop het voor de inwerkingtreding van het verdrag vereiste aantal ondertekeningen of akten van bekrachtiging, akten inzake een handeling van formele bevestiging of akten van aanvaarding, goedkeuring of toetreding is ontvangen of nedergelegd;
zorg te dragen voor de registratie van het verdrag bij het Secretariaat van de Verenigde Naties;
de functies te vervullen die nader zijn omschreven in de andere bepalingen van dit Verdrag.
Indien zich een verschil van mening voordoet tussen een Staat of een internationale organisatie en de depositaris met betrekking tot de vervulling van de functies van laatstgenoemde, moet de depositaris deze kwestie onder de aandacht brengen van:
de ondertekenende Staten en organisaties en de verdragsluitende Staten en organisaties en de verdragsluitende Staten en organisaties; of
indien nodig, van het bevoegde orgaan van de betreffende internationale organisatie.
Behalve in het geval waarin het verdrag of dit Verdrag anders bepaalt, moet een kennisgeving of mededeling die door een Staat of internationale organisatie moet worden gedaan krachtens dit Verdrag;
indien er geen depositaris is, rechtstreeks gericht worden aan de Staten en organisaties waarvoor zij is bestemd, of indien er een depositaris is, aan deze;
worden beschouwd als gedaan door de betrokken Staat of organisatie eerst vanaf de ontvangst door de Staat of organisatie waaraan zij is gericht of, al naar gelang het geval, vanaf de ontvangst door de depositaris;
indien zij is gericht aan de depositaris worden beschouwd als ontvangen door de Staat of deze Staat of organisatie door de depositaris in overeenstemming met artikel 78, eerste lid, letter (e) daarover is ingelicht.
Als, na de authentificatie van de tekst van een verdrag de ondertekenende Staten en internationale organisaties en de verdragsluitende Staten en verdragsluitende organisaties het er over eens zijn, dat deze tekst een fout bevat, moet de fout worden hersteld op een van de hierna genoemde wijzen, tenzij deze Staten en organisaties tot een andere wijze van verbetering besluiten:
verbetering van de tekst in de juiste zin en parafering van de verbetering door behoorlijk gevolmachtigde vertegenwoordigers;
opstelling van een akte of uitwisseling van akten waarin de verbetering is vastgesteld die men is overeengekomen aan te brengen in de tekst; of
opstelling van een verbeterde tekst van het gehele verdrag, daarbij dezelfde procedure volgend als voor de originele tekst.
Wanneer het een verdrag betreft waarvoor een depositaris bestaat, brengt deze de ondertekenende Staten en internationale organisaties en de verdragsluitende Staten en verdragsluitende organisaties de fout ter kennis alsmede het voorstel tot verbetering en stelt een redelijke termijn vast waarbinnen bezwaar kan worden gemaakt tussen de voorgestelde verbetering. Als na afloop van deze termijn:
geen bezwaar is gemaakt, brengt de depositaris de verbetering in de tekst aan en parafeert haar, maakt een proces-verbaal op van de verbetering van de tekst en stuurt een kopie daarvan aan de partijen bij het verdrag en aan de Staten en organisaties die gerechtigd zijn dit te worden;
een bezwaar is gemaakt, deelt de depositaris het bezwaar mede aan de ondertekenende Staten en organisaties en de verdragsluitende Staten en verdragsluitende organisaties.
De regels, neergelegd in het eerste en tweede lid, zijn eveneens van toepassing indien de tekst was geauthentiseerd in twee of meer talen en zich ten aanzien van de eensluitendheid een gebrek voordoet dat, op grond van overeenstemming tussen de ondertekenende Staten en internationale organisaties en de verdragsluitende Staten en verdragsluitende organisaties moet worden hersteld.
De verbeterde tekst vervangt ab initio de gebrekkige tekst tenzij de ondertekenende Staten en internationale organisaties en de verdragsluitende Staten en verdragsluitende organisaties daarover anders beslissen.
De verbetering van een geregistreerde verdragstekst wordt ter kennis gebracht van het Secretariaat van de Verenigde Naties.
Wanneer een fout is ontdekt in een voor gelijkluidend gewaarmerkt afschrift van een verdrag moet de depositaris een procesverbaal van de verbetering opstellen en er een kopie van sturen aan de ondertekenende Staten en internationale organisaties en aan de verdragsluitende Staten en verdragsluitende organisaties.
Dit verdrag staat open voor ondertekening tot 31 december 1986 op het Bondsministerie van Buitenlandse Zaken van de Republiek Oostenrijk en vervolgens tot 30 juni 1987 op de zetel van de Verenigde Naties te New York, door:
alle Staten;
Namibië, vertegenwoordigd door de Raad van de Verenigde Naties voor Namibië;
internationale organisaties die zijn uitgenodigd deel te nemen aan de Conferentie van de Verenigde Naties inzake verdragenrecht tussen Staten internationale organisaties of tussen internationale organisaties onderling.
