Verdrag van de Raad van Europa inzake het witwassen, de opsporing, de inbeslagneming en de confiscatie van opbrengsten van misdrijven en de financiering van terrorisme

1

Each Party shall adopt such legislative and other measures as may be necessary to enable it to confiscate instrumentalities and proceeds or property the value of which corresponds to such proceeds and laundered property.

2

Provided that paragraph 1 of this article applies to money laundering and to the categories of offences in the appendix to the Convention, each Party may, at the time of signature or when depositing its instrument of ratification, acceptance, approval or accession, by a declaration addressed to the Secretary General of the Council of Europe, declare that paragraph 1 of this article applies

• a.

  only in so far as the offence is punishable by deprivation of liberty or a detention order for a maximum of more than one year. However, each Party may make a declaration on this provision in respect of the confiscation of the proceeds from tax offences for the sole purpose of being able to confiscate such proceeds, both nationally and through international cooperation, under national and international tax-debt recovery legislation; and/or

• b.

  only to a list of specified offences.

3

Parties may provide for mandatory confiscation in respect of offences which are subject to the confiscation regime. Parties may in particular include in this provision the offences of money laundering, drug trafficking, trafficking in human beings and any other serious offence.

4

Each Party shall adopt such legislative or other measures as may be necessary to require that, in respect of a serious offence or offences as defined by national law, an offender demonstrates the origin of alleged proceeds or other property liable to confiscation to the extent that such a requirement is consistent with the principles of its domestic law.

1

Each Party shall adopt such legislative and other measures as may be necessary to empower its courts or other competent authorities to order that bank, financial or commercial records be made available or be seized in order to carry out the actions referred to in Articles 3, 4 and 5. A Party shall not decline to act under the provisions of this article on grounds of bank secrecy.

2

Without prejudice to paragraph 1, each Party shall adopt such legislative and other measures as may be necessary to enable it to:

• a.

  determine whether a natural or legal person is a holder or beneficial owner of one or more accounts, of whatever nature, in any bank located in its territory and, if so obtain all of the details of the identified accounts;

• b.

  obtain the particulars of specified bank accounts and of banking operations which have been carried out during a specified period through one or more specified accounts, including the particulars of any sending or recipient account;

• c.

  monitor, during a specified period, the banking operations that are being carried out through one or more identified accounts; and,

• d.

  ensure that banks do not disclose to the bank customer concerned or to other third persons that information has been sought or obtained in accordance with sub-paragraphs a, b, or c, or that an investigation is being carried out.

  Parties shall consider extending this provision to accounts held in non-bank financial institutions.

3

Each Party shall consider adopting such legislative and other measures as may be necessary to enable it to use special investigative techniques facilitating the identification and tracing of proceeds and the gathering of evidence related thereto, such as observation, interception of telecommunications, access to computer systems and order to produce specific documents.

1

Each Party shall adopt such legislative and other measures as may be necessary to establish as offences under its domestic law, when committed intentionally:

• a.

  the conversion or transfer of property, knowing that such property is proceeds, for the purpose of concealing or disguising the illicit origin of the property or of assisting any person who is involved in the commission of the predicate offence to evade the legal consequences of his actions;

• b.

  the concealment or disguise of the true nature, source, location, disposition, movement, rights with respect to, or ownership of, property, knowing that such property is proceeds;

and, subject to its constitutional principles and the basic concepts of its legal system;

• c.

  the acquisition, possession or use of property, knowing, at the time of receipt, that such property was proceeds;

• d.

  participation in, association or conspiracy to commit, attempts to commit and aiding, abetting, facilitating and counselling the commission of any of the offences established in accordance with this article.

2

For the purposes of implementing or applying paragraph 1 of this article:

• a.

  it shall not matter whether the predicate offence was subject to the criminal jurisdiction of the Party;

• b.

  it may be provided that the offences set forth in that paragraph do not apply to the persons who committed the predicate offence;

• c.

  knowledge, intent or purpose required as an element of an offence set forth in that paragraph may be inferred from objective, factual circumstances.

3

Each Party may adopt such legislative and other measures as may be necessary to establish as an offence under its domestic law all or some of the acts referred to in paragraph 1 of this Article, in either or both of the following cases where the offender

• a.

  suspected that the property was proceeds,

• b.

  ought to have assumed that the property was proceeds.

4

Provided that paragraph 1 of this article applies to the categories of predicate offences in the appendix to the Convention, each State or the European Community may, at the time of signature or when depositing its instrument of ratification, acceptance, approval or accession, by a declaration addressed to the Secretary General of the Council of Europe, declare that paragraph 1 of this article applies:

• a.

  only in so far as the predicate offence is punishable by deprivation of liberty or a detention order for a maximum of more than one year, or for those Parties that have a minimum threshold for offences in their legal system, in so far as the offence is punishable by deprivation of liberty or a detention order for a minimum of more than six months; and/or

• b.

  only to a list of specified predicate offences; and/or

• c.

  to a category of serious offences in the national law of the Party.

5

Each Party shall ensure that a prior or simultaneous conviction for the predicate offence is not a prerequisite for a conviction for money laundering.

6

Each Party shall ensure that a conviction for money laundering under this Article is possible where it is proved that the property, the object of paragraph 1.a or b of this article, originated from a predicate offence, without it being necessary to establish precisely which offence.

7

Each Party shall ensure that predicate offences for money laundering extend to conduct that occurred in another State, which constitutes an offence in that State, and which would have constituted a predicate offence had it occurred domestically. Each Party may provide that the only prerequisite is that the conduct would have constituted a predicate offence had it occurred domestically.

1

Each Party shall adopt such legislative and other measures as may be necessary to ensure that legal persons can be held liable for the criminal offences of money laundering established in accordance with this Convention, committed for their benefit by any natural person, acting either individually or as part of an organ of the legal person, who has a leading position within the legal person, based on:

• a.

  a power of representation of the legal person; or

• b.

  an authority to take decisions on behalf of the legal person; or

• c.

  an authority to exercise control within the legal person,

as well as for involvement of such a natural person as accessory or instigator in the above-mentioned offences.

2

Apart from the cases already provided for in paragraph 1, each Party shall take the necessary measures to ensure that a legal person can be held liable where the lack of supervision or control by a natural person referred to in paragraph 1 has made possible the commission of the criminal offences mentioned in paragraph 1 for the benefit of that legal person by a natural person under its authority.

3

Liability of a legal person under this Article shall not exclude criminal proceedings against natural persons who are perpetrators, instigators of, or accessories to, the criminal offences mentioned in paragraph 1.

4

Each Party shall ensure that legal persons held liable in accordance with this Article, shall be subject to effective, proportionate and dissuasive criminal or non-criminal sanctions, including monetary sanctions.

1

Each Party shall adopt such legislative and other measures as may be necessary to establish an FIU as defined in this Convention.

2

Each Party shall adopt such legislative and other measures as may be necessary to ensure that its FIU has access, directly or indirectly, on a timely basis to the financial, administrative and law enforcement information that it requires to properly undertake its functions, including the analysis of suspicious transaction reports.

1

Each Party shall adopt such legislative and other measures as may be necessary to institute a comprehensive domestic regulatory and supervisory or monitoring regime to prevent money laundering and shall take due account of applicable international standards, including in particular the recommendations adopted by the Financial Action Task Force on Money Laundering (FATF).

2

In that respect, each Party shall adopt, in particular, such legislative and other measures as may be necessary to:

• a.

  require legal and natural persons which engage in activities which are particularly likely to be used for money laundering purposes, and as far as these activities are concerned, to:

  • (i)

    identify and verify the identity of their customers and, where applicable, their ultimate beneficial owners, and to conduct ongoing due diligence on the business relationship, while taking into account a risk based approach;

  • (ii)

    report suspicions on money laundering subject to safeguard;

  • (iii)

    take supporting measures, such as record keeping on customer identification and transactions, training of personnel and the establishment of internal policies and procedures, and if appropriate, adapted to their size and nature of business;

• b.

  prohibit, as appropriate, the persons referred to in sub-paragraph a from disclosing the fact that a suspicious transaction report or related information has been transmitted or that a money laundering investigation is being or may be carried out;

• c.

  ensure that the persons referred to in sub-paragraph a are subject to effective systems for monitoring, and where applicable supervision, with a view to ensure their compliance with the requirements to combat money laundering, where appropriate on a risk sensitive basis.

3

In that respect, each Party shall adopt such legislative or other measures as may be necessary to detect the significant physical cross border transportation of cash and appropriate bearer negotiable instruments.

1

The Parties shall mutually co-operate with each other to the widest extent possible for the purposes of investigations and proceedings aiming at the confiscation of instrumentalities and proceeds.

2

Each Party shall adopt such legislative or other measures as may be necessary to enable it to comply, under the conditions provided for in this chapter, with requests:

• a.

  for confiscation of specific items of property representing proceeds or instrumentalities, as well as for confiscation of proceeds consisting in a requirement to pay a sum of money corresponding to the value of proceeds;

• b.

  for investigative assistance and provisional measures with a view to either form of confiscation referred to under a above.

3

Investigative assistance and provisional measures sought in paragraph 2.b shall be carried out as permitted by and in accordance with the internal law of the requested Party. Where the request concerning one of these measures specifies formalities or procedures which are necessary under the law of the requesting Party, even if unfamiliar to the requested Party, the latter shall comply with such requests to the extent that the action sought is not contrary to the fundamental principles of its law.

4

Each Party shall adopt such legislative or other measures as may be necessary to ensure that the requests coming from other Parties in order to identify, trace, freeze or seize the proceeds and instrumentalities, receive the same priority as those made in the framework of internal procedures.

1

Each Party shall, under the conditions set out in this article, take the measures necessary to determine, in answer to a request sent by another Party, whether a natural or legal person that is the subject of a criminal investigation holds or controls one or more accounts, of whatever nature, in any bank located in its territory and, if so, provide the particulars of the identified accounts.

