The States Parties to the present Convention,
Conscious of the need to protect the interests of their peoples against the grave consequences of a maritime casualty resulting in danger of oil pollution of sea and coastlines,
Convinced that under these circumstances measures of an exceptional character to protect such interests might be necessary on the high seas and that these measures do not affect the principle of freedom of the high seas,
Have agreed as follows:
Parties to the present Convention may take such measures on the high seas as may be necessary to prevent, mitigate or eliminate grave and imminent danger to their coastline or related interests from pollution or threat of pollution of the sea by oil, following upon a maritime casualty or acts related to such a casualty, which may reasonably be expected to result in major harmful consequences.
For the purposes of the present Convention:
“maritime casualty” means a collision of ships, stranding or other incident of navigation, or other occurrence on board a ship or external to it resulting in material damage or imminent threat of material damage to a ship or cargo;
“ship” means:
any sea-going vessel of any type whatsoever, and
any floating craft, with the exception of an installation or device engaged in the exploration and exploitation of the resources of the sea-bed and the ocean floor and the subsoil thereof;
“oil” means crude oil, fuel oil, diesel oil and lubricating oil;
“related interests” means the interests of a coastal State directly affected or threatened by the maritime casualty, such as:
maritime coastal, port or estuarine activities, including fisheries activities, constituting an essential means of livelihood of the persons concerned;
tourist attractions of the area concerned;
the health of the coastal population and the well-being of the area concerned, including conservation of living marine resources and of wildlife;
“Organization” means the Inter-Governmental Maritime Consultative Organization.
When a coastal State is exercising the right to take measures in accordance with Article I, the following provisions shall apply:
before taking any measures, a coastal State shall proceed to consultations with other States affected by the maritime casualty, particularly with the flag State or States;
the coastal State shall notify without delay the proposed measures to any persons physical or corporate known to the coastal State, or made known to it during the consultations, to have interests which can reasonably be expected to be affected by those measures. The coastal State shall take into account any views they may submit;
before any measure is taken, the coastal State may proceed to a consultation with independent experts, whose names shall be chosen from a list maintained by the Organization;
in cases of extreme urgency requiring measures to be taken immediately, the coastal State may take measures rendered necessary by the urgency of the situation, without prior notification or consultation or without continuing consultations already begun;
a coastal State shall, before taking such measures and during their course, use its best endeavours to avoid any risk to human life, and to afford persons in distress any assistance of which they may stand in need, and in appropriate cases to facilitate the repatriation of ships' crews, and to raise no obstacle thereto;
measures which have been taken in application of Article I shall be notified without delay to the States and to the known physical or corporate persons concerned, as well as to the Secretary-General of the Organization.
Under the supervision of the Organization, there shall be set up and maintained the list of experts contemplated by Article III of the present Convention, and the Organization shall make necessary and appropriate regulations in connexion therewith, including the determination of the required qualifications.
Measures taken by the coastal State in accordance with Article I shall be proportionate to the damage actual or threatened to it.
Such measures shall not go beyond what is reasonably necessary to achieve the end mentioned in Article I and shall cease as soon as that end has been achieved; they shall not unnecessarily interfere with the rights and interests of the flag State, third States and of any persons, physical or corporate, concerned.
In considering whether the measures are proportionate to the damage, account shall be taken of:
the extent and probability of imminent damage if those measures are not taken; and
the likelihood of those measures being effective; and
the extent of the damage which may be caused by such measures.
Any Party which has taken measures in contravention of the provisions of the present Convention causing damage to others, shall be obliged to pay compensation to the extent of the damage caused by measures which exceed those reasonably necessary to achieve the end mentioned in Article I.
Except as specifically provided, nothing in the present Convention shall prejudice any otherwise applicable right, duty, privilege or immunity or deprive any of the Parties or any interested physical or corporate person of any remedy otherwise applicable.
Any controversy between the Parties as to whether measures taken under Article I were in contravention of the provisions of the present Convention, to whether compensation is obliged to be paid under Article VI, and to the amount of such compensation shall, if settlement by negotiation between the Parties involved or between the Party which took the measures and the physical or corporate claimants has not been possible, and if the Parties do not otherwise agree, be submitted upon request of any of the Parties concerned to conciliation or, if conciliation does not succeed, to arbitration, as set out in the Annex to the present Convention.
The present Convention shall remain open for signature until 31 December 1970 and shall thereafter remain open for accession.
States Members of the United Nations or any of the Specialized Agencies or of the International Atomic Energy Agency or Parties to the Statute of the International Court of Justice may become Parties to this Convention by:
signature without reservation as to ratification, acceptance or approval;
signature subject to ratification, acceptance or approval followed by ratification, acceptance or approval; or
accession.