Dit Verdrag dient te worden bekrachtigd door de Staten en door Namibië, vertegenwoordigd door de Raad van de Verenigde Naties voor Namibië, en dient formeel te worden bevestigd door internationale organisaties. De akten van bekrachtiging en de akten betreffende handelingen van formele bevestiging worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal der Verenigde Naties.
Dit Verdrag staat open voor toetreding door iedere Staat, door Namibië, vertegenwoordigd door de Raad van de Verenigde Naties voor Namibië, en door iedere internationale organisatie die bevoegd is verdragen te sluiten.
Dit Verdrag treedt in werking op de dertigste dag volgend op de datum van nederlegging van de vijfendertigste akte van bekrachtiging of toetreding door Staten of door Namibië, vertegenwoordigd door de Raad van de Verenigde Naties voor Namibië.
Voor iedere Staat of voor Namibië, vertegenwoordigd door de Raad van de Verenigde Naties voor Namibië, die het Verdrag bekrachtigt of hiertoe toetreedt, nadat aan de voorwaarde vervat in het eerste lid is voldaan, treedt het Verdrag in werking op de dertigste dag na nederleggging van een akte van bekrachtiging of toetreding door die Staat of door Namibië.
Voor iedere internationale organisatie die een akte betreffende een handeling van formele bevestiging of een akte van toetreding nederlegt, treedt het Verdrag in werking op de dertigste dag na genoemde nederlegging, of op de datum waarop dit Verdrag ingevolge het eerste lid in werking treedt, welk van beide data later is.
Het origineel van dit Verdrag, waarvan de Arabische, de Chinese, de Engelse, de Franse en de Spaanse tekst gelijkelijk authentiek zijn, wordt nedergelegd bij de Secretaris-Generaal der Verenigde Naties.
TEN BLIJKE WAARVAN de ondertekenende gevolmachtigden, hiertoe naar behoren gemachtigd door hun onderscheiden regeringen en naar behoren gemachtigde vertegenwoordigers van de Raad van de Verenigde Naties voor Namibië en van internationale organisaties dit Verdrag hebben ondertekend.
GEDAAN te Wenen op 21 maart negentienhonderd zesentachtig.
De Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties maakt een lijst van bekwame juristen op, waaruit de partijen bij een geschil de personen kunnen kiezen die een scheidsgerecht, of, al naar gelang het geval, een conciliatiecommissie zullen vormen en houdt die lijst bij. Te dien einde wordt iedere Staat die lid is van de Verenigde Naties en iedere partij bij dit Verdrag uitgenodigd twee personen aan te wijzen en de namen van de aldus aangewezen personen worden geplaatst op een lijst, waarvan een afschrift wordt gezonden aan de President van het Internationaal Gerechtshof. De ambtstermijn van een op die lijst staande persoon, met inbegrip van degenen die worden benoemd om een voorkomende vacature te vervullen, is vijf jaar en kan worden verlengd. Een persoon wiens ambtstermijn afloopt, gaat voort met het uitoefenen van de functies waarvoor hij overeenkomstig de volgende leden is gekozen.
Wanneer overeenkomstig artikel 66, tweede lid, letter (f), kennisgeving is gedaan of overeenkomstig het derde lid overeenstemming is bereikt omtrent de in deze Bijlage vastgelegde procedure, wordt het geschil voorgelegd aan een scheidsgerecht. Wanneer overeenkomstig artikel 66, vierde lid, een verzoek is gedaan aan de Secretaris-Generaal, legt deze het geschil voor aan de conciliatiecommissie. Zowel het scheidsgerecht als de conciliatiecommissie worden als volgt samengesteld:
De Staten, internationale organisaties of de Staten en organisaties, al naar gelang het geval, die een der partijen bij het geschil vormen, benoemen, met gemeenschappelijke instemming:
een scheidsman, of een conciliator, al naar gelang het geval, al dan niet gekozen uit de in het eerste lid bedoelde lijst, en
een scheidsman, of een conciliator, al naargelang, die dient te worden gekozen uit degenen die staan vermeld op de lijst en die niet de nationaliteit dient te bezitten van een van de Staten, dan wel te worden voorgedragen door een van de organisaties die partij vormen bij dit geschil, met dien verstande dat een geschil tussen twee internationale organisaties niet wordt onderzocht door onderdanen van één en dezelfde Staat.
De Staten, internationale organisaties of de Staten en organisaties, al naar gelang het geval, die de andere partij bij het geschil vormen, benoemen op dezelfde wijze twee scheidsmannen of twee conciliators, al naar gelang het geval. De vier personen die door de partijen zijn gekozen worden benoemd binnen zestig dagen volgend op de datum waarop de andere partij bij het geschil overeenkomstig artikel 66, tweede lid, letter (f), kennisgeving ontvangt of waarop overeenkomstig het derde lid overeenstemming is bereikt omtrent de in deze Bijlage vastgelegde procedure, dan wel waarop de Secretaris-Generaal het verzoek om conciliatie ontvangt.