2

The obligation set out in this article shall apply only to the extent that the information is in the possession of the bank keeping the account.

3

In addition to the requirements of Article 37, the requesting party shall, in the request:

• a.

  state why it considers that the requested information is likely to be of substantial value for the purpose of the criminal investigation into the offence;

• b.

  state on what grounds it presumes that banks in the requested Party hold the account and specify, to the widest extent possible, which banks and/or accounts may be involved; and

• c.

  include any additional information available which may facilitate the execution of the request.

4

The requested Party may make the execution of such a request dependant on the same conditions as it applies in respect of requests for search and seizure.

5

Each State or the European Community may, at the time of signature or when depositing its instrument of ratification, acceptance, approval or accession, by a declaration addressed to the Secretary General of the Council of Europe, declare that this article applies only to the categories of offences specified in the list contained in the appendix to this Convention.

6

Parties may extend this provision to accounts held in non-bank financial institutions. Such extension may be made subject to the principle of reciprocity.

1

On request by another Party, the requested Party shall provide the particulars of specified bank accounts and of banking operations which have been carried out during a specified period through one or more accounts specified in the request, including the particulars of any sending or recipient account.

2

The obligation set out in this Article shall apply only to the extent that the information is in the possession of the bank holding the account.

3

In addition to the requirements of Article 37, the requesting Party shall in its request indicate why it considers the requested information relevant for the purpose of the criminal investigation into the offence.

4

The requested Party may make the execution of such a request dependant on the same conditions as it applies in respect of requests for search and seizure.

5

Parties may extend this provision to accounts held in non-bank financial institutions. Such extension may be made subject to the principle of reciprocity.

1

Each Party shall ensure that, at the request of another Party, it is able to monitor, during a specified period, the banking operations that are being carried out through one or more accounts specified in the request and communicate the results thereof to the requesting Party.

2

In addition to the requirements of Article 37, the requesting Party shall in its request indicate why it considers the requested information relevant for the purpose of the criminal investigation into the offence.

3

The decision to monitor shall be taken in each individual case by the competent authorities of the requested Party, with due regard for the national law of that Party.

4

The practical details regarding the monitoring shall be agreed between the competent authorities of the requesting and requested Parties.

5

Parties may extend this provision to accounts held in non-bank financial institutions.

1

At the request of another Party which has instituted criminal proceedings or proceedings for the purpose of confiscation, a Party shall take the necessary provisional measures, such as freezing or seizing, to prevent any dealing in, transfer or disposal of property which, at a later stage, may be the subject of a request for confiscation or which might be such as to satisfy the request.

2

A Party which has received a request for confiscation pursuant to Article 23 shall, if so requested, take the measures mentioned in paragraph 1 of this article in respect of any property which is the subject of the request or which might be such as to satisfy the request.

1

After the execution of the provisional measures requested in conformity with paragraph 1 of Article 21, the requesting Party shall provide spontaneously and as soon as possible to the requested Party all information which may question or modify the extent of these measures. The requesting Party shall also provide without delays all complementary information requested by the requested Party and which is necessary for the implementation of and the follow up to the provisional measures.

2

Before lifting any provisional measure taken pursuant to this article, the requested Party shall, wherever possible, give the requesting Party an opportunity to present its reasons in favour of continuing the measure.

1

A Party, which has received a request made by another Party for confiscation concerning instrumentalities or proceeds, situated in its territory, shall:

• a.

  enforce a confiscation order made by a court of a requesting Party in relation to such instrumentalities or proceeds; or

• b.

  submit the request to its competent authorities for the purpose of obtaining an order of confiscation and, if such order is granted, enforce it.

2

For the purposes of applying paragraph 1.b of this article, any Party shall whenever necessary have competence to institute confiscation proceedings under its own law.

3

The provisions of paragraph 1 of this article shall also apply to confiscation consisting in a requirement to pay a sum of money corresponding to the value of proceeds, if property on which the confiscation can be enforced is located in the requested Party. In such cases, when enforcing confiscation pursuant to paragraph 1, the requested Party shall, if payment is not obtained, realise the claim on any property available for that purpose.

4

If a request for confiscation concerns a specific item of property, the Parties may agree that the requested Party may enforce the confiscation in the form of a requirement to pay a sum of money corresponding to the value of the property.

5

The Parties shall co-operate to the widest extent possible under their domestic law with those Parties which request the execution of measures equivalent to confiscation leading to the deprivation of property, which are not criminal sanctions, in so far as such measures are ordered by a judicial authority of the requesting Party in relation to a criminal offence, provided that it has been established that the property constitutes proceeds or other property in the meaning of Article 5 of this Convention.

1

The procedures for obtaining and enforcing the confiscation under Article 23 shall be governed by the law of the requested Party.

2

The requested Party shall be bound by the findings as to the facts in so far as they are stated in a conviction or judicial decision of the requesting Party or in so far as such conviction or judicial decision is implicitly based on them.

3

Each State or the European Community may, at the time of signature or when depositing its instrument of ratification, acceptance, approval or accession, by a declaration addressed to the Secretary General of the Council of Europe, declare that paragraph 2 of this article applies only subject to its constitutional principles and the basic concepts of its legal system.

4

If the confiscation consists in the requirement to pay a sum of money, the competent authority of the requested Party shall convert the amount thereof into the currency of that Party at the rate of exchange ruling at the time when the decision to enforce the confiscation is taken.

5

In the case of Article 23, paragraph 1.a, the requesting Party alone shall have the right to decide on any application for review of the confiscation order.

1

Property confiscated by a Party pursuant to Articles 23 and 24 of this Convention, shall be disposed of by that Party in accordance with its domestic law and administrative procedures.

2

When acting on the request made by another Party in accordance with Articles 23 and 24 of this Convention, Parties shall, to the extent permitted by domestic law and if so requested, give priority consideration to returning the confiscated property to the requesting Party so that it can give compensation to the victims of the crime or return such property to their legitimate owners.

3

When acting on the request made by another Party in accordance with Articles 23 and 24 of this Convention, a Party may give special consideration to concluding agreements or arrangements on sharing with other Parties, on a regular or case-by-case basis, such property, in accordance with its domestic law or administrative procedures.

1

A request for confiscation made under Articles 23 and 24 does not affect the right of the requesting Party to enforce itself the confiscation order.

2

Nothing in this Convention shall be so interpreted as to permit the total value of the confiscation to exceed the amount of the sum of money specified in the confiscation order. If a Party finds that this might occur, the Parties concerned shall enter into consultations to avoid such an effect.

1

Co-operation under this chapter may be refused if:

• a.

  the action sought would be contrary to the fundamental principles of the legal system of the requested Party; or

• b.

  the execution of the request is likely to prejudice the sovereignty, security, ordre public or other essential interests of the requested Party; or

• c.

  in the opinion of the requested Party, the importance of the case to which the request relates does not justify the taking of the action sought; or

• d.

  the offence to which the request relates is a fiscal offence, with the exception of the financing of terrorism;

• e.

  the offence to which the request relates is a political offence, with the exception of the financing of terrorism; or

• f.

  the requested Party considers that compliance with the action sought would be contrary to the principle of ne bis in idem; or

• g.

  the offence to which the request relates would not be an offence under the law of the requested Party if committed within its jurisdiction. However, this ground for refusal applies to co-operation under Section 2 only in so far as the assistance sought involves coercive action. Where dual criminality is required for co-operation under this chapter, that requirement shall be deemed to be satisfied regardless of whether both Parties place the offence within the same category of offences or denominate the offence by the same terminology, provided that both Parties criminalise the conduct underlying the offence.

2

Co-operation under Section 2, in so far as the assistance sought involves coercive action, and under Section 3 of this chapter, may also be refused if the measures sought could not be taken under the domestic law of the requested Party for the purposes of investigations or proceedings, had it been a similar domestic case.

3

Where the law of the requested Party so requires, co-operation under Section 2, in so far as the assistance sought involves coercive action, and under Section 3 of this chapter may also be refused if the measures sought or any other measures having similar effects would not be permitted under the law of the requesting Party, or, as regards the competent authorities of the requesting Party, if the request is not authorised by either a judge or another judicial authority, including public prosecutors, any of these authorities acting in relation to criminal offences.

4

Co-operation under Section 4 of this chapter may also be refused if:

• a.

  under the law of the requested Party confiscation is not provided for in respect of the type of offence to which the request relates; or

• b.

  without prejudice to the obligation pursuant to Article 23, paragraph 3, it would be contrary to the principles of the domestic law of the requested Party concerning the limits of confiscation in respect of the relationship between an offence and:

  • (i)

    an economic advantage that might be qualified as its proceeds; or

  • (ii)

    property that might be qualified as its instrumentalities; or

• c.

  under the law of the requested Party confiscation may no longer be imposed or enforced because of the lapse of time; or

• d.

  without prejudice to Article 23, paragraph 5, the request does not relate to a previous conviction, or a decision of a judicial nature or a statement in such a decision that an offence or several offences have been committed, on the basis of which the confiscation has been ordered or is sought; or

• e.

  confiscation is either not enforceable in the requesting Party, or it is still subject to ordinary means of appeal; or

• f.

  the request relates to a confiscation order resulting from a decision rendered in absentia of the person against whom the order was issued and, in the opinion of the requested Party, the proceedings conducted by the requesting Party leading to such decision did not satisfy the minimum rights of defence recognised as due to everyone against whom a criminal charge is made.

5

For the purpose of paragraph 4.f of this article a decision is not considered to have been rendered in absentia if:

• a.

  it has been confirmed or pronounced after opposition by the person concerned; or

• b.

  it has been rendered on appeal, provided that the appeal was lodged by the person concerned.

6

When considering, for the purposes of paragraph 4.f of this article if the minimum rights of defence have been satisfied, the requested Party shall take into account the fact that the person concerned has deliberately sought to evade justice or the fact that that person, having had the possibility of lodging a legal remedy against the decision made in absentia,elected not to do so. The same will apply when the person concerned, having been duly served with the summons to appear, elected not to do so nor to ask for adjournment.