Ratification, acceptance, approval or accession shall be effected by the deposit of a formal instrument to that effect with the Secretary-General of the Organization.
Any instrument of ratification, acceptance, approval or accession deposited after the entry into force of an amendment to the present Convention with respect to all existing Parties or after the completion of all measures required for the entry into force of the amendment with respect to those Parties shall be deemed to apply to the Convention as modified by the amendment.
The present Convention shall enter into force on the ninetieth day following the date on which Governments of fifteen States have either signed it without reservation as to ratification, acceptance or approval or have deposited instruments of ratification, acceptance, approval or accession with the Secretary-General of the Organization.
The present Convention may be denounced by any Party at any time after the date on which the Convention comes into force for that State.
The United Nations where it is the administering authority for a territory, or any State Party to the present Convention responsible for the international relations of a territory, shall as soon as possible consult with the appropriate authorities of such territories or take such other measures as may be appropriate, in order to extend the present Convention to that territory and may at any time by notification in writing to the Secretary-General of the Organization declare that the present Convention shall extend to such territory.
The present Convention shall, from the date of receipt of the notification or from such other date as may be specified in the notification, extend to the territory named therein.
The United Nations, or any Party which has made a declaration under paragraph 1 of this Article may at any time after the date on which the Convention has been so extended to any territory declare by notification in writing to the Secretary-General of the Organization that the present Convention shall cease to extend to any such territory named in the notification.
The Secretary-General of the Organization shall:
inform all States which have signed or acceded to the Convention of:
each new signature or deposit of instrument together with the date thereof;
the deposit of any instrument of denunciation of this Convention together with the date of the deposit;
the extension of the present Convention to any territory under paragraph 1 of Article XIII and of the termination of any such extension under the provisions of paragraph 4 of that Article stating in each case the date on which the present Convention has been or will cease to be so extended;
transmit certified true copies of the present Convention to all Signatory States and to all States which accede to the present Convention.
As soon as the present Convention comes into force, the text shall be transmitted by the Secretary-General of the Organization to the Secretariat of the United Nations for registration and publication in accordance with Article 102 of the Charter of the United Nations.
The present Convention is established in a single copy in the English and French languages, both texts being equally authentic. Official translations in the Russian and Spanish languages shall be prepared and deposited with the signed original.
IN WITNESS WHEREOF the undersigned being duly authorized by their respective Governments for that purpose have signed the present Convention.
DONE at Brussels this twenty-ninth day of November 1969.
Provided the Parties concerned do not decide otherwise, the procedure for conciliation shall be in accordance with the rules set out in this Chapter.
A Conciliation Commission shall be established upon the request of one Party addressed to another in application of Article VIII of the Convention.
The request for conciliation submitted by a Party shall consist of a statement of the case together with any supporting documents.
If a procedure has been initiated between two Parties, any other Party the nationals or property of which have been affected by the same measures, or which is a coastal State having taken similar measures, may join in the conciliation procedure by giving written notice to the Parties which have originally initiated the procedure unless either of the latter Parties object to such joinder.
The Conciliation Commission shall be composed of three members: one nominated by the coastal State which took the measures, one nominated by the State the nationals or property of which have been affected by those measures and a third, who shall preside over the Commission and shall be nominated by agreement between the two original members.
The Conciliators shall be selected from a list previously drawn up in accordance with the procedure set out in Article 4 below.
If within a period of 60 days from the date of receipt of the request for conciliation, the Party to which such request is made has not given notice to the other Party to the controversy of the nomination of the Conciliator for whose selection it is responsible, or if, within a period of 30 days from the date of nomination of the second of the members of the Commission to be designated by the Parties, the first two Conciliators have not been able to designate by common agreement the Chairman of the Commission, the Secretary-General of the Organization shall upon request of either Party and within a period of 30 days, proceed to the required nomination. The members of the Commission thus nominated shall be selected from the list prescribed in the preceding paragraph.
The list prescribed in Article 3 above shall consist of qualified persons designated by the Parties and shall be kept up to date by the Organization. Each Party may designate for inclusion on the list four persons, who shall not necessarily be its nationals. The nominations shall be for periods of six years each and shall be renewable.
Provided the Parties do not agree otherwise, the Conciliation Commission shall establish its own procedures, which shall in all cases permit a fair hearing. As regards examination, the Commission, unless it unanimously decides otherwise, shall conform with the provisions of Chapter III of The Hague Convention for the Peaceful Settlement of International Disputes of 18 October 1907.
