Verdrag inzake de herziening van het Verdrag betreffende de bescherming van het moederschap (herzien), 1952

1

This Convention applies to all employed women, including those in atypical forms of dependent work.

2

However, each Member which ratifies this Convention may, after consulting the representative organizations of employers and workers concerned, exclude wholly or partly from the scope of the Convention limited categories of workers when its application to them would raise special problems of a substantial nature.

3

Each Member which avails itself of the possibility afforded in the preceding paragraph shall, in its first report on the application of the Convention under article 22 of the Constitution of the International Labour Organization, list the categories of workers thus excluded and the reasons for their exclusion. In its subsequent reports, the Member shall describe the measures taken with a view to progressively extending the provisions of the Convention to these categories.

1

On production of a medical certificate or other appropriate certification, as determined by national law and practice, stating the presumed date of childbirth, a woman to whom this Convention applies shall be entitled to a period of maternity leave of not less than 14 weeks.

2

The length of the period of leave referred to above shall be specified by each Member in a declaration accompanying its ratification of this Convention.

3

Each Member may subsequently deposit with the Director-General of the International Labour Office a further declaration extending the period of maternity leave.

4

With due regard to the protection of the health of the mother and that of the child, maternity leave shall include a period of six weeks' compulsory leave after childbirth, unless otherwise agreed at the national level by the government and the representative organizations of employers and workers.

5

The prenatal portion of maternity leave shall be extended by any period elapsing between the presumed date of childbirth and the actual date of childbirth, without reduction in any compulsory portion of postnatal leave.

1

Cash benefits shall be provided, in accordance with national laws and regulations, or in any other manner consistent with national practice, to women who are absent from work on leave referred to in Articles 4 or 5.

2

Cash benefits shall be at a level which ensures that the woman can maintain herself and her child in proper conditions of health and with a suitable standard of living.

3

Where, under national law or practice, cash benefits paid with respect to leave referred to in Article 4 are based on previous earnings, the amount of such benefits shall not be less than two-thirds of the woman's previous earnings or of such of those earnings as are taken into account for the purpose of computing benefits.

4

Where, under national law or practice, other methods are used to determine the cash benefits paid with respect to leave referred to in Article 4, the amount of such benefits shall be comparable to the amount resulting on average from the application of the preceding paragraph.

5

Each Member shall ensure that the conditions to qualify for cash benefits can be satisfied by a large majority of the women to whom this Convention applies.

6

Where a woman does not meet the conditions to qualify for cash benefits under national laws and regulations or in any other manner consistent with national practice, she shall be entitled to adequate benefits out of social assistance funds, subject to the means test required for such assistance.

7

Medical benefits shall be provided for the woman and her child in accordance with national laws and regulations or in any other manner consistent with national practice. Medical benefits shall include prenatal, childbirth and postnatal care, as well as hospitalization care when necessary.

8

In order to protect the situation of women in the labour market, benefits in respect of the leave referred to in Articles 4 and 5 shall be provided through compulsory social insurance or public funds, or in a manner determined by national law and practice. An employer shall not be individually liable for the direct cost of any such monetary benefit to a woman employed by him or her without that employer's specific agreement except where:

• a)

  such is provided for in national law or practice in a member State prior to the date of adoption of this Convention by the International Labour Conference; or

• b)

  it is subsequently agreed at the national level by the government and the representative organizations of employers and workers.

1

A Member whose economy and social security system are insufficiently developed shall be deemed to be in compliance with Article 6, paragraphs 3 and 4, if cash benefits are provided at a rate no lower than a rate payable for sickness or temporary disability in accordance with national laws and regulations.

2

A Member which avails itself of the possibility afforded in the preceding paragraph shall, in its first report on the application of this Convention under article 22 of the Constitution of the International Labour Organization, explain the reasons therefor and indicate the rate at which cash benefits are provided. In its subsequent reports, the Member shall describe the measures taken with a view to progressively raising the rate of benefits.

1

It shall be unlawful for an employer to terminate the employment of a woman during her pregnancy or absence on leave referred to in Articles 4 or 5 or during a period following her return to work to be prescribed by national laws or regulations, except on grounds unrelated to the pregnancy or birth of the child and its consequences or nursing. The burden of proving that the reasons for dismissal are unrelated to pregnancy or childbirth and its consequences or nursing shall rest on the employer.

2

A woman is guaranteed the right to return to the same position or an equivalent position paid at the same rate at the end of her maternity leave.

1

Each Member shall adopt appropriate measures to ensure that maternity does not constitute a source of discrimination in employment, including – notwithstanding Article 2, paragraph 1 – access to employment.