7

A Party shall not invoke bank secrecy as a ground to refuse any co-operation under this chapter. Where its domestic law so requires, a Party may require that a request for co-operation which would involve the lifting of bank secrecy be authorised by either a judge or another judicial authority, including public prosecutors, any of these authorities acting in relation to criminal offences.

8

Without prejudice to the ground for refusal provided for in paragraph 1.a of this article:

• a.

  the fact that the person under investigation or subjected to a confiscation order by the authorities of the requesting Party is a legal person shall not be invoked by the requested Party as an obstacle to affording any co-operation under this chapter;

• b.

  the fact that the natural person against whom an order of confiscation of proceeds has been issued has died or the fact that a legal person against whom an order of confiscation of proceeds has been issued has subsequently been dissolved shall not be invoked as an obstacle to render assistance in accordance with Article 23, paragraph 1.a.;

• c.

  the fact that the person under investigation or subjected to a confiscation order by the authorities of the requesting Party is mentioned in the request both as the author of the underlying criminal offence and of the offence of money laundering, in accordance with Article 9.2.b of this Convention, shall not be invoked by the requested Party as an obstacle to affording any co-operation under this chapter.

1

The Parties shall afford each other the widest measure of mutual assistance in the serving of judicial documents to persons affected by provisional measures and confiscation.

2

Nothing in this article is intended to interfere with:

• a.

  the possibility of sending judicial documents, by postal channels, directly to persons abroad;

• b.

  the possibility for judicial officers, officials or other competent authorities of the Party of origin to effect service of judicial documents directly through the consular authorities of that Party or through judicial officers, officials or other competent authorities of the Party of destination,

unless the Party of destination makes a declaration to the contrary to the Secretary General of the Council of Europe at the time of signature or when depositing its instrument of ratification, acceptance, approval or accession.

3

When serving judicial documents to persons abroad affected by provisional measures or confiscation orders issued in the sending Party, this Party shall indicate what legal remedies are available under its law to such persons.

1

When dealing with a request for co-operation under Sections 3 and 4, the requested Party shall recognise any judicial decision taken in the requesting Party regarding rights claimed by third parties.

2

Recognition may be refused if:

• a.

  third parties did not have adequate opportunity to assert their rights; or

• b.

  the decision is incompatible with a decision already taken in the requested Party on the same matter; or

• c.

  it is incompatible with the ordre public of the requested Party; or

• d.

  the decision was taken contrary to provisions on exclusive jurisdiction provided for by the law of the requested Party.

1

The Parties shall designate a central authority or, if necessary, authorities, which shall be responsible for sending and answering requests made under this chapter, the execution of such requests or the transmission of them to the authorities competent for their execution.

2

Each Party shall, at the time of signature or when depositing its instrument of ratification, acceptance, approval or accession, communicate to the Secretary General of the Council of Europe the names and addresses of the authorities designated in pursuance of paragraph 1 of this article.

1

The central authorities shall communicate directly with one another.

2

In the event of urgency, requests or communications under this chapter may be sent directly by the judicial authorities, including public prosecutors, of the requesting Party to such authorities of the requested Party. In such cases a copy shall be sent at the same time to the central authority of the requested Party through the central authority of the requesting Party.

3

Any request or communication under paragraphs 1 and 2 of this article may be made through the International Criminal Police Organisation (Interpol).

4

Where a request is made pursuant to paragraph 2 of this article and the authority is not competent to deal with the request, it shall refer the request to the competent national authority and inform directly the requesting Party that it has done so.

5

Requests or communications under Section 2 of this chapter, which do not involve coercive action, may be directly transmitted by the competent authorities of the requesting Party to the competent authorities of the requested Party.

6

Draft requests or communications under this chapter may be sent directly by the judicial authorities of the requesting Party to such authorities of the requested Party prior to a formal request to ensure that it can be dealt with efficiently upon receipt and contains sufficient information and supporting documentation for it to meet the requirements of the legislation of the requested Party.

1

All requests under this chapter shall be made in writing. They may be transmitted electronically, or by any other means of telecommunication, provided that the requesting Party is prepared, upon request, to produce at any time a written record of such communication and the original. However each Party may, at any time, by a declaration addressed to the Secretary General of the Council of Europe, indicate the conditions in which it is ready to accept and execute requests received electronically or by any other means of communication.

2

Subject to the provisions of paragraph 3 of this article, translations of the requests or supporting documents shall not be required.

3

At the time of signature or when depositing its instrument of ratification, acceptance, approval or accession, any State or the European Community may communicate to the Secretary General of the Council of Europe a declaration that it reserves the right to require that requests made to it and documents supporting such requests be accompanied by a translation into its own language or into one of the official languages of the Council of Europe or into such one of these languages as it shall indicate. It may on that occasion declare its readiness to accept translations in any other language as it may specify. The other Parties may apply the reciprocity rule.

1

Any request for co-operation under this chapter shall specify:

• a.

  the authority making the request and the authority carrying out the investigations or proceedings;

• b.

  the object of and the reason for the request;

• c.

  the matters, including the relevant facts (such as date, place and circumstances of the offence) to which the investigations or proceedings relate, except in the case of a request for notification;

• d.

  in so far as the co-operation involves coercive action:

  • (i)

    the text of the statutory provisions or, where this is not possible, a statement of the relevant law applicable; and

  • (ii)

    an indication that the measure sought or any other measures having similar effects could be taken in the territory of the requesting Party under its own law;

• e.

  where necessary and in so far as possible:

  • (i)

    details of the person or persons concerned, including name, date and place of birth, nationality and location, and, in the case of a legal person, its seat; and

  • (ii)

    the property in relation to which co-operation is sought, its location, its connection with the person or persons concerned, any connection with the offence, as well as any available information about other persons, interests in the property; and

• f.

  any particular procedure the requesting Party wishes to be followed.

2

A request for provisional measures under Section 3 in relation to seizure of property on which a confiscation order consisting in the requirement to pay a sum of money may be realised shall also indicate a maximum amount for which recovery is sought in that property.

3

In addition to the indications mentioned in paragraph 1, any request under Section 4 shall contain:

• a.

  in the case of Article 23, paragraph 1.a:

  • (i)

    a certified true copy of the confiscation order made by the court in the requesting Party and a statement of the grounds on the basis of which the order was made, if they are not indicated in the order itself;

  • (ii)

    an attestation by the competent authority of the requesting Party that the confiscation order is enforceable and not subject to ordinary means of appeal;

  • (iii)

    information as to the extent to which the enforcement of the order is requested; and

  • (iv)

    information as to the necessity of taking any provisional measures;

• b.

  in the case of Article 23, paragraph 1.b, a statement of the facts relied upon by the requesting Party sufficient to enable the requested Party to seek the order under its domestic law;

• c.

  when third parties have had the opportunity to claim rights, documents demonstrating that this has been the case.

1

If a request does not comply with the provisions of this chapter or the information supplied is not sufficient to enable the requested Party to deal with the request, that Party may ask the requesting Party to amend the request or to complete it with additional information.

2

The requested Party may set a time-limit for the receipt of such amendments or information.

3

Pending receipt of the requested amendments or information in relation to a request under Section 4 of this chapter, the requested Party may take any of the measures referred to in Sections 2 or 3 of this chapter.

1

Where the requested Party receives more than one request under Sections 3 or 4 of this chapter in respect of the same person or property, the plurality of requests shall not prevent that Party from dealing with the requests involving the taking of provisional measures.

2

In the case of plurality of requests under Section 4 of this chapter, the requested Party shall consider consulting the requesting Parties.

1

The requested Party shall promptly inform the requesting Party of:

• a.

  the action initiated on a request under this chapter;

• b.

  the final result of the action carried out on the basis of the request;

• c.

  a decision to refuse, postpone or make conditional, in whole or in part, any co-operation under this chapter;

• d.

  any circumstances which render impossible the carrying out of the action sought or are likely to delay it significantly; and

• e.

  in the event of provisional measures taken pursuant to a request under Sections 2 or 3 of this chapter, such provisions of its domestic law as would automatically lead to the lifting of the provisional measure.

2

The requesting Party shall promptly inform the requested Party of:

• a.

  any review, decision or any other fact by reason of which the confiscation order ceases to be wholly or partially enforceable; and

• b.

  any development, factual or legal, by reason of which any action under this chapter is no longer justified.

3

Where a Party, on the basis of the same confiscation order, requests confiscation in more than one Party, it shall inform all Parties which are affected by an enforcement of the order about the request.

1

The requested Party may make the execution of a request dependent on the condition that the information or evidence obtained will not, without its prior consent, be used or transmitted by the authorities of the requesting Party for investigations or proceedings other than those specified in the request.

2

Each State or the European Community may, at the time of signature or when depositing its instrument of ratification, acceptance, approval or accession, by declaration addressed to the Secretary General of the Council of Europe, declare that, without its prior consent, information or evidence provided by it under this chapter may not be used or transmitted by the authorities of the requesting Party in investigations or proceedings other than those specified in the request.

1

The requesting Party may require that the requested Party keep confidential the facts and substance of the request, except to the extent necessary to execute the request. If the requested Party cannot comply with the requirement of confidentiality, it shall promptly inform the requesting Party.

2

The requesting Party shall, if not contrary to basic principles of its national law and if so requested, keep confidential any evidence and information provided by the requested Party, except to the extent that its disclosure is necessary for the investigations or proceedings described in the request.

3

Subject to the provisions of its domestic law, a Party which has received spontaneous information under Article 20 shall comply with any requirement of confidentiality as required by the Party which supplies the information. If the other Party cannot comply with such requirement, it shall promptly inform the transmitting Party.

1

When legal action on liability for damages resulting from an act or omission in relation to co-operation under this chapter has been initiated by a person, the Parties concerned shall consider consulting each other, where appropriate, to determine how to apportion any sum of damages due.