The Parties shall be represented before the Conciliation Commission by agents whose duty shall be to act as intermediaries between the Parties and the Commission. Each of the Parties may seek also the assistance of advisers and experts nominated by it for this purpose and may request the hearing of all persons whose evidence the Party considers useful.
Provided the Parties do not agree otherwise, decisions of the Conciliation Commission shall be taken by a majority vote and the Commission shall not pronounce on the substance of the controversy unless all its members are present.
The Parties shall facilitate the work of the Conciliation Commission and in particular, in accordance with their legislation, and using all means at their disposal:
provide the Commission with the necessary documents and information;
enable the Commission to enter their territory, to hear witnesses or experts, and to visit the scene.
The task of the Conciliation Commission will be to clarify the matters under dispute, to assemble for this purpose all relevant information by means of examination or other means, and to endeavour to reconcile the Parties. After examining the case, the Commission shall communicate to the Parties a recommendation which appears to the Commission to be appropriate to the matter and shall fix a period of not more than 90 days within which the Parties are called upon to state whether or not they accept the recommendation.
The recommendation shall be accompanied by a statement of reasons. If the recommendation does not represent in whole or in part the unanimous opinion of the Commission, any Conciliator shall be entitled to deliver a separate opinion.
A conciliation shall be deemed unsuccessful if, 90 days after the Parties have been notified of the recommendation, either Party shall not have notified the other Party of its acceptance of the recommendation. Conciliation shall likewise be deemed unsuccessful if the Commission shall not have been established within the period prescribed in the third paragraph of Article 3 above, or provided the Parties have not agreed otherwise, if the Commission shall not have issued its recommendation within one year from the date on which the Chairman of the Commission was nominated.
The parties to the controversy may at any time during the conciliation procedure decide in agreement to have recourse to a different procedure for settlement of disputes.
The Arbitration Tribunal shall consist of three members: one Arbitrator nominated by the coastal State which took the measures, one Arbitrator nominated by the State the nationals or property of which have been affected by those measures, and another Arbitrator who shall be nominated by agreement between the two first-named, and shall act as its Chairman.
If, at the end of a period of 60 days from the nomination of the second Arbitrator, the Chairman of the Tribunal shall not have been nominated, the Secretary-General of the Organization upon request of either Party shall within a further period of 60 days proceed to such nomination, selecting from a list of qualified persons previously drawn up in accordance with the provisions of Article 4 above. This list shall be separate from the list of experts prescribed in Article IV of the Convention and from the list of Conciliators prescribed in Article 4 of the present Annex; the name of the same person may, however, appear both on the list of Conciliators and on the list of Arbitrators. A person who has acted as Conciliator in a dispute may not, however, be chosen to act as Arbitrator in the same matter.
If, within a period of 60 days from the date of the receipt of the request, one of the Parties shall not have nominated the member of the Tribunal for whose designation it is responsible, the other Party may directly inform the Secretary-General of the Organization who shall nominate the Chairman of the Tribunal within a period of 60 days, selecting him from the list prescribed in paragraph 1 of the present Article.
The Chairman of the Tribunal shall, upon nomination, request the Party which has not provided an Arbitrator, to do so in the same manner and under the same conditions. If the Party does not make the required nomination, the Chairman of the Tribunal shall request the Secretary-General of the Organization to make the nomination in the form and conditions prescribed in the preceding paragraph.
The Chairman of the Tribunal, if nominated under the provisions of the present Article, shall not be or have been a national of one of the Parties concerned, except with the consent of the other Party or Parties.
In the case of the decease or default of an Arbitrator for whose nomination one of the Parties is responsible, the said Party shall nominate a replacement within a period of 60 days from the date of decease or default. Should the said Party not make the nomination, the arbitration shall proceed under the remaining Arbitrators. In the case of decease or default of the Chairman of the Tribunal, a replacement shall be nominated in accordance with the provisions of Article 14 above, or in the absence of agreement between the members of the Tribunal within a period of 60 days of the decease or default, according to the provisions of the present Article.
If a procedure has been initiated between two Parties, any other Party, the nationals or property of which have been affected by the same measures or which is a coastal State having taken similar measures, may join in the arbitration procedure by giving written notice to the Parties which have originally initiated the procedure unless either of the latter Parties object to such joinder.
Any Arbitration Tribunal established under the provisions of the present Annex shall decide its own rules of procedure.
Decisions of the Tribunal both as to its procedure and its place of meeting and as to any controversy laid before it, shall be taken by majority vote of its members; the absence or abstention of one of the members of the Tribunal for whose nomination the Parties were responsible shall not constitute an impediment to the Tribunal reaching a decision. In cases of equal voting, the Chairman shall cast the deciding vote.
