Verdrag inzake de territoriale zee en de aansluitende zone

Convention on the Territorial Sea and the Contiguous Zone

The States Parties to this Convention

Have agreed as follows:

Part

I

TERRITORIAL SEA

Section

I

General

Article

1

The sovereignty of a State extends, beyond its land territory and its internal waters, to a belt of sea adjacent to its coast, described as the territorial sea.

2

This sovereignty is exercised subject to the provisions of these articles and to other rules of international law.

Article

2

The sovereignty of a coastal State extends to the air space over the territorial sea as well as to its bed and subsoil.

Section

II

Limits of the territorial sea

Article

3

Except where otherwise provided in these articles, the normal baseline for measuring the breadth of the territorial sea is the lowwater line along the coast as marked on large-scale charts officially recognized by the coastal State.

Article

4

1

In localities where the coast line is deeply indented and cut into, or if there is a fringe of islands along the coast in its immediate vicinity, the method of straight baselines joining appropriate points may be employed in drawing the baseline from which the breadth of the territorial sea is measured.

2

The drawing of such baselines must not depart to any appreciable extent from the general direction of the coast, and the sea areas lying within the lines must be sufficiently closely linked to the land domain to be subject to the regime of internal waters.

3

Baselines shall not be drawn to and from low-tide elevations, unless lighthouses or similar installations which are permanently above sea level have been built on them.

4

Where the method of straight baselines is applicable under the provisions of paragraph 1, account may be taken, in determining particular baselines, of economic interests peculiar to the region concerned, the reality and the importance of which are clearly evidenced by a long usage.

5

The system of straight baselines may not be applied by a State in such a manner as to cut off from the high seas the territorial sea of another State.

6

The coastal State must clearly indicate straigt baselines on charts, to which due publicity must be given.

Article

5

1

Waters on the landward side of the baseline of the territorial sea form part of the internal waters of the State.

2

Where the establishment of a straight baseline in accordance with article 4 has the effect of enclosing as internal waiters areas which previously had been considered as part of the territorial sea or of the high seas, a right of innocent passage, as provided in articles 14 to 23, shall exist in those waters.

Article

6

The outer limit of the territorial sea is the line every point of which is at a distance from the nearest point of the baseline equal to the breadth of the territorial sea.

Article

7

1

This article relates only to bays the coasts of which belong to a single State.

2

For the purposes of these articles, a bay is a well-marked indentation whose penetration is in such proportion to the width of its mouth as to contain landlocked waters and constitute more than a mere curvature of the coast. An indentation shall not, however, be regarded as a bay unless its area is as large as, or larger than, that of the semi-circle whose diameter is a line drawn across the mouth of that indentation.

3

For the purpose of measurement, the area of an indentation is that lying between the low-water mark around the shore of the indentation and a line joining the low-water marks of its natural entrance points. Where, because of the presence of islands, an indentation has more than one mouth, the semi-circle shall be drawn on a line as long as the sum total of the lengths of the lines across the different mouths. Islands within an indentation shall be included as if they were part of the water areas of the indentation.

4

If the distance between the low-water marks of the natural entrance points of a bay does not exceed twenty-four miles, a closing line may be drawn between these two low-water marks, and the waters enclosed thereby shall be considered as internal waters.

5

Where the distance between the low-water marks of the natural entrance points of a bay exceeds twenty-four miles, a straight baseline of twenty-four miles shall be drawn within the bay in such a manner as to enclose the maximum area of water that is possible with a line of that length.

6

The foregoing provisions shall not apply to so-called “historic” bays, or in any case where the straight baseline system provided for in article 4 is applied.

Article

8

For the purpose of delimiting the territorial sea, the outermost permanent harbour works which form an integral part of the harbour system shall be regarded as forming part of the coast.

Article

9

Roadsteads which are normally used for the loading, unloadung and anchoring of ships, and which would otherwise be situated wholly or partly outside the outer limit of the territorial sea, are included in the territorial sea. The coastal State must clearly demarcate such roadsteads and indicate them on charts together with their boundaries, to which due publicity must be given.

Article

10

1

An island is a naturally-formed area of land, surrounded by water, which is above water at high-tide.

2

The territorial sea of an island is measured in accordance with the provisions of these articles.

Article

11

1

A low-tide elevation is a naturally-formed area of land which is surrounded by and above water at low-tide but submerged at high tide. Where a low-tide elevation is situated wholly or partly at a distance not exceeding the breadth of the territorial sea from the mainland or an island, the low-water line on that elevation may be used as the baseline for measuring the breadth of the territorial sea.

2

Where a low-tide elevation is wholly situated at a distance exceeding the breadth of the territorial sea from the mainland or an island, it has no territorial sea of its own.