2

A Party which has become subject of a litigation for damages shall endeavour to inform the other Party of such litigation if that Party might have an interest in the case.

1

Elke Partij neemt de maatregelen van wetgevende aard en andere maatregelen die noodzakelijk zijn om haar in staat te stellen hulpmiddelen en opbrengsten, of voorwerpen waarvan de waarde overeenkomt met die opbrengsten en de witgewassen voorwerpen te confisqueren.

2

Mits het eerste lid van dit artikel van toepassing is op het witwassen van geld en de categorieën van strafbare feiten in de appendix bij het Verdrag, kan elke Partij, op het tijdstip van ondertekening of bij de nederlegging van haar akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, door middel van een verklaring gericht aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa, verklaren dat het eerste lid van dit artikel

• a.

  slechts van toepassing is indien op het feit een vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel is gesteld van meer dan één jaar. Elke Partij kan evenwel ter zake van deze bepaling inzake de confiscatie van de opbrengsten uit fiscale misdrijven een verklaring indienen met het uitsluitende doel dergelijke opbrengsten te kunnen confisqueren, zowel nationaal als door middel van internationale samenwerking, uit hoofde van nationale en internationale wetgeving inzake de terugvordering van belastingschulden; en/of

• b.

  slechts van toepassing is op een lijst van omschreven strafbare feiten.

3

De Partijen kunnen voorzien in verplichte confiscatie ter zake van strafbare feiten waarop het stelsel van confiscatie van toepassing is. De Partijen kunnen onder deze bepaling in het bijzonder de strafbare feiten witwassen van geld, handel in verdovende middelen, mensenhandel en andere ernstige misdrijven begrijpen.

4

Elke Partij neemt de maatregelen van wetgevende aard en andere maatregelen die noodzakelijk zijn om haar in staat te stellen om te verlangen dat daders ter zake van een ernstig misdrijf of misdrijven als omschreven in het nationale recht, de herkomst van de vermeende opbrengsten of andere voorwerpen die vatbaar zijn voor confiscatie aantonen voorzover een dergelijk vereiste verenigbaar is met de beginselen van haar nationale recht.

1

Elke Partij neemt de wetgevende en andere maatregelen die nodig kunnen zijn om haar rechters of andere bevoegde autoriteiten de bevoegdheid te geven te bevelen dat bancaire, financiële of zakelijke gegevens worden overgelegd of in beslag genomen teneinde de in de artikelen 3, 4 en 5 bedoelde maatregelen uit te voeren. Partijen kunnen zich niet beroepen op het bankgeheim als reden om te weigeren overeenkomstig de bepalingen van dit artikel op te treden.

2

Onverminderd het eerste lid, neemt elke Partij de maatregelen van wetgevende aard en andere maatregelen die noodzakelijk zijn om haar in staat te stellen:

• a.

  vast te stellen of een natuurlijke persoon of een rechtspersoon houder is van of uiteindelijk gerechtigde tot een of meer rekeningen, ongeacht de aard van die rekeningen, bij een bank gevestigd op haar grondgebied en indien zulks het geval is, alle gegevens van de geïdentificeerde rekeningen te verkrijgen;

• b.

  de gegevens van aangeduide bankrekeningen en van bancaire handelingen te verkrijgen die in een bepaald tijdvak zijn uitgevoerd via een of meer aangeduide rekeningen, met inbegrip van de gegevens van rekeningen van waar de overboeking heeft plaatsgevonden of ontvangende rekeningen;

• c.

  gedurende een omschreven tijdvak de banktransacties die via een of meer gespecificeerde rekeningen worden verricht te volgen; en

• d.

  te waarborgen dat de banken niet aan de betreffende cliënt of andere derden bekend maken dat er informatie wordt gezocht of is verkregen ingevolge de onderdelen a, b of c, of dat er een onderzoek plaatsvindt.

  De Partijen dienen te overwegen deze bepaling uit te breiden tot rekeningen die bij niet-bancaire financiële instellingen worden gehouden.

3

Elke Partij overweegt de maatregelen van wetgevende aard en andere maatregelen te nemen die noodzakelijk zijn om haar in staat te stellen speciale onderzoekstechnieken te gebruiken die het identificeren en opsporen van opbrengsten, en het vergaren van daarmee verbandhoudend bewijsmateriaal vergemakkelijken, zoals observatie, aftappen van telecommunicatiemiddelen, toegang tot computersystemen en bevelen tot het overleggen van bepaalde bescheiden.

1

Elke Partij neemt de maatregelen van wetgevende aard en andere maatregelen die noodzakelijk zijn om de volgende feiten, indien opzettelijk begaan, strafbaar te stellen krachtens haar nationale wetgeving:

• a.

  de omzetting of overdracht van voorwerpen wetende dat deze voorwerpen opbrengsten zijn, met het oogmerk de illegale herkomst van de voorwerpen te verhelen of te verhullen of een persoon die bij het begaan van het gronddelict is betrokken, te helpen te ontkomen aan de wettelijke gevolgen van zijn daden;

• b.

  het verhelen of verhullen van de werkelijke aard, oorsprong, vindplaats, vervreemding, verplaatsing, rechten op of de eigendom van voorwerpen, wetende dat deze voorwerpen opbrengsten zijn;

en, met inachtneming van haar grondwettelijke beginselen en de grondbeginselen van haar rechtsstelsel;

• c.

  de verwerving, het bezit of het gebruik van voorwerpen, wetende, op het tijdstip van verkrijging, dat deze voorwerpen opbrengsten zijn;

• d.

  deelneming aan, medeplichtigheid tot, samenspanning tot, poging tot, hulp aan, aanzetten tot, vergemakkelijken van, of het geven van raad met het oog op het begaan van één of meer van de in overeenstemming met dit artikel strafbaar gestelde feiten.

2

Voor de uitvoering of toepassing van het eerste lid van dit artikel:

• a.

  doet niet terzake of het gronddelict onder de strafrechtelijke rechtsmacht van de Partij valt;

• b.

  kan worden bepaald dat de in dat lid genoemde strafbare feiten niet van toepassing zijn op de personen die het gronddelict hebben begaan;

• c.

  kunnen wetenschap van, oogmerk of opzet, vereist als bestanddeel van een in dat lid omschreven strafbaar feit worden afgeleid uit objectieve feitelijke omstandigheden.

3

Elke Partij kan de maatregelen van wetgevende aard en andere maatregelen nemen die noodzakelijk zijn om in haar nationale recht alle of sommige van de handelingen bedoeld in het eerste lid van dit artikel strafbaar te stellen, in de gevallen waarin de dader

• a.

  vermoedde dat de voorwerpen opbrengsten waren, en/of

• b.

  had moeten vermoeden dat de voorwerpen opbrengsten waren.

4

Mits het eerste lid van dit artikel van toepassing is op de categorieën van gronddelicten in de appendix bij het Verdrag, kan elke Staat of de Europese Gemeenschap, op het tijdstip van ondertekening of bij de nederlegging van zijn of haar akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, door middel van een verklaring gericht aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa, verklaren dat het eerste lid van dit artikel:

• a.

  slechts van toepassing is voorzover op het gronddelict tenminste een vrijheidsstraf of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel met een maximum van meer dan een jaar is gesteld, of voor Partijen die een minimum drempelwaarde voor strafbare feiten hanteren binnen hun rechtsstelsel, voor zover op het feit een vrijheidsstraf is gesteld of een tot vrijheidsbeneming strekkende maatregel van meer dan zes maanden; en/of

• b.

  slechts van toepassing is op een lijst met omschreven gronddelicten; en/of

• c.

  in het nationale recht van de Partij van toepassing is op een categorie ernstige misdrijven.

5

Elke Partij bewerkstelligt dat een eerdere of gelijktijdige veroordeling terzake van het gronddelict geen voorwaarde is voor een veroordeling terzake van het witwassen van geld.

6

Elke Partij bewerkstelligt dat een veroordeling terzake van het witwassen van geld uit hoofde van dit artikel mogelijk is, indien bewezen is dat de voorwerpen, als bedoeld in het eerste lid, onderdeel a of b, van dit artikel, afkomstig zijn van een gronddelict, zonder dat nauwkeurig behoeft te worden vastgesteld van welk delict.

7

Elke Partij bewerkstelligt dat gronddelicten in het geval van het witwassen van geld mede gedragingen omvatten die hebben plaatsgevonden in een andere Staat, welke naar nationaal recht daar strafbaar zijn, en die een gronddelict zouden hebben gevormd indien zij op haar eigen grondgebied zouden hebben plaatsgevonden. Elke Partij kan echter bepalen dat als enige voorwaarde wordt gesteld dat de gedraging een gronddelict zou vormen indien deze op haar grondgebied zou hebben plaatsgevonden.

1

Elke Partij neemt de maatregelen van wetgevende aard en andere maatregelen die noodzakelijk zijn om zich ervan te vergewissen dat rechtspersonen aansprakelijk kunnen worden gesteld voor de krachtens dit Verdrag strafbaar gestelde feiten, wanneer deze ter hunner voordele zijn gepleegd door een natuurlijke persoon, handelend ofwel individueel, ofwel als lid van een orgaan van de rechtspersoon, die binnen die rechtspersoon een leidinggevende functie vervult, die gebaseerd is op

• a.

  een bevoegdheid om de rechtspersoon te vertegenwoordigen; of

• b.

  een bevoegdheid om in naam van de rechtspersoon beslissingen te nemen; of

• c.

  een bevoegdheid om controle binnen de rechtspersoon uit te oefenen,

  alsmede voor de deelname van een dergelijk natuurlijk persoon als medeplichtige aan of uitlokker van het plegen van de bovenvermelde strafbare feiten.