The Parties shall facilitate the work of the Tribunal and in particular, in accordance with their legislation, and using all means at their disposal:
provide the Tribunal with the necessary documents and information;
enable the Tribunal to enter their territory, to hear witnesses or experts, and to visit the scene.
The award of the Tribunal shall be accompanied by a statement of reasons. It shall be final and without appeal. The Parties shall immediately comply with the award.
Any controversy which may arise between the Parties as regards interpretation and execution of the award may be submitted by either Party for judgment to the Tribunal which made the award, or, if it is not available, to another Tribunal constituted for this purpose in the same manner as the original Tribunal.
De Staten, Partijen bij dit Verdrag,
Zich bewust van de noodzaak de belangen van hun volken te beschermen tegen de ernstige gevolgen van een ongeval op zee dat het gevaar schept van verontreiniging door olie van zee en kusten,
Overtuigd dat in deze omstandigheden maatregelen van buitengewone aard ter bescherming van die belangen nodig zouden kunnen zijn in volle zee en dat deze maatregelen geen inbreuk maken op het beginsel van de vrije zee,
zijn overeengekomen als volgt:
De Partijen bij dit Verdrag kunnen in volle zee de maatregelen nemen die noodzakelijk zijn ter voorkoming, vermindering of opheffing van ernstig en dreigend gevaar voor hun kust of daarmede samenhangende belangen door verontreiniging of dreigende verontreiniging van de zee door olie, na een ongeval op zee of na met zulk een ongeval verband houdende handelingen waarvan redelijkerwijs kan worden aangenomen dat zij zeer ernstige schade tot gevolg zullen hebben.
Voor de toepassing van dit Verdrag:
wordt onder „ongeval op zee” verstaan een aanvaring, stranding of een ander ongeval bij de navigatie of een ander voorval aan boord van een schip of daarbuiten dat materiële schade of dreigend gevaar van materiële schade aan een schip of zijn lading tot gevolg heeft;
wordt onder „schip” verstaan:
elk zeeschip, van welk type ook, en
elk drijvend voorwerp met uitzondering van een installatie of een andere inrichting voor de exploratie en de exploitatie van de rijkdommen van de zeebedding en de oceaanbodem en de ondergrond daarvan;
wordt onder „olie” verstaan: ruwe olie, stookolie, dieselolie en smeerolie;
wordt onder „daarmede samenhangende belangen” verstaan de belangen van een kuststaat die door het ongeval op zee rechtstreeks getroffen of bedreigd worden, zoals:
maritieme bedrijvigheid op of voor de kust, in een haven of zeearm, met inbegrip van de visserij, die een hoofdmiddel van bestaan vormt voor de betrokken personen;
toeristische attracties in het betrokken gebied;
de gezondheid van de kustbevolking en het welzijn van het betrokken gebied, met inbegrip van het behoud van de levende rijkdommen van de zee en van de in het wild levende dieren;
wordt onder „Organisatie” verstaan de Intergouvernementele Maritieme Consultatieve Organisatie.
Wanneer een kuststaat het recht tot het nemen van maatregelen overeenkomstig artikel I uitoefent, zijn de volgende bepalingen van toepassing:
alvorens maatregelen te nemen pleegt de kuststaat overleg met de andere door het ongeval op zee getroffen Staten, in het bijzonder met de vlaggestaat of -staten;
geeft de kuststaat onverwijld kennis van de maatregelen die hij zich voorstelt te nemen aan alle natuurlijke personen of rechtspersonen waarvan het de kuststaat bekend is, of met betrekking waartoe de kuststaat tijdens het overleg is medegedeeld dat zij belangen hebben waarvan redelijkerwijs kan worden verwacht dat zij door deze maatregelen worden getroffen. De kuststaat houdt rekening met de door hen naar voren gebrachte zienswijze;
alvorens maatregelen te nemen kan de kuststaat overleg plegen met onafhankelijke deskundigen die worden gekozen uit een door de Organisatie bijgehouden lijst;
in uiterst dringende gevallen die onmiddellijk ingrijpen noodzakelijk maken kan de kuststaat de maatregelen nemen die door de urgentie van de situatie zijn geboden, zonder voorafgaande kennisgeving of overleg of zonder een reeds aangevangen overleg voort te zetten;
alvorens zodanige maatregelen te nemen en bij hun uitvoering zal een kuststaat naar beste vermogen alle gevaar voor mensenlevens vermijden en personen in nood alle hulp bieden die zij mochten behoeven en in daarvoor in aanmerking komende gevallen de repatriëring van de bemanning van schepen vergemakkelijken en deze niet belemmeren;
maatregelen, genomen ingevolge artikel I, worden onverwijld ter kennis gebracht van de Staten en van de betrokken natuurlijke personen of rechtspersonen welke bekend zijn, alsmede van de Secretaris-Generaal van de Organisatie.