2

Measures referred to in the preceding paragraph shall include a prohibition from requiring a test for pregnancy or a certificate of such a test when a woman is applying for employment, except where required by national laws or regulations in respect of work that is:

• a)

  prohibited or restricted for pregnant or nursing women under national laws or regulations; or

• b)

  where there is a recognized or significant risk to the health of the woman and child.

1

A woman shall be provided with the right to one or more daily breaks or a daily reduction of hours of work to breastfeed her child.

2

The period during which nursing breaks or the reduction of daily hours of work are allowed, their number, the duration of nursing breaks and the procedures for the reduction of daily hours of work shall be determined by national law and practice. These breaks or the reduction of daily hours of work shall be counted as working time and remunerated accordingly.

1

This Convention shall be binding only upon those Members of the International Labour Organization whose ratifications have been registered with the Director-General of the International Labour Office.

2

It shall come into force 12 months after the date on which the ratifications of two Members have been registered with the Director-General.

3

Thereafter, this Convention shall come into force for any Member 12 months after the date on which its ratification has been registered.

1

A Member which has ratified this Convention may denounce it after the expiration of ten years from the date on which the Convention first comes into force, by an act communicated to the Director-General of the International Labour Office for registration. Such denunciation shall not take effect until one year after the date on which it is registered.

2

Each Member which has ratified this Convention and which does not, within the year following the expiration of the period of ten years mentioned in the preceding paragraph, exercise the right of denunciation provided for in this Article, will be bound for another period of ten years and, thereafter, may denounce this Convention at the expiration of each period of ten years under the terms provided for in this Article.

1

The Director-General of the International Labour Office shall notify all Members of the International Labour Organization of the registration of all ratifications and acts of denunciation communicated by the Members of the Organization.

2

When notifying the Members of the Organization of the registration of the second ratification, the Director-General shall draw the attention of the Members of the Organization to the date upon which the Convention shall come into force.

1

Should the Conference adopt a new Convention revising this Convention in whole or in part, then, unless the new Convention otherwise provides:

• a)

  the ratification by a Member of the new revising Convention shall ipso jure involve the immediate denunciation of this Convention, notwithstanding the provisions of Article 16 above, if and when the new revising Convention shall have come into force;

• b)

  as from the date when the new revising Convention comes into force, this Convention shall cease to be open to ratification by the Members.

2

This Convention shall in any case remain in force in its actual form and content for those Members which have ratified it but have not ratified the revising Convention.

1

Dit Verdrag is van toepassing op alle vrouwen die als werknemer werkzaam zijn, met inbegrip van hen die atypische vormen van niet-zelfstandige arbeid verrichten.

2

Elk Lid dat dit Verdrag bekrachtigt, kan echter, na raadpleging van de betrokken representatieve organisaties van de werkgevers en werknemers, beperkte categorieën werknemers geheel of gedeeltelijk uitsluiten van het toepassingsgebied van het Verdrag, wanneer toepassing ervan op hen tot bijzondere problemen van aanzienlijke aard zou leiden.

3

Elk Lid dat gebruik maakt van de in het vorige lid geboden mogelijkheid, noemt in zijn eerste rapport inzake de toepassing van het Verdrag ingevolge artikel 22 van het Statuut van de Internationale Arbeidsorganisatie de categorieën werknemers die aldus worden uitgesloten, alsmede de redenen voor hun uitsluiting. In zijn vervolgrapporten beschrijft het Lid de maatregelen die zijn genomen met het oog op de geleidelijke uitbreiding van de bepalingen van het Verdrag tot deze categorieën.

1

Op vertoon van een medisch attest of andere relevante verklaring, zoals vastgesteld overeenkomstig de nationale wetgeving en praktijk, waarin de vermoedelijke datum van de bevalling is vermeld, heeft een vrouw op wie dit Verdrag van toepassing is recht op een periode van zwangerschaps- en bevallingsverlof van ten minste 14 weken.

2

Elk Lid vermeldt de duur van de hierboven genoemde verlofperiode in een verklaring die aan zijn akte van bekrachtiging van dit Verdrag wordt toegevoegd.

3

Elk Lid kan nadien een nieuwe verklaring deponeren bij de Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau, waarin de periode van het zwangerschaps- en bevallingsverlof wordt verlengd.

4

Zorgvuldig rekening houdend met de bescherming van de gezondheid van de moeder en die van het kind, omvat het zwangerschaps- en bevallingsverlof een periode van verplicht verlof van zes weken na de bevalling, tenzij op nationaal niveau door de regering en de representatieve organisaties van werkgevers en werknemers anders overeen wordt gekomen.