2

Afgezien van de reeds in het eerste lid voorziene gevallen, neemt elke Partij de noodzakelijke maatregelen om zich ervan te vergewissen dat een rechtspersoon aansprakelijk kan worden gesteld, wanneer het gebrek aan toezicht of controle van de kant van een natuurlijke persoon als bedoeld in het eerste lid het plegen van een in het eerste lid genoemde strafbare feiten ten voordele van genoemde rechtspersoon door een aan zijn gezag onderworpen natuurlijk persoon mogelijk heeft gemaakt.

3

De aansprakelijkheid van een rechtspersoon op grond van dit artikel sluit strafrechtelijke vervolging van de natuurlijke personen, daders, uitlokkers of medeplichtigen, van of aan de in het eerste lid genoemde strafbare feiten, niet uit.

4

Elke Partij bewerkstelligt dat rechtspersonen die aansprakelijk worden gesteld in overeenstemming met dit artikel, onderworpen worden aan doeltreffende, evenredige en afschrikkende strafrechtelijke of niet-strafrechtelijke sancties of maatregelen, met inbegrip van geldelijke sancties.

1

Elke Partij neemt de maatregelen van wetgevende aard en andere maatregelen die noodzakelijk zijn om een FIE in te stellen als omschreven in dit Verdrag.

2

Elke Partij neemt de maatregelen van wetgevende aard en andere maatregelen die noodzakelijk zijn om zich ervan te vergewissen dat haar FIE rechtstreeks of onrechtstreeks, tijdig toegang heeft tot de financiële en administratieve informatie, alsmede strafrechtelijke gegevens, die zij nodig heeft teneinde haar taken te kunnen vervullen, in het bijzonder het analyseren van meldingen van verdachte transacties.

1

Elke Partij neemt de maatregelen van wetgevende aard en andere maatregelen die noodzakelijk zijn om een allesomvattend nationaal stelsel van regelgeving en toezicht of monitoring te vormen, teneinde het witwassen van geld te voorkomen en zal daarbij rekening houden met de toepasselijke internationale normen, en in het bijzonder de aanbevelingen aangenomen door de Financial Action Task Force on Money Laundering (FATF).

2

Daartoe neemt elke Partij in het bijzonder de maatregelen van wetgevende aard en andere maatregelen die noodzakelijk zijn om:

• a.

  van natuurlijke personen en rechtspersonen die zich bezighouden met activiteiten die met een grote mate van waarschijnlijkheid kunnen worden gebruikt voor het witwassen van geld, in het kader van de uitoefening van deze activiteiten te kunnen vereisen dat:

  • i.

    zij de identiteit van hun cliënten, en indien van toepassing die van hun uiteindelijk gerechtigden, vaststellen en verifiëren, voortdurend voldoende zorgvuldigheid betrachten in de zakelijke relaties, en daarbij rekening houdende met mogelijke risico’s;

  • ii.

    zij verdenkingen van het witwassen van geld melden, met het respecteren van wettelijke geheimhoudingsplichten;

  • iii.

    zij ondersteunende maatregelen nemen, zoals het bewaren van documentatie inzake de identificatie van cliënten en transacties, het trainen van personeel en het instellen van beleid en interne procedures, waar nodig toegesneden op de omvang en aard van de activiteiten;

• b.

  indien van toepassing de personen bedoeld in onderdeel a te verbieden om te onthullen dat een melding van een verdachte transactie of daarop betrekking hebbende informatie is verzonden of dat er onderzoek wordt of mogelijk zal worden ingesteld naar het witwassen van geld;

• c.

  te waarborgen dat op de natuurlijke personen en rechtspersonen bedoeld in onderdeel a effectieve monitoringsystemen van toepassing zijn en waar nodig toezicht wordt uitgeoefend, teneinde te verzekeren dat zij voldoen aan de vereisten om het witwassen van geld te bestrijden, desgewenst aan de hand van een risico-analyse.

3

Daartoe neemt elke Partij tevens de maatregelen van wetgevende aard en andere maatregelen die noodzakelijk zijn om omvangrijke fysieke grensoverschrijdende transporten van contant geld en verhandelbare waardepapieren aan toonder op te sporen.

1

De Partijen werken in zo ruim mogelijke mate met elkaar samen ten behoeve van onderzoeken en procedures gericht op de confiscatie van hulpmiddelen en opbrengsten.

2

Elke Partij neemt de maatregelen van wetgevende aard en andere maatregelen die noodzakelijk zijn om haar in staat te stellen om onder de in dit hoofdstuk vervatte voorwaarden, te voldoen aan verzoeken:

• a.

  om confiscatie van bepaalde voorwerpen die opbrengsten of hulpmiddelen zijn, alsmede om de confiscatie van opbrengsten, bestaande in de verplichting een geldbedrag te betalen dat overeenkomt met de waarde van de opbrengsten;

• b.

  om bijstand ten behoeve van onderzoeken en voorlopige maatregelen met het oog op één van de vormen van confiscatie genoemd onder onderdeel a hierboven.

3

De in het tweede lid, onderdeel b, verzochte bijstand ten behoeve van onderzoeken en voorlopige maatregelen wordt verschaft op grond van en in overeenstemming met het nationale wetgeving van de aangezochte Partij. Indien in het verzoek om een van deze maatregelen formaliteiten of procedures zijn omschreven die noodzakelijk zijn uit hoofde van het recht van de verzoekende Partij, dient de aangezochte Partij daar, ook wanneer deze daarmee onbekend is, zo veel mogelijk aan te voldoen, tenzij de verzochte handelingen in strijd zijn met fundamentele beginselen van het nationale recht van de aangezochte Partij.

4

Elke Partij neem de maatregelen van wetgevende aard en andere maatregelen die noodzakelijk zijn om zich ervan te vergewissen dat de verzoeken van andere Partijen om opbrengsten en hulpmiddelen te identificeren, op te sporen, te bevriezen of in beslag te nemen dezelfde prioriteit krijgen als verzoeken gedaan in het kader van nationale procedures.

1

Elke Partij neemt, onder de voorwaarden vervat in dit artikel, de maatregelen die noodzakelijk zijn om naar aanleiding van een verzoek gezonden door een andere Partij, vast te stellen of een natuurlijke of een rechtspersoon die het voorwerp is van een strafrechtelijk onderzoek, een of meer rekeningen, ongeacht van de aard van de rekeningen, aanhoudt of daarover zeggenschap heeft bij een bank die gevestigd is op haar grondgebied en verschaft, indien zulks het geval is, de gegevens van de geïdentificeerde rekeningen.

2

De in dit artikel vervatte verplichting is uitsluitend van toepassing voorzover de gegevens in het bezit zijn van de bank die de rekening beheert.

3

In aanvulling op de vereisten van artikel 37, dient de verzoekende Partij in het verzoek:

• a.

  te vermelden waarom zij de verzochte gegevens van wezenlijk belang acht voor het strafrechtelijke onderzoek naar het strafbare feit;

• b.

  te vermelden op welke gronden zij aanneemt dat banken op het grondgebied van de aangezochte Partij de rekening beheren en daarbij in zo ruim mogelijke mate aan te geven welke banken en/of rekeningen daar mogelijk bij betrokken zijn; en

• c.

  alle beschikbare aanvullende informatie op te nemen die de uitvoering van het verzoek zou kunnen vergemakkelijken.

4

De aangezochte Partij kan aan uitvoering van een verzoek dezelfde voorwaarden verbinden als gesteld worden aan verzoeken om huiszoeking en inbeslagneming.

5

Elke Staat of de Europese Gemeenschap kan op het tijdstip van ondertekening of bij de nederlegging van zijn of haar akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, door middel van een verklaring gericht aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa, verklaren dat dit artikel uitsluitend van toepassing is op de categorieën misdrijven omschreven in de lijst opgenomen in de appendix bij dit Verdrag.

6

De Partijen kunnen deze bepaling uitbreiden tot rekeningen die bij niet-bancaire financiële instellingen worden aangehouden. Aan een dergelijke uitbreiding kan het beginsel van wederkerigheid worden verbonden.

1

Op verzoek van een andere Partij, verstrekt de aangezochte Partij de gegevens van aangeduide bankrekeningen en van banktransacties die in een bepaald tijdvak zijn uitgevoerd met een of meer in het verzoek aangeduide rekeningen, met inbegrip van de gegevens van rekeningen van waar de transactie heeft plaatsgevonden of ontvangende rekeningen.

2

De in dit artikel vervatte verplichting is uitsluitend van toepassing voorzover de gegevens in het bezit zijn van de bank die de rekening beheert.

3

In aanvulling op de vereisten van artikel 37, geeft de verzoekende Partij in haar verzoek aan waarom zij de verzochte informatie relevant acht ten behoeve van het strafrechtelijk onderzoek naar het feit.

4

De aangezochte Partij kan aan uitvoering van een dergelijk verzoek van dezelfde voorwaarden verbinden als welke gelden bij verzoeken om huiszoeking en inbeslagneming.

5

De Partijen kunnen deze bepaling uitbreiden tot rekeningen die bij niet-bancaire financiële instellingen worden aangehouden. Aan een dergelijke uitbreiding kan het beginsel van wederkerigheid worden verbonden.

1

Elke Partij bewerkstelligt dat zij, op verzoek van een andere Partij, in staat is de bankverrichtingen die gedurende een bepaalde periode worden uitgevoerd door middel van een of meer in het verzoek genoemde rekeningen onder toezicht te plaatsen en de resultaten van het toezicht door te geven aan de verzoekende Partij.

2

In aanvulling op de vereisten van artikel 37, geeft de verzoekende Partij in haar verzoek aan waarom zij de verzochte informatie relevant acht ten behoeve van het strafrechtelijk onderzoek naar het strafbare feit.

3

De beslissing omtrent toezicht wordt in elk afzonderlijk geval genomen door de bevoegde autoriteiten van de aangezochte Partij, met inachtneming van de nationale wetgeving van deze Partij.

4

De bevoegde autoriteiten van de verzoekende en aangezochte Partij komen de praktische aspecten van het toezicht overeen.