Maatregelen die door de kuststaat worden genomen ingevolge artikel I moeten evenredig zijn aan de hem toegebrachte of bedreigende schade.
Deze maatregelen mogen niet verder gaan dan wat redelijkerwijze nodig is om het in artikel I genoemde doel te bereiken en moeten worden beëindigd zodra dit doel is bereikt; zij mogen niet onnodig de rechten en belangen van de vlaggestaat, van derde Staten en van natuurlijke personen of rechtspersonen die erbij zijn betrokken, aantasten.
Bij de overweging of de maatregelen evenredig zijn aan de schade wordt rekening gehouden met:
de omvang en de waarschijnlijkheid van de dreigende schade, indien deze maatregelen niet worden genomen; en
de vermoedelijke doeltreffendheid van deze maatregelen; en
de omvang van de schade die door deze maatregelen kan worden veroorzaakt.
Iedere Partij die in strijd met de bepalingen van dit Verdrag maatregelen heeft genomen die anderen schade berokkenen, is verplicht een vergoeding te betalen ter grootte van de schade veroorzaakt door maatregelen die verder gaan dan wat redelijkerwijze noodzakelijk is om het in artikel I genoemde doel te bereiken.
Behalve voor zover uitdrukkelijk is bepaald, maakt niets in dit Verdrag inbreuk op elders geregelde rechten, verplichtingen, voorrechten of immuniteiten of ontneemt het een der Partijen of een betrokken natuurlijke persoon of rechtspersoon een rechtsmiddel waarvan hij anders gebruik zou kunnen maken.
Alle geschillen tussen de Partijen omtrent de vraag of maatregelen, genomen ingevolge artikel I, in strijd zijn met de bepalingen van dit Verdrag, dan wel omtrent de verplichting tot het betalen van vergoeding ingevolge artikel VI en over het bedrag van een zodanige vergoeding worden, indien het niet mogelijk is geweest door onderhandelingen een regeling te treffen tussen de betrokken Partijen of tussen de Partij die de maatregelen heeft genomen en de natuurlijke personen of rechtspersonen die schadevergoeding verlangen en indien de Partijen niet anders overeenkomen, op verzoek van een der betrokken Partijen, onderworpen aan een procedure tot verzoening, of, indien geen verzoening tot stand komt, aan arbitrage zoals nader omschreven in de Bijlage bij dit Verdrag.
Dit Verdrag staat open voor ondertekening tot 31 december 1970 en staat daarna open voor toetreding.
Lid-Staten van de Verenigde Naties of van een der Gespecialiseerde Organisaties of van de Internationale Organisatie voor Atoomenergie, dan wel Staten die partij zijn bij het Statuut van het Internationale Gerechtshof kunnen partij worden bij dit Verdrag door:
ondertekening zonder voorbehoud van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring;
ondertekening met voorbehoud van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring, gevolgd door bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring; of
toetreding.
Bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding geschiedt door nederlegging van een daartoe strekkende akte bij de Secretaris-Generaal van de Organisatie.
Alle akten van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding nedergelegd na de inwerkingtreding van een wijziging op dit Verdrag ten aanzien van alle bestaande Partijen of na de voltooiing van alle maatregelen, vereist voor de inwerkingtreding van de wijziging ten aanzien van die Partijen, worden geacht van toepassing te zijn op het aldus gewijzigde Verdrag.
Dit Verdrag treedt in werking op de negentigste dag na de datum waarop de Regeringen van vijftien Staten het hebben ondertekend zonder voorbehoud van bekrachtiging, aanvaarding of goedkeuring dan wel akten van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding hebben nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Organisatie.
De Verenigde Naties ingeval zij het gezagsorgaan zijn dat het beheer over een gebied uitoefent, of een Staat die Partij is bij dit Verdrag en die verantwoordelijk is voor de internationale betrekkingen van een gebied plegen zo spoedig mogelijk overleg met de daarvoor in aanmerking komende autoriteiten van zodanige gebieden of nemen andere passende maatregelen, ten einde dit Verdrag van toepassing te doen zijn op dat gebied en kunnen de Secretaris-Generaal van de Organisatie te allen tijde schriftelijk mededelen dat dit Verdrag ook op dat gebied van toepassing zal zijn.