5

Het prenatale deel van het zwangerschaps- en bevallingsverlof wordt verlengd met de periode die verstrijkt tussen de verwachte datum van de bevalling en de feitelijke datum van de bevalling, zonder vermindering van elk verplicht deel van het postnatale verlof.

1

In overeenstemming met nationale wet- en regelgeving, of op enige andere wijze in overeenstemming met de nationale praktijk, worden aan vrouwen die wegens het in artikel 4 of 5 bedoelde verlof niet aanwezig zijn op hun werk geldelijke uitkeringen verstrekt.

2

Geldelijke uitkeringen dienen hoog genoeg te zijn om te waarborgen dat de vrouw zichzelf en haar kind in goede gezondheid en overeenkomstig een behoorlijke levensstandaard kan onderhouden.

3

Wanneer ingevolge de nationale wetgeving of praktijk geldelijke uitkeringen, die worden betaald ter zake van het in artikel 4 bedoelde verlof, zijn gebaseerd op eerdere verdiensten, mag het bedrag van die uitkeringen niet lager zijn dan tweederde van de eerdere verdiensten van de vrouw of van de verdiensten die in aanmerking worden genomen bij de berekening van uitkeringen.

4

Wanneer ingevolge de nationale wetgeving of praktijk andere methoden worden gebruikt om ter zake van het in artikel 4 bedoelde verlof te betalen geldelijke uitkeringen vast te stellen, dient het bedrag van die uitkeringen vergelijkbaar te zijn met het bedrag dat als gemiddelde voortvloeit uit de toepassing van het vorige lid.

5

Elk Lid waarborgt dat een grote meerderheid van de vrouwen op wie dit Verdrag van toepassing is kan voldoen aan de voorwaarden om in aanmerking te komen voor een geldelijke uitkering.

6

Wanneer een vrouw niet voldoet aan de voorwaarden om in aanmerking te komen voor een geldelijke uitkering uit hoofde van de nationale wet- en regelgeving of op enige andere wijze in overeenstemming met de nationale praktijk, heeft zij recht op een toereikende uitkering uit sociale bijstandsmiddelen, met inachtneming van de inkomenstoets die voor deze bijstand vereist is.

7

Aan de vrouw en haar kind worden geneeskundige verstrekkingen verleend in overeenstemming met de nationale wet- en regelgeving of op enige andere wijze in overeenstemming met de nationale praktijk. Geneeskundige verstrekkingen omvatten prenatale en postnatale zorg, hulp bij de bevalling en zo nodig opname in een ziekenhuis.

8

Teneinde de positie van vrouwen op de arbeidsmarkt te beschermen, worden uitkeringen en verstrekkingen ter zake van het in de artikelen 4 en 5 bedoelde verlof verstrekt via verplichte sociale verzekeringen of uit publieke middelen of op een overeenkomstig de nationale wetgeving en praktijk bepaalde wijze. Een werkgever is niet persoonlijk aansprakelijk voor de directe kosten van een dergelijke geldelijke uitkering of verstrekking aan een vrouw die bij hem of haar in dienst is, zonder dat de werkgever daarmee specifiek instemt, tenzij

• a.

  dit voorafgaand aan de datum van aanneming van dit Verdrag door de Internationale Arbeidsconferentie in een lidstaat is voorzien in de nationale wetgeving of praktijk; of

• b.

  dit later op nationaal niveau wordt overeengekomen door de regering en de representatieve organisaties van werkgevers en werknemers.

1

Een Lid waarvan de economie en het socialezekerheidsstelsel onvoldoende ontwikkeld zijn, wordt geacht te voldoen aan artikel 6, derde en vierde lid, indien geldelijke uitkeringen worden verstrekt op een niveau dat niet lager is dan het niveau dat verschuldigd is bij ziekte of tijdelijke arbeidsongeschiktheid in overeenstemming met de nationale wet- en regelgeving.

2

Elk Lid dat gebruik maakt van de in het vorige lid geboden mogelijkheid, noemt in zijn eerste rapport inzake de toepassing van dit Verdrag ingevolge artikel 22 van het Statuut van de Internationale Arbeidsorganisatie de redenen hiervoor en vermeldt de hoogte van verstrekte geldelijke uitkeringen. In zijn vervolgrapporten beschrijft het Lid de maatregelen die zijn genomen met het oog op de geleidelijke verhoging van de uitkeringen.