5

De Partijen kunnen deze bepaling uitbreiden tot rekeningen die bij niet-bancaire financiële instellingen worden aangehouden.

1

Elke Partij neemt op verzoek van een andere Partij die een strafrechtelijke procedure of een procedure tot van confiscatie heeft ingesteld, de noodzakelijke voorlopige maatregelen, zoals bevriezing of inbeslagneming, ter voorkoming van de verhandeling, overdracht of vervreemding van voorwerpen, die op een later tijdstip het voorwerp zouden kunnen vormen van een verzoek om confiscatie, of die van dien aard zijn, dat daarmede gevolg zou kunnen worden gegeven aan dat verzoek.

2

Een Partij die een verzoek om confiscatie heeft ontvangen overeenkomstig artikel 23, neemt, indien daarom wordt verzocht, de in het eerste lid van dit artikel genoemde maatregelen met betrekking tot voorwerpen die het onderwerp vormen van het verzoek, of die van dien aard zijn, dat daarmede gevolg zou kunnen worden gegeven aan dat verzoek.

1

Na de instelling van de voorlopige maatregelen verzocht in overeenstemming met artikel 21, eerste lid, verschaft de verzoekende Partij de aangezochte Partij eigener beweging en zo spoedig mogelijk alle informatie die aanleiding kan vormen tot twijfel omtrent de omvang van de maatregelen, danwel kan leiden tot aanpassing ervan. De verzoekende Partij verschaft tevens op verzoek van de aangezochte Partij onverwijld alle aanvullende informatie die nodig is voor de uitvoering en de opvolging van de voorlopige maatregelen.

2

Alvorens een uit hoofde dit artikel getroffen voorlopige maatregel op te heffen, stelt de aangezochte Partij, indien mogelijk, de verzoekende Partij in de gelegenheid redenen op te geven om de maatregel te handhaven.

1

Een Partij die van een andere Partij een verzoek om confiscatie heeft ontvangen betreffende hulpmiddelen of opbrengsten die zich op haar grondgebied bevinden, dient:

• a.

  het door een rechter van de verzoekende Partij gegeven bevel tot confiscatie ten uitvoer leggen met betrekking tot die hulpmiddelen of opbrengsten; of

• b.

  het verzoek voorleggen aan haar bevoegde autoriteiten, teneinde een bevel tot confiscatie te verkrijgen, en het bevel ten uitvoer te leggen, indien het wordt gegeven.

2

Voor de toepassing van het eerste lid, onderdeel b, van dit artikel is elke Partij indien noodzakelijk, bevoegd een procedure tot confiscatie in te stellen krachtens haar eigen wetgeving.

3

De bepalingen van het eerste lid van dit artikel zijn ook van toepassing op confiscatie bestaande in de verplichting een geldbedrag te betalen dat overeenkomt met de waarde van de opbrengsten, indien zich op het grondgebied van de aangeachte Partij voorwerpen bevinden waarop de confiscatie ten uitvoer kan worden gelegd. In dat geval ziet de aangezochte Partij, wanneer zij overgaat tot de tenuitvoerlegging van de confiscatie overeenkomstig het eerste lid, erop toe dat de vordering, indien geen betaling wordt verkregen, wordt verhaald op voorwerpen die voor dat doel beschikbaar zijn.

4

Indien een verzoek om confiscatie betrekking heeft op een bepaald voorwerp, kunnen de de Partijen overeenkomen dat de aangezochte Partij kan overgaan tot confiscatie in de vorm van een verplichting een geldbedrag te betalen dat overeenkomt met de waarde van het voorwerp.

5

De Partijen werken, overeenkomstig hun nationale recht, in zo ruim mogelijke mate samen met de Partijen die verzoeken om de tenuitvoerlegging van maatregelen die vergelijkbaar zijn met confiscatie en resulteren in de afneming van voorwerpen, doch welke geen strafrechtelijke sancties zijn, voor zover dergelijke maatregelen in verband met een strafbaar feit zijn bevolen door een gerechtelijke autoriteit van de verzoekende Partij, en op voorwaarde dat is vastgesteld dat de voorwerpen opbrengsten of andere voorwerpen zijn in de zin van artikel 5 van dit Verdrag.

1

De procedures voor het bewerkstelligen en tenuitvoerleggen van confiscatie krachtens artikel 23 worden beheerst door de wetgeving van de aangezochte Partij.

2

De aangezochte Partij is gebonden aan de vaststelling van de feiten, voorzover deze zijn uiteengezet in een veroordeling of rechterlijke uitspraak van de verzoekende Partij, of voor zover deze veroordeling of rechterlijke uitspraak impliciet daarop is gegrond.

3

Elke Staat of de Europese Gemeenschap kan op het tijdstip van ondertekening of bij de nederlegging van zijn of haar akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, door middel van een verklaring gericht aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa, verklaren dat het tweede lid van dit artikel uitsluitend van toepassing is met inachtneming van zijn of haar grondwettelijke bepalingen en de fundamentele beginselen van zijn of haar rechtsstelsel.

4

Indien de confiscatie bestaat in de verplichting een geldbedrag te betalen, zet de bevoegde autoriteit van de aangezochte Partij dit bedrag om in haar eigen munteenheid tegen de wisselkoers die geldt op het tijdstip waarop de beslissing om tot confiscatie over te gaan wordt genomen.

5

In het geval bedoeld in artikel 23, eerste lid, onderdeel a, heeft alleen de verzoekende Partij het recht uitspraak te doen over een verzoek om herziening van het bevel tot confiscatie.

1

De aangezochte Partij beschikt over de krachtens artikelen 23 en 24 van dit Verdrag geconfisqueerde voorwerpen in overeenstemming met haar nationale recht en administratieve procedures.

2

Indien handelend naar aanleiding van het verzoek van een andere Partij, overeenkomstig de artikelen 23 en 24 van dit Verdrag, nemen de Partijen, voorzover dit is toegestaan door hun nationale recht en indien daarom is verzocht, met voorrang de teruggave van de geconfisqueerde voorwerpen aan de verzoekende Partij in overweging, opdat deze de slachtoffers van het misdrijf schadeloos kan stellen of deze voorwerpen kan teruggeven aan hun rechtmatige eigenaren.

3

Indien handelend naar aanleiding van het verzoek van een andere Partij in overeenkomstig de artikelen 23 en 24 van dit Verdrag, kan een Partij bijzondere aandacht schenken aan het sluiten van overeenkomsten of regelingen inzake het op structurele basis, danwel van geval tot geval, met andere Partijen delen van voorwerpen in overeenstemming met haar nationale recht of administratieve procedures.

1

Een verzoek om confiscatie gedaan uit hoofde van de artikelen 23 en 24 laat de bevoegdheid van de verzoekende Partij om het bevel tot confiscatie zelf ten uitvoer te leggen onverlet.

2

Geen enkele bepaling van dit Verdrag mag zodanig worden uitgelegd dat daardoor de totale waarde van de geconfisqueerde voorwerpen hoger zou zijn dan het in het bevel tot confiscatie genoemde bedrag. Indien een Partij het mogelijk acht dat zulks geschiedt, treden de betrokken Partijen met elkaar in overleg teneinde een dergelijk gevolg te voorkomen.

1

Samenwerking op grond van dit hoofdstuk kan worden geweigerd indien:

• a.

  de maatregel waarom wordt verzocht in strijd is met de fundamentele beginselen van het rechtsstelsel van de aangezochte Partij; of

• b.

  het aannemelijk is dat de uitvoering van het verzoek de soevereiniteit, veiligheid, openbare orde of andere wezenlijke belangen van de aangezochte Partij zou kunnen schaden; of

• c.

  naar het oordeel van de aangezochte Partij het belang van de zaak waarop het verzoek betrekking heeft het nemen van de verlangde maatregel niet rechtvaardigt; of

• d.

  het strafbare feit waarop het verzoek betrekking heeft een fiscaal delict is, met uitzondering van de financiering van terrorisme;

• e.

  het strafbare feit waarop het verzoek betrekking heeft een politiek delict is, met uitzondering van de financiering van terrorisme; of

• f.

  de aangezochte Partij van oordeel is dat de tenuitvoerlegging van de verlangde maatregel in strijd zou zijn met het beginsel van ne bis in idem; of

• g.

  het feit waarop het verzoek betrekking niet strafbaar is krachtens de wetgeving van de aangezochte Partij indien het binnen haar rechtsgebied zou zijn begaan. Deze weigeringsgrond geldt echter slechts voor samenwerking uit hoofde van afdeling 2 voor zover de verlangde rechtshulp de toepassing van dwangmiddelen inhoudt. Indien voor samenwerking krachtens dit hoofdstuk dubbele strafbaarheid is vereist, wordt, ongeacht of beide Partijen het delict tot dezelfde categorie van strafbare feiten rekenen of met dezelfde terminologie aanduiden, geacht daaraan te zijn voldaan indien beide Partijen de aan het delict ten grondslag liggende gedraging strafbaar hebben gesteld.

2

Samenwerking uit hoofde van afdeling 2, voor zover de verlangde rechtshulp de toepassing van dwangmiddelen inhoudt, alsmede uit hoofde van afdeling 3 van dit hoofdstuk, kan ook worden geweigerd indien de verlangde maatregelen krachtens de nationale wetgeving van de aangezochte Partij niet zouden kunnen worden genomen voor opsporings- of vervolgingsdoeleinden, indien het een soortgelijke nationale zaak zou betreffen.

3

Wanneer de wetgeving van de aangezochte Partij zulks vereist, kan samenwerking uit hoofde van afdeling 2, indien de verlangde rechtshulp toepassing van dwangmiddelen inhoudt, alsmede uit hoofde van afdeling 3 van dit hoofdstuk, ook worden geweigerd indien de verlangde maatregelen, of andere maatregelen van soortgelijke strekking, niet zijn toegestaan krachtens de wetgeving van de verzoekende Partij of, wat de bevoegde autoriteiten van de aangezochte Partij betreft, indien voor het verzoek geen machtiging is verleend door een rechter of een andere rechterlijke autoriteit, met inbegrip van het openbaar ministerie, met dien verstande dat deze autoriteiten handelen in het kader van strafzaken.