Te rekenen van de datum van ontvangst van deze kennisgeving of van een andere in deze kennisgeving vastgestelde datum, is dit Verdrag van toepassing op het daarin genoemde gebied.
De Verenigde Naties of een Partij die een verklaring krachtens het eerste lid van dit artikel hebben afgelegd kunnen te allen tijde na de datum waarop dit Verdrag aldus op een gebied van toepassing wordt, door middel van een schriftelijke kennisgeving aan de Secretaris-Generaal van de Organisatie verklaren dat dit Verdrag ophoudt van toepassing te zijn op het in de kennisgeving genoemde gebied.
De Secretaris-Generaal van de Organisatie:
doet alle Staten die het Verdrag hebben ondertekend of daartoe zijn toegetreden mededeling van:
elke nieuwe ondertekening of nederlegging van een akte en de datum daarvan;
de nederlegging van een akte van opzegging van dit Verdrag en de datum van nederlegging;
de toepasselijkverklaring van dit Verdrag op een gebied krachtens het eerste lid van artikel XIII en de beëindiging van een zodanige toepassing krachtens het bepaalde in het vierde lid van dat artikel, waarbij in beide gevallen de datum wordt aangegeven waarop dit Verdrag van toepassing is verklaard of de toepassing wordt beëindigd;
doet voor eensluidend gewaarmerkte afschriften van dit Verdrag toekomen aan alle ondertekenende Staten en aan alle Staten die tot dit Verdrag toetreden.
Zodra dit Verdrag in werking treedt, wordt de tekst door de Secretaris-Generaal van de Organisatie toegezonden aan het Secretariaat van de Verenigde Naties ter registratie en publicatie overeenkomstig artikel 102 van het Handvest van de Verenigde Naties.
Dit Verdrag is, in een enkel exemplaar, opgesteld in de Engelse en de Franse taal, zijnde beide teksten gelijkelijk authentiek. Officiële vertalingen in de Russische en de Spaanse taal worden vervaardigd en nedergelegd bij het ondertekende origineel.
TEN BLIJKE WAARVAN de ondergetekenden, daartoe behoorlijk gemachtigd door hun onderscheiden Regeringen, dit Verdrag hebben ondertekend.
GEDAAN te Brussel, 29 november 1969.
Tenzij de betrokken Partijen anders besluiten, wordt de verzoeningsprocedure gevoerd met inachtneming van de bepalingen vervat in dit Hoofdstuk.
Op het door een Partij, overeenkomstig artikel VIII van het Verdrag, aan de andere Partij gerichte verzoek, wordt een Verzoeningscommissie ingesteld.
Het verzoek om verzoening ingediend door een Partij bevat een voordracht van de zaak en gaat vergezeld van schriftelijke bewijsstukken ter ondersteuning.
Indien tussen twee Partijen een procedure is aangevangen, kan elke andere Partij wier onderdanen of eigendommen door dezelfde maatregelen zijn getroffen of die, als kuststaat, dergelijke maatregelen heeft genomen, zich voegen in de verzoeningsprocedure, door schriftelijke kennisgeving aan de Partijen die de procedure oorspronkelijk zijn aangevangen, tenzij een van die Partijen zich daartegen verzet.
De Verzoeningscommissie bestaat uit drie leden: een lid benoemd door de kuststaat die de maatregelen nam, een lid benoemd door de Staat wiens onderdanen of eigendommen door die maatregelen werden getroffen en een derde die de Commissie voorzit en die in onderlinge overeenstemming tussen de twee oorspronkelijke leden wordt benoemd.
De leden van de Verzoeningscommissie worden gekozen uit een vooraf opgestelde lijst overeenkomstig de procedure vervat in artikel 4 hieronder.
Indien binnen een termijn van 60 dagen na de datum van ontvangst van het verzoek om verzoening de Partij tot wie dat verzoek is gericht de andere Partij bij het geschil niet in kennis heeft gesteld van de benoeming van het lid voor wiens keuze zij verantwoordelijk is of indien, binnen een tijdvak van 30 dagen na de datum van benoeming van het tweede lid van de Commissie dat door de Partijen moet worden aangewezen, de beide eerste leden niet in staat zijn geweest in onderlinge overeenstemming de Voorzitter van de Commissie aan te wijzen, gaat de Secretaris-Generaal van de Organisatie op verzoek van een der Partijen binnen een termijn van 30 dagen over tot de vereiste benoeming. De aldus benoemde leden van de Commissie worden gekozen uit de in het voorgaande lid bedoelde lijst.