De vier aldus gekozen personen benoemen binnen zestig dagen volgend na de datum van benoeming van de laatste van hen, uit de lijst een vijfde scheidsman of conciliator, al naar gelang het geval, die voorzitter zal zijn.
Indien de benoeming van de voorzitter of van een van de scheidsmannen of bemiddelaars, al naar gelang het geval, niet heeft plaatsgevonden binnen de hierboven voor benoeming voorgeschreven termijn, wordt zij verricht door de Secretaris-Generaal der Verenigde Naties binnen zestig dagen na het verstrijken van deze termijn. De Secretaris-Generaal kan als voorzitter aanwijzen hetzij een van de op de lijst staande personen, hetzij een van de leden van de Commissie voor Internationaal Recht (ILC). Elke periode waarbinnen een benoeming dient te geschieden mag worden verlengd bij overeenstemming tussen de partijen bij het geschil. Indien de Verenigde Naties partij zijn of deel uitmaken van een van de partijen bij het geschil, stuurt de Secretaris-Generaal bovenvermeld verzoek door aan de President van het Internationale Gerechtshof, die de krachtens deze alinea aan de Secretaris-Generaal toebedeelde taken vervult.
Iedere vacature wordt vervuld op de wijze die is voorgeschreven voor de initiële benoeming.
De benoeming van scheidsmannen of conciliators door een internationale organisatie, zoals bepaald in het eerste en tweede lid, worden beheerst door de regels van die organisatie.
Tenzij de partijen bij het geschil anders overeenkomen, stelt het Scheidsgerecht zelf zijn procedure vast, waarbij het iedere partij bij het geschil de volledige gelegenheid waarborgt om te worden gehoord en haar zaak te verdedigen.
Het Scheidsgerecht kan, met instemming van de partijen bij het geschil, iedere belanghebbende Staat of internationale organisatie uitnodigen zijn of haar standpunt schriftelijk of mondeling aan hem voor te leggen.
Het Scheidsgerecht neemt besluiten aan bij meerderheid van stemmen van de leden. Als de stemmen staken, is de stem van de Voorzitter doorslaggevend.
Wanneer één van de partijen bij het geschil niet voor het scheidsgerecht verschijnt of in gebreke blijft haar zaak te verdedigen, kan de andere partij het scheidsgerecht verzoeken de werkzaamheden voort te zetten en uitspraak te doen. Alvorens uitspraak te doen, moet het scheidsgerecht zich er van overtuigen niet alleen dat het rechtsmacht heeft ten aanzien van het geschil, maar ook dat de eis feitelijk en rechtens gegrond is.
Het Scheidsgerecht beperkt zich in zijn uitspraak tot de materie van het geschil; de uitspraak is met redenen omkleed. Ieder lid van het Scheidsgerecht kan aan de uitspraak een uiteenzetting van zijn individuele of afwijkende mening toevoegen.
De uitspraak is definitief en niet vatbaar voor beroep. Alle partijen bij het geschil dienen zich hiernaar te schikken.
De Secretaris-Generaal verschaft het Scheidsgerecht de assistentie en de faciliteiten die het behoeft. De uitgaven van het Scheidsgerecht worden gedragen door de Verenigde Naties.
De Bemiddelingscommissie stelt zelf haar procedure vast. De Commissie kan, met instemming van de partijen bij het geschil, iedere partij bij het verdrag uitnodigen aan haar haar zienswijze mondeling of schriftelijk kenbaar te maken. De beslissingen en aanbevelingen van de Commissie worden genomen bij meerderheid van stemmen van haar vijf leden.
De Commissie mag iedere maatregel die een minnelijke schikking zou kunnen vergemakkelijken onder de aandacht brengen van de partijen bij het geschil.
De Commissie hoort de partijen, onderzoekt de eisen en bezwaren en doet voorstellen aan de partijen om hen bij te staan in het bereiken van een minnelijke schikking van het geschil.
De Commissie brengt binnen twaalf maanden na haar instelling verslag uit. Haar verslag wordt nedergelegd bij de Secretaris-Generaal en toegezonden aan de partijen bij het geschil. Het verslag van de Commissie, met inbegrip van alle daarin vermelde conclusies ten aanzien van feiten of rechtsvragen, is niet bindend voor de partijen en zal geen ander karakter hebben dan dat van aanbevelingen, die ter overweging aan de partijen worden voorgelegd ten einde een minnelijke schikking van het geschil te vergemakkelijken.
De Secretaris-Generaal verschaft de Commissie de assistentie en de faciliteiten die zij behoeft. De uitgaven van de Commissie worden gedragen door de Verenigde Naties.