Article

12

1

Where the coasts of two States are opposite or adjacent to each other, neither of the two States is entitled, failing agreement between them to the contrary, to extend its territorial sea beyond the median line every point of which is equidistant from the nearest points on the baselines from which the breadth of the territorial seas of each of the two States is measured. The provisions of this paragraph shall not apply, however, where it is necessary by reason of historic title or other special circumstances to delimit the territorial seas of the two States in a way which is at variance with this provision.

2

The line of delimitation between the territorial seas of two States lying opposite to each other or adjacent to each other shall be marked on large-scale charts officially recognized by the coastal States.

Article

13

If a river flows directly into the sea, the baseline shall be a straight line across the mouth of the river between points on the low-tide line of its banks.

Section

III

Right of innocent passage

SUB-SECTION

A

RULES APPLICABLE TO ALL SHIPS

Article

14

1

Subject to the provisions of these articles, ships of all States, whether coastal or not, shall enjoy the right of innocent passage through the territorial sea.

2

Passage means navigation through the territorial sea for the purpose either of traversing that sea without entering internal waters, or of proceeding to internal waters, or of making for the high seas from internal waters.

3

Passage includes stopping and anchoring, but only in so far as the same are incidental to ordinary navigation or are rendered necessary by force majeure or by distress.

4

Passage is innocent so long as it is not prejudicial to the peace, good order or security of the coastal State. Such passage shall take place in conformity with these articles and with other rules of international law.

5

Passage of foreign fishing vessels shall not be considered innocent if they do not observe such laws and regulations as the coastal State may make and publish in order to prevent these vessels from fishing in the territorial sea.

6

Submarines are required to navigate on the surface and to show their flag.

Article

15

1

The coastal State must not hamper innocent passage through the territorial sea.

2

The coastal State is required to give appropriate publicity to any dangers to navigation, of which it has knowledge, within its territorial sea.

Article

16

1

The coastal State may take the necessary steps in its territorial sea to prevent passage which is not innocent.

2

In the case of ships proceeding to internal waters, the coastal State shall also have the right to take the necessary steps to prevent any breach of the conditions to which admission of those ships to those waters is subject.

3

Subject to the provisions of paragraph 4, the coastal State may, without discrimination amongst foreign ships, suspend temporarily in specified areas of its territorial sea the innocent passage of foreign ships if such suspension is essential for the protection of its security. Such suspension shall take effect only after having been duly published.

4

There shall be no suspension of the innocent passage of foreign ships through straits which are used for international navigation between one part of the high seas and another part of the high seas or the territorial sea of a foreign State.

Article

17

Foreign ships exercising the right of innocent passage shall comply with the laws and regulations enacted by the coastal State in conformity with these articles and other rules of international law and, in particular, with such laws and regulations relating to transport and navigation.

SUB-SECTION

B

RULES APPLICABLE TO MERCHANT SHIPS

Article

18

1

No charge may be levied upon foreign ships by reason only of their passage through the territorial sea.

2

Charges may be levied upon a foreign ship passing through the territorial sea as payment only for specific services rendered to the ship. These charges shall be levied without discrimination.

Article

19

1

The criminal jurisdiction of the coastal State should not be exercised on board a foreign ship passing through the territorial sea to arrest any person or to conduct any investigation in connexion with any crime committed on board the ship during its passage, save only in the following cases:

(a)
If the consequences of the crime extend to the coastal State; or
(b)
If the crime is of a kind to disturb the peace of the country or the good order of the territorial sea; or
(c)
If the assistance of the local authorities has been requested by the captain of the ship or by the consul of the country whose flag the ship flies; or
(d)
If it is necessary for the suppression of illicit traffic in narcotic drugs.

2

The above provisions do not affect the right of the coastal State to take any steps authorized by its laws for the purpose of an arrest or investigation on board a foreign ship passing through the territorial sea after leaving internal waters.

3

In the cases provided for in paragraphs 1 and 2 of this article, the coastal State shall, if the captain so requests, advise the consular authority of the flag State before taking any steps, and shall facilitate contact between such authority and the ship's crew. In cases of emergency this notification may be communicated while the measures are being taken.

4

In considering whether or how an arrest should be made, the local authorities shall pay due regard to the interests of navigation.

5

The coastal State may not take any steps on board a foreign ship passing through the territorial sea to arrest any person or to conduct any investigation in connexion with any crime committed before the ship entered the territorial sea, if the ship, proceeding from a foreign port, is only passing through the territorial sea without entering internal waters.

Article

20

1

The coastal State should not stop or divert a foreign ship passing through the territorial sea for the purpose of exercising civil jurisdiction in relation to a person on board the ship.

2

The coastal State may not levy execution against or arrest the ship for the purpose of any civil proceedings, save only in respect of obligations or liabilities assumed or incurred by the ship itself in the course or for the purpose of its voyage through the waters of the coastal State.

3

The provisions of the previous paragraph are without prejudice to the right of the coastal State, in accordance with its laws, to levy execution against or to arrest, for the purpose of any civil proceedings, a foreign ship lying in the territorial sea, or passing through the territorial sea after leaving internal waters.