4

Samenwerking uit hoofde van afdeling 4 van dit hoofdstuk kan tevens worden geweigerd indien:

• a.

  de wetgeving van de aangezochte Partij niet voorziet in confiscatie ten aanzien van het soort delict waarop het verzoek betrekking heeft; of

• b.

  onverminderd de verplichting uit hoofde van artikel 23, derde lid, de samenwerking in strijd is met de beginselen van het nationale recht van de aangezochte Partij betreffende de mogelijkheden van confiscatie, gelet op het verband tussen een strafbaar feit en:

  • i.

    een economisch voordeel dat zou kunnen worden aangemerkt als de opbrengst daarvan; of

  • ii.

    voorwerpen die zouden kunnen worden aangemerkt als de hulpmiddelen; of

• c.

  krachtens de wetgeving van de aangezochte Partij de confiscatie niet langer kan worden uitgesproken of ten uitvoer gelegd wegens verjaring; of

• d.

  het verzoek, onverminderd artikel 23, vijfde lid, geen betrekking heeft op een eerdere veroordeling, een rechterlijke uitspraak of een verklaring in een dergelijke uitspraak dat één of meerdere strafbare feiten zijn begaan, waarop het bevel tot of het verzoek om confiscatie is gebaseerd; of

• e.

  de confiscatie niet voor tenuitvoerlegging vatbaar is in de verzoekende Partij, of indien daartegen nog een gewone rechtsmiddelen openstaan; of

• f.

  het verzoek betrekking heeft op een bevel tot confiscatie voortkomende uit een beslissing die is gegeven in afwezigheid van de persoon tegen wie het bevel is gericht, en in de door de verzoekende Partij ingestelde procedure die tot deze beslissing heeft geleid naar het oordeel van de aangezochte Partij, niet in voldoende mate de erkende minimum-verdedigingsrechten zijn geëerbiedigd welke aan een ieder die wordt verdacht van een strafbaar feit geacht worden toe te komen.

5

Voor de toepassing van het vierde lid, onderdeel f, van dit artikel wordt een beslissing niet geacht bij afwezigheid te zijn gegeven, indien

• a.

  zij is bevestigd of uitgesproken na verzet door de betrokkene; of

• b.

  zij is gegeven in hoger beroep, mits dit beroep is ingesteld door de betrokkene.

6

Bij de beoordeling ten behoeve van de toepassing van het vierde lid, onderdeel f, van dit artikel of de minimum-verdedigingsrechten in voldoende mate zijn geëerbiedigd, houdt de aangezochte Partij rekening met het feit dat de betrokkene bewust heeft getracht zich aan zijn berechting te onttrekken, dan wel dat de betrokkene, indien hij de mogelijkheid heeft gehad een rechtsmiddel in te stellen tegen een bij afwezigheid gegeven beslissing, heeft verkozen zulks niet te doen. Hetzelfde geldt wanneer de betrokkene, nadat hij naar behoren is gedagvaard om te verschijnen heeft verkozen niet te verschijnen of geen uitstel te vragen.

7

De Partijen beroepen zich niet op het bankgeheim als grond om samenwerking ingevolge dit hoofdstuk te weigeren. Wanneer haar nationale wetgeving zulks vereist, kan een Partij verlangen dat voor een verzoek om samenwerking dat opheffing van het bankgeheim inhoudt, machtiging wordt verleend door een rechter of een andere rechterlijke autoriteit, met inbegrip van het openbaar ministerie, met dien verstande dat deze autoriteiten handelen in het kader van strafzaken.

8

Zonder afbreuk te doen aan de weigeringsgrond bedoeld in het eerste lid, onderdeel a, van dit artikel:

• a.

  kan het feit dat de persoon tegen wie een onderzoek of een door de autoriteiten van de verzoekende Partij gegeven beslissing tot confiscatie is gericht, een rechtspersoon is, niet door de aangezochte Partij worden aangevoerd als beletsel om rechtshulp te verlenen ingevolge dit hoofdstuk;

• b.

  kan het feit dat de natuurlijke persoon tegen wie een beslissing tot confiscatie van opbrengsten is gegeven, later is overleden, danwel het feit dat een rechtspersoon waartegen een beslissing tot confiscatie van opbrengsten is gegeven later is ontbonden, niet worden aangevoerd als beletsel voor het verlenen van rechtshulp in overeenstemming met artikel 23, eerste lid, onderdeel a;

• c.

  kan het feit dat de persoon ten aanzien van wie een strafrechtelijk onderzoek is ingesteld of een beslissing tot confiscatie is uitgevaardigd door de autoriteiten van de verzoekende Partij in het rechtshulpverzoek genoemd wordt als de dader van zowel het gronddelict als van het witwassen van geld als bedoeld in artikel 9, tweede lid, onderdeel b, van dit Verdrag, door de aangezochte Partij niet worden ingeroepen als een beletsel voor het verlenen van rechtshulp ingevolge dit hoofdstuk.

1

De Partijen verlenen elkaar in zo ruim mogelijke mate wederzijdse rechtshulp bij het betekenen van gerechtelijke stukken aan personen die worden getroffen door voorlopige maatregelen en confiscatie.

2

Geen enkele bepaling in dit artikel staat de mogelijkheid in de weg:

• a.

  dat gerechtelijke stukken rechtstreeks per post worden toegezonden aan personen in het buitenland;

• b.

  dat deurwaarders, ambtenaren of andere bevoegde autoriteiten van de Partij van herkomst van gerechtelijke stukken rechtstreeks door de consulaire autoriteiten van die Partij of door de deurwaarders, ambtenaren of andere bevoegde autoriteiten van de Partij van bestemming, betekening of kennisgeving doen verrichten,

tenzij de Partij van bestemming op het tijdstip van ondertekening of bij de nederlegging van haar akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding een andersluidende verklaring richt aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa.

3

Bij de betekening van gerechtelijke documenten in het buitenland aan personen die worden getroffen door voorlopige maatregelen of beslissingen tot confiscatie die zijn genomen in de verzendende Partij, stelt deze Partij die personen in kennis van de rechtsmiddelen die krachtens haar wetgeving openstaan.

1

Bij de behandeling van een verzoek om samenwerking uit hoofde van de afdelingen 3 en 4, erkent de aangezochte Partij alle rechterlijke beslissingen die in de verzoekende Partij zijn gegeven met betrekking tot rechten waarop derden aanspraak maken of hebben gemaakt.

2

Erkenning kan worden geweigerd indien:

• a.

  derden onvoldoende in de gelegenheid zijn gesteld hun rechten te doen gelden; of

• b.

  de beslissing onverenigbaar is met een reeds in de aangezochte Partij genomen beslissing in dezelfde zaak; of

• c.

  zij onverenigbaar is met de openbare orde van de aangezochte Partij; of

• d.

  de beslissing is genomen in strijd met de bepalingen inzake de exclusieve rechtsmacht waarin de wetgeving van de aangezochte Partij voorziet.

1

De Partijen wijzen een centrale autoriteit of, indien noodzakelijk, meerdere autoriteiten aan, belast met het verzenden en beantwoorden van verzoeken ingevolge dit hoofdstuk, de uitvoering daarvan, dan wel of de doorgeleiding daarvan aan de autoriteiten die bevoegd zijn deze uit te voeren.

2

Elke Partij stelt de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa op het tijdstip van ondertekening of bij de nederlegging van haar akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding in kennis van de namen en adressen van de uit hoofde van het eerste lid van dit artikel aangewezen autoriteiten.

1

De centrale autoriteiten communiceren rechtstreeks met elkaar.

2

In spoedgevallen kunnen rechterlijke autoriteiten, met inbegrip van officieren van justitie, van de verzoekende Partij verzoeken of mededelingen op grond van dit hoofdstuk rechtstreeks naar die autoriteiten van de aangezochte Partij zenden. In dergelijke gevallen dient tegelijkertijd via de centrale autoriteit van de verzoekende Partij een afschrift naar de centrale autoriteit van de aangezochte Partij te worden gezonden.

3

Een verzoek of mededeling ingevolge het eerste en tweede lid van dit artikel dient te worden gedaan via de Internationale Politie Organisatie (Interpol).

4

Indien een verzoek ingevolge het tweede lid van dit artikel wordt gedaan en de aangezochte autoriteit niet bevoegd is tot afhandeling ervan, geleidt deze het verzoek door naar de bevoegde nationale autoriteit en stelt zij de verzoekende Partij daarvan onverwijld in kennis.

5

Verzoeken of mededelingen ingevolge afdeling 2 van dit hoofdstuk die geen dwangmiddelen inhouden, kunnen door de bevoegde autoriteiten van de verzoekende Partij rechtstreeks worden toegezonden aan de bevoegde autoriteiten van de aangezochte Partij.

6

De rechterlijke autoriteiten van de verzoekende Partij kunnen voorafgaand aan een formeel verzoek rechtstreeks ontwerp-verzoeken of mededelingen op grond van dit hoofdstuk aan de autoriteiten van de aangezochte Partij zenden, teneinde te verzekeren dat een formeel verzoek na ontvangst doeltreffend kan worden afgehandeld en voldoende informatie en ondersteunende stukken bevat om te kunnen voldoen aan de wettelijke vereisten van de aangezochte Partij.

1

Alle verzoeken ingevolge dit hoofdstuk worden schriftelijk gedaan. Zij kunnen elektronisch, of met behulp van enig ander telecommunicatiemiddel worden verzonden, mits de verzoekende Partij te allen tijde bereid is op verzoek een schriftelijke weergave van de mededeling en het origineel te overleggen. Elke Partij kan evenwel te allen tijde bij een verklaring gericht aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa aangeven onder welke voorwaarden zij bereid is elektronisch of met behulp van andere telecommunicatiemiddelen ontvangen verzoeken te accepteren en ten uitvoer te leggen.