1

Het is de werkgever verboden om het dienstverband van een vrouw te beëindigen tijdens haar zwangerschap of het verlof bedoeld in artikel 4 of 5 of gedurende een door de nationale wet- of regelgeving te bepalen tijdvak na haar terugkeer op de werkplek, tenzij op gronden die geen verband houden met de zwangerschap of bevalling en de gevolgen daarvan of de lactatie. De bewijslast om aan te tonen dat de redenen voor ontslag geen verband houden met de zwangerschap of bevalling en de gevolgen daarvan of de lactatie rust op de werkgever.

2

Een vrouw heeft aan het eind van haar bevallingsverlof het recht terug te keren in dezelfde of een vergelijkbare functie tegen hetzelfde salaris.

1

Elk Lid neemt passende maatregelen om te waarborgen dat moederschap geen bron van discriminatie op de arbeidsmarkt vormt, met inbegrip van – niettegenstaande artikel 2, eerste lid – toegang tot de arbeidsmarkt.

2

Maatregelen als bedoeld in het voorgaande lid omvatten een verbod op het eisen van een test op zwangerschap of een verklaring aangaande een dergelijke test, wanneer een vrouw solliciteert, tenzij dat vereist wordt door de nationale wet- of regelgeving ten aanzien van werk:

• a.

  waarvoor ingevolge de nationale wet- of regelgeving verboden of beperkingen gelden voor zwangere vrouwen of vrouwen tijdens de lactatie; of

• b.

  dat een erkend of substantieel risico vormt voor de gezondheid van de vrouw en het kind.

1

Een vrouw heeft recht op een of meer pauzes per dag of op dagelijkse beperking van het aantal werkuren om haar kind borstvoeding te geven.

2

De periode waarin de lactatiepauzes of de beperking van de dagelijkse werktijd zijn toegestaan, het aantal en de duur van de lactatiepauzes, alsmede de procedure voor de beperking van de dagelijkse werktijd worden bepaald door de nationale wetgeving en praktijk. Deze pauzes of de beperking van de dagelijkse werktijd worden aangemerkt als werktijd en dienovereenkomstig uitbetaald.

1

Dit Verdrag is slechts verbindend voor die Leden van de Internationale Arbeidsorganisatie waarvan de bekrachtiging door de Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau is ingeschreven.

2

Het treedt in werking twaalf maanden na de datum waarop de bekrachtigingen van twee Leden door de Directeur-Generaal zijn ingeschreven.

3

Vervolgens treedt dit Verdrag voor elk Lid in werking twaalf maanden na de datum waarop zijn bekrachtiging is ingeschreven.

1

Een Lid dat dit Verdrag heeft bekrachtigd, kan het opzeggen na verloop van een termijn van tien jaar na de datum waarop het Verdrag in werking is getreden, door middel van een verklaring, toegezonden aan de Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau en door deze ingeschreven. De opzegging wordt pas van kracht een jaar nadat zij is ingeschreven.

2

Elk Lid dat dit Verdrag heeft bekrachtigd en niet binnen een jaar na het verloop van de termijn van tien jaar, bedoeld in het vorige lid, gebruik maakt van het recht tot opzegging voorzien in dit artikel, is voor een nieuwe termijn van tien jaar gebonden en kan daarna dit Verdrag opzeggen na verloop van elke termijn van tien jaar, onder de voorwaarden voorzien in dit artikel.

1

De Directeur-Generaal van het Internationaal Arbeidsbureau stelt alle Leden van de Internationale Arbeidsorganisatie in kennis van de registratie van alle bekrachtigingen en opzeggingen die hem door de Leden van de Organisatie zijn medegedeeld.

2

Bij de kennisgeving aan de Leden van de Organisatie van de registratie van de tweede hem medegedeelde bekrachtiging, vestigt de Directeur-Generaal de aandacht van de Leden van de Organisatie op de datum waarop dit Verdrag in werking treedt.

1

Indien de Conferentie een nieuw Verdrag aanneemt, houdende gehele of gedeeltelijke herziening van het onderhavige Verdrag, en, indien het nieuwe Verdrag niet anders bepaalt:

• a.

  heeft de bekrachtiging door een Lid van het nieuwe Verdrag van rechtswege onmiddellijke opzegging van het onderhavige Verdrag ten gevolge, niettegenstaande het bepaalde in artikel 16, indien en zodra het nieuwe Verdrag, houdende herziening, in werking is getreden;

• b.

  kan met ingang van de datum waarop het nieuwe Verdrag, houdende herziening, in werking treedt, het onderhavige Verdrag niet langer door de Leden worden bekrachtigd.

2

Het onderhavige Verdrag blijft in elk geval naar huidige vorm en inhoud van kracht voor de Leden die het hebben bekrachtigd en die het nieuwe Verdrag, houdende herziening, niet hebben bekrachtigd.