De hiervoor in artikel 3 bedoelde lijst bestaat uit door de Partijen aangewezen personen van de vereiste hoedanigheid en wordt bijgehouden door de Organisatie. Elke Partij kan voor opneming in de lijst vier personen aanwijzen, die niet noodzakelijkerwijze haar onderdanen behoeven te zijn. Deze aanwijzingen geschieden voor een termijn van zes jaar en kunnen telkens worden vernieuwd.
Tenzij de Partijen anders overeenkomen, stelt de Verzoeningscommissie haar eigen procedureregels vast, welke er in elk geval in moeten voorzien dat beide Partijen worden gehoord. Wat het getuigenverhoor betreft, zal de Commissie, tenzij zij met eenparigheid van stemmen anders beslist, de bepalingen in acht nemen van Hoofdstuk III van het Verdrag van 's-Gravenhage voor de vreedzame beslechting van internationale geschillen van 18 oktober 1907.
De Partijen worden voor de Verzoeningscommissie vertegenwoordigd door agenten wier taak het is als tussenpersoon tussen de Partijen en de Commissie op te treden. Elk van de Partijen kan ook de bijstand vragen van raadslieden en deskundigen, die door haar te dien einde worden benoemd en kan verzoeken alle personen wier getuigenis haar nuttig voorkomt, te doen horen.
Tenzij de Partijen anders overeenkomen, worden de beslissingen van de Commissie genomen met meerderheid van stemmen en de Commissie doet geen uitspraak met betrekking tot het geschil zelf, tenzij al haar leden aanwezig zijn.
De Partijen vergemakkelijken het werk van de Verzoeningscommissie en in het bijzonder, overeenkomstig hun wetgeving en met gebruikmaking van alle hun ten dienste staande middelen:
verschaffen zij de Commissie de nodige stukken en inlichtingen;
stellen zij de Commissie in staat hun grondgebied te betreden, getuigen of deskundigen te horen en de situatie ter plaatse in ogenschouw te nemen.
De Verzoeningscommissie heeft tot taak de geschilpunten op te helderen, te dien einde alle nodige inlichtingen door middel van getuigenverhoor of andere middelen te verzamelen, en te trachten de Partijen te verzoenen. Na onderzoek van de zaak doet de Commissie de Partijen een aanbeveling die haar passend voorkomt en bepaalt zij een tijdvak van niet langer dan 90 dagen binnen hetwelk de Partijen moeten verklaren of zij de aanbeveling al of niet aanvaarden.
De aanbeveling dient met redenen te zijn omkleed. Indien de aanbeveling niet geheel of gedeeltelijk het eenstemmig oordeel van de Commissie weergeeft, is elk lid gerechtigd afzonderlijk zijn oordeel te doen kennen.
Een verzoening wordt geacht te zijn mislukt indien, 90 dagen nadat de aanbeveling aan de Partijen is medegedeeld, een der Partijen de andere Partij niet heeft medegedeeld dat zij de aanbeveling heeft aanvaard. De verzoening wordt eveneens geacht te zijn mislukt, indien de Commissie niet binnen de in het derde lid van artikel 3 bedoelde termijn is ingesteld of, tenzij de Partijen anders zijn overeengekomen, indien de Commissie haar aanbeveling niet heeft gedaan binnen een jaar te rekenen van de datum van benoeming van de Voorzitter.
De Partijen bij het geschil kunnen te allen tijde gedurende de verzoeningsprocedure in onderlinge overeenstemming besluiten gebruik te maken van een andere procedure voor de regeling van geschillen.
Het Scheidsgerecht bestaat uit drie leden: een scheidsman benoemd door de kuststaat die de maatregelen heeft genomen, een scheidsman benoemd door de Staat wiens onderdanen of eigendommen door die maatregelen werden getroffen en een derde scheidsman die wordt benoemd bij overeenstemming tussen de eerstgenoemde scheidslieden en die optreedt als Voorzitter van het Scheidsgerecht.
Indien na het verstrijken van een termijn van 60 dagen na de benoeming van de tweede scheidsman de Voorzitter van het Scheidsgerecht niet is benoemd, gaat de Secretaris-Generaal van de Organisatie op verzoek van een der Partijen binnen een termijn van nogmaals 60 dagen over tot de benoeming; hij doet daarbij een keuze uit de lijst van personen van de vereiste hoedanigheid die van tevoren is opgesteld overeenkomstig het bepaalde in artikel 4. Deze lijst is een andere dan de lijst van deskundigen voorgeschreven in artikel IV van het Verdrag en dan de lijst van leden van de Verzoeningscommissie voorgeschreven in artikel 4 van deze Bijlage; dezelfde persoon kan evenwel voorkomen zowel op de lijst van leden van de Verzoeningscommissie als op de lijst van scheidslieden. Een persoon die in een geschil is opgetreden als lid van de Verzoeningscommissie kan evenwel niet worden gekozen om op te treden als scheidsman in dezelfde zaak.