2

Behoudens de bepalingen van het derde lid van dit artikel worden geen vertalingen van de verzoeken of de ondersteunende documenten vereist.

3

Elke Staat of de Europese Gemeenschap kan op het tijdstip van ondertekening of bij de nederlegging van zijn of haar akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa een verklaring doen toekomen dat hij of zij zich het recht voorbehoudt te verlangen dat aan hem of haar gedane verzoeken en ondersteunende documenten vergezeld gaan van een vertaling in zijn of haar eigen taal, in één van de officiële talen van de Raad van Europa, dan wel in één van deze door hem of haar aangegeven. De Staat of de Europese Gemeenschap kan bij die gelegenheid verklaren bereid te zijn vertalingen te aanvaarden in een andere door hem of haar aan te geven taal. De andere Partijen kunnen daarbij het beginsel van wederkerigheid toepassen.

1

In elk verzoek om samenwerking ingevolge dit hoofdstuk wordt vermeld:

• a.

  de autoriteit die het verzoek doet en de autoriteit die met de uitvoering van onderzoeken of procedures is belast;

• b.

  het onderwerp van en de reden voor het verzoek;

• c.

  de zaak, met inbegrip van de relevante feiten (zoals datum, plaats en omstandigheden van het delict) waarop de onderzoeken of procedures betrekking hebben, behalve in het geval van een verzoek om betekening;

• d.

  voor zover de samenwerking de toepassing van dwangmiddelen inhoudt:

  • i.

    de tekst van de wettelijke bepalingen of, indien dit niet mogelijk is, de strekking van het relevante toepasselijke recht; en

  • ii.

    een aanduiding van de verlangde maatregelen of van andere maatregelen van soortgelijke strekking die zouden kunnen worden genomen op het grondgebied van de verzoekende Partij op grond van haar eigen wetgeving;

• e.

  indien noodzakelijk en voor zover mogelijk,

  • i.

    bijzonderheden betreffende de betrokken persoon of personen, waaronder de naam, geboortedatum en -plaats, nationaliteit en verblijfplaats en, in het geval van een rechtspersoon, de zetel; en

  • ii.

    de voorwerpen ten aanzien waarvan samenwerking wordt verlangd, de vindplaats, de relatie tot de betrokken persoon of personen, het verband met het strafbare feit, alsmede alle beschikbare informatie over de rechten van anderen op de voorwerpen; en

• f.

  een bepaalde procedure die de verzoekende Partij gevolgd wenst te zien.

2

Wanneer een verzoek om voorlopige maatregelen uit hoofde van afdeling 3 de inbeslagneming betreft van voorwerpen die het onderwerp zouden kunnen vormen van een beslissing tot confiscatie bestaande in de verplichting een geldbedrag te betalen, dient in het verzoek ook het maximum-bedrag te worden vermeld waarvoor op die voorwerpen verhaal wordt gezocht.

3

Naast het in het eerste lid genoemde, dient een verzoek uit hoofde van afdeling 4 te omvatten:

• a.

  in geval van artikel 23, eerste lid, onderdeel a,

  • i.

    een voor eensluidend gewaarmerkt afschrift van de beslissing tot confiscatie gegeven door een rechter van de verzoekende Partij en een uiteenzetting van de gronden waarop de beslissing is gegeven, indien deze niet in de beslissing zelf zijn aangegeven;

  • ii.

    een verklaring van de bevoegde autoriteit van de verzoekende Partij dat de beslissing tot confiscatie voor ten uitvoerlegging vatbaar is en dat daartegen geen gewone rechtsmiddelen meer openstaan;

  • iii.

    informatie met betrekking tot de mate waarin de beslissing ten uitvoer moet worden gelegd; en

  • iv.

    informatie met betrekking tot de noodzaak voorlopige maatregelen te nemen,

• b.

  in geval van artikel 23, eerste lid, onderdeel b, een uiteenzetting van de feiten die de verzoekende Partij aanvoert, die toereikend is om de aangezochte Partij in staat te stellen een beslissing te verkrijgen krachtens haar nationale wetgeving,

• c.

  wanneer derden mogelijkheden hebben gehad aanspraak te maken op rechten, stukken waaruit blijkt dat zij deze mogelijkheid hebben gehad.

1

Indien een verzoek niet voldoet aan de bepalingen van dit hoofdstuk of indien de verstrekte informatie niet voldoende is om de aangezochte Partij in staat te stellen het verzoek in behandeling te nemen, kan die Partij de verzoekende Partij vragen het verzoek te wijzigen of dit aan te vullen met extra informatie.

2

De aangezochte Partij kan een termijn stellen aan de ontvangst van bedoelde wijzigingen of informatie.

3

In afwachting van de ontvangst van de gevraagde wijzigingen of informatie met betrekking tot een verzoek uit hoofde van afdeling 4 van dit hoofdstuk, kan de aangezochte Partij de in de afdelingen 2 of 3 van dit hoofdstuk bedoelde maatregelen nemen.

1

Wanneer de aangezochte Partij meer dan één verzoek uit hoofde van afdeling 3 of 4 van dit hoofdstuk ontvangt met betrekking tot dezelfde persoon of voorwerpen, belet dit haar niet de verzoeken in behandeling te nemen die het treffen van voorlopige maatregelen inhouden.

2

In geval van samenloop van verzoeken uit hoofde van afdeling 4 van dit hoofdstuk, overweegt de aangezochte Partij in overleg te treden met de verzoekende Partijen.

1

De aangezochte Partij licht de verzoekende Partij onverwijld in over:

• a.

  de maatregelen die zij heeft genomen naar aanleiding van een verzoek ingevolge dit hoofdstuk;

• b.

  het eindresultaat van de naar aanleiding van het verzoek genomen maatregelen;

• c.

  een beslissing waarbij zij samenwerking ingevolge dit hoofdstuk, geheel of ten dele, weigert of uitstelt, dan wel daaraan voorwaarden verbindt;

• d.

  omstandigheden die de uitvoering van de verlangde maatregelen onmogelijk maken of deze aanzienlijk dreigen te vertragen; en

• e.

  in geval van voorlopige maatregelen naar aanleiding van een verzoek uit hoofde van afdeling 2 of 3 van dit hoofdstuk, de bepalingen in haar nationale wetgeving die automatisch leiden tot opheffing van de voorlopige maatregel.

2

De verzoekende Partij licht de aangezochte Partij onverwijld in over:

• a.

  elke herziening of beslissing of enig ander feit op grond waarvan de beslissing tot confiscatie, geheel of ten dele, haar uitvoerbaarheid verliest; en

• b.

  elke ontwikkeling, ten aanzien van de feiten of ten aanzien van het recht, op grond waarvan de maatregelen ingevolge dit hoofdstuk niet langer gerechtvaardigd zijn.

3

Wanneer een Partij op grond van dezelfde beslissing tot confiscatie verzoekt om confiscatie in meer dan één Partij, stelt zij alle betrokken Partijen hiervan in kennis.

1

De aangezochte Partij kan de uitvoering van het verzoek afhankelijk stellen van de voorwaarde dat de verkregen informatie of het verkregen bewijs niet zonder haar voorafgaande toestemming zal worden gebruikt of doorgezonden door de autoriteiten van de verzoekende Partij ten behoeve van andere onderzoeken of procedures dan de in het verzoek genoemde.

2

Elke Staat of de Europese Gemeenschap kan op het tijdstip van ondertekening of bij de nederlegging van haar akte van bekrachtiging, aanvaarding, goedkeuring of toetreding, door middel van een verklaring gericht aan de Secretaris-Generaal van de Raad van Europa, verklaren dat informatie of bewijs, door haar verstrekt ingevolge dit hoofdstuk, niet zonder haar voorafgaande toestemming mag worden gebruikt of doorgezonden door de autoriteiten van de verzoekende Partij ten behoeve van andere onderzoeken of procedures dan de in het verzoek genoemde.

1

De verzoekende Partij kan verlangen dat de aangezochte Partij het feit dat het verzoek is gedaan en de strekking van het verzoek vertrouwelijk behandelt, behalve voor zover daarvan moet worden afgeweken ten einde het verzoek uit te voeren. Indien de aangezochte Partij niet kan voldoen aan het vereiste van vertrouwelijkheid, stelt zij de verzoekende Partij hiervan onmiddellijk in kennis.

2

Indien daarom wordt verzocht en indien zulks niet in strijd is met de grondbeginselen van haar nationale wetgeving, behandelt de verzoekende Partij het bewijs en de informatie, verstrekt door de aangezochte Partij, vertrouwelijk, behalve voor zover het tegendeel noodzakelijk is ten behoeve van de in het verzoek omschreven onderzoeken of procedures.

3

Behoudens de bepalingen van haar nationale wetgeving, voldoet een Partij die op grond van artikel 20 uit eigen beweging verstrekte informatie heeft ontvangen, aan elk vereiste van vertrouwelijkheid waarom wordt verzocht door de Partij die de informatie verstrekt. Indien de andere Partij niet aan dit vereiste kan voldoen, stelt zij de Partij die de informatie heeft toegezonden, hiervan onmiddellijk in kennis.

1

Wanneer door een persoon een rechtsvordering is ingesteld betreffende de aansprakelijkheid voor schade voortvloeiende uit enig handelen of nalaten in verband met de samenwerking ingevolge dit hoofdstuk, overwegen de betrokken Partijen, in daartoe in aanmerking komende gevallen, met elkaar overleg te plegen om te bepalen hoe zij enig eventueel verschuldigd bedrag aan schadevergoeding onderling zullen toedelen.

2

Een Partij tegen wie een actie tot schadevergoeding is ingesteld tracht de andere Partij daarvan onmiddellijk in kennis te stellen indien die Partij belang bij die zaak zou kunnen hebben.