Indien binnen een termijn van 60 dagen na de ontvangst van het verzoek een van de Partijen het lid van het Scheidsgerecht voor wiens aanwijzing zij verantwoordelijk is niet heeft benoemd, kan de andere Partij de Secretaris-Generaal van de Organisatie hiervan rechtstreeks in kennis stellen. Deze wijst de Voorzitter van het Scheidsgerecht aan binnen een termijn van 60 dagen; hij kiest deze uit de lijst bedoeld in het eerste lid van dit artikel.
De Voorzitter van het Scheidsgerecht verzoekt na te zijn aangewezen de Partij die geen scheidsman heeft gesteld, dit te doen volgens dezelfde regels en op dezelfde voorwaarden. Indien de Partij de vereiste aanwijzing niet verricht, verzoekt de Voorzitter van het Scheidsgerecht de Secretaris-Generaal van de Organisatie de aanwijzing te verrichten op de wijze en volgens de regels bedoeld in het voorgaande lid.
De Voorzitter van het Scheidsgerecht die met inachtneming van het bepaalde in dit artikel is aangewezen, mag geen onderdaan zijn of geen onderdaan zijn geweest van een van de betrokken Partijen, tenzij de andere Partij of Partijen verklaren daartegen geen bezwaar te hebben.
In geval van overlijden of in gebreke blijven van een scheidsman voor wiens aanwijzing een van de Partijen verantwoordelijk is, wijst die Partij een vervanger aan binnen een termijn van 60 dagen te rekenen van de datum van overlijden of in gebreke blijven. Indien deze Partij de aanwijzing niet verricht wordt de arbitrage voortgezet door de overblijvende scheidslieden. In geval van overlijden of in gebreke blijven van de Voorzitter van het Scheidsgerecht wordt een vervanger aangewezen overeenkomstig de bepalingen van artikel 14, of, bij gebreke van overeenstemming tussen de leden van het Scheidsgerecht, binnen een termijn van 60 dagen te rekenen van het overlijden of in gebreke blijven, overeenkomstig het bepaalde in dit artikel.
Indien tussen twee Partijen een procedure is aangevangen, kan elke andere Partij wier onderdanen of eigendommen door dezelfde maatregelen zijn getroffen of die, als kuststaat, dergelijke maatregelen heeft genomen, zich voegen in de arbitrageprocedure door schriftelijke kennisgeving aan de Partijen die de procedure zijn aangevangen, tenzij een van die Partijen zich daartegen verzet.
Een ingevolge de bepalingen van deze Bijlage ingesteld Scheidsgerecht stelt zelf zijn procedureregels vast.
Het Scheidsgerecht beslist, zowel wat betreft de procedure als de plaats waar het vergadert, als wat betreft elk daaraan voorgelegd geschil met meerderheid van stemmen; de omstandigheid dat een van de leden van het Scheidsgerecht voor wiens benoeming de Partijen verantwoordelijk waren afwezig is of zich van stemming onthoudt, verhindert niet dat het Scheidsgerecht een beslissing neemt. Bij staking van stemmen geeft de stem van de Voorzitter de doorslag.
De Partijen vergemakkelijken het werk van de Verzoeningscommissie en in het bijzonder, overeenkomstig hun wetgeving en met gebruikmaking van alle hun ten dienste staande middelen:
verschaffen zij de Commissie de nodige stukken en inlichtingen;
stellen zij de Commissie in staat hun grondgebied te betreden, getuigen of deskundigen te horen en de situatie ter plaatse in ogenschouw te nemen.
De uitspraak van het Scheidsgerecht is met redenen omkleed. Zij is definitief en er staat geen beroep tegen open. De Partijen voldoen onverwijld aan de uitspraak.
Alle geschillen die zich tussen de Partijen kunnen voordoen ten aanzien van de uitlegging en uitvoering van de uitspraak, kunnen door een Partij ter beslechting worden voorgelegd aan het Scheidsgerecht dat de uitspraak heeft gedaan of, indien dit niet beschikbaar is, aan een ander voor dit doel ingesteld Scheidsgerecht, dat is ingesteld op dezelfde wijze als het eerste Scheidsgerecht.