SUB-SECTION

C

RULES APPLICABLE TO GOVERNMENT SHIPS OTHER THAN WARSHIPS

Article

21

The rules contained in sub-sections A and B shall also apply to government ships operated for commercial purposes.

Article

22

1

The rules contained in sub-section A and in article 18 shall apply to government ships operated for non-commercial purposes.

2

With such exceptions as are contained in the provisions referred to in the preceding paragraph, nothing in these articles affects the immunities which such ships enjoy under these articles or other rules of international law.

SUB-SECTION

D

RULE APPLICABLE TO WARSHIPS

Article

23

If any warship does not comply with the regulations of the coastal State concerning passage through the territorial sea and disregards any request for compliance which is made to it, the coastal State may require the warship to leave the territorial sea.

Part

II

CONTIGUOUS ZONE

Article

24

1

In a zone of the high seas contiguous to its territorial sea, the coastal State may exercise the control necessary to:

(a)
Prevent infringement of its customs, fiscal, immigration or sanitary regulations within its territory or territorial sea;
(b)
Punish infringement of the above regulations committed within its territory or territorial sea.

2

The contiguous zone may not extend beyond twelve miles from the baseline from which the breadth of the territorial sea is measured.

3

Where the coasts of two States are opposite or adjacent to each other, neither of the two States is entitled, failing agreement between them to the contrary, to extend its contiguous zone beyond the median line every point of which is equidistant from the nearest points on the baselines from which the breadth of the territorial seas of the two States is measured.

Part

III

FINAL ARTICLES

Article

25

The provisions of this Convention shall not affect conventions or other international agreements already in force, as between States Parties to them.

Article

26

This Convention shall, until 31 October 1958, be open for signature by all States Members of the United Nations or of any of the specialized agencies, and by any other State invited by the General Assembly of the United Nations to become a Party to the Convention.

Article

27

This Convention is subject to ratification. The instruments of ratification shall be deposited with the Secretary-General of the United Nations.

Article

28

This Convention shall be open for accession by any States belonging to any of the categories mentioned in article 26. The instruments of accession shall be deposited with the Secretary-General of the United Nations.

Article

29

1

This Convention shall come into force on the thirtieth day following the date of deposit of the twenty-second instrument of ratification or accession with the Secretary-General of the United Nations.

2

For each State ratifying or acceding to the Convention after the deposit of the twenty-second instrument of ratification or accession, the Convention shall enter into force on the thirtieth day after deposit by such State of its instrument of ratification or accession.

Article

30

1

After the expiration of a period of five years from the date on which this Convention shall enter into force, a request for the revision of this Convention may be made at any time by any Contracting Party by means of a notification in writing addressed to the Secretary-General of the United Nations.

2

The General Assembly of the United Nations shall decide upon the steps, if any, to be taken in respect of such request.

Article

31

The Secretary-General of the United Nations shall inform all States Members of the United Nations and the other States referred to in article 26:

(a)
Of signatures to this Convention and of the deposit of instruments of ratification or accession, in accordance with articles 26, 27 and 28;
(b)
Of the date on which this Convention will come into force, in accordance with article 29;
(c)
Of requests for revision in accordance with article 30.

Article

32

The original of this Convention, of which the Chinese, English, French, Russian and Spanish texts are equally authentic, shall be deposited with the Secretary-General of the United Nations, who shall send certified copies thereof to all States referred to in article 26.

IN WITNESS WHEREOF the undersigned Plenipotentiaries, being duly authorized thereto by their respective Governments, have signed this Convention.

Done at Geneva, this twenty-ninth day of April one thousand nine hundred and fifty-eight.

Final Act of the United Nations Conference on the Law of the Sea

1.
The General Assembly of the United Nations, by resolution 1105 (XI) of 21 February 1957, decided to convene an international conference of plenipotentiaries to examine the law of the sea, taking account not only of the legal but also of the technical, biological, economic and political aspects of the problem, and to embody the results of its work in one or more international conventions or such other instruments as it might deem appropriate. The General Assembly also recommended that the conference should study the question of free acces to the sea of land-locked countries, as established by international practice or treaties.
2.
The United Nations Conference on the Law of the Sea met at the European Office of the United Nations at Geneva from 24 February to 27 April 1958.

The Governments of the following eighty-six States were represented at the Conference:

	El Salvador
Afghanistan	Federation of Malaya
Albania	Finland
Argentina	France
Australia	Federal Republic of Germany
Austria	Ghana
Belgium	Greece
Bolivia	Guatemala
Brazil	Haiti
Bulgaria	Holy See
Burma	Honduras
Byelorussian Soviet Socialist Republic	Hungary
Cambodia	Iceland
Canada	India
Ceylon	Indonesia
Chile	Iran
China	Iraq
Colombia	Ireland
Costa Rica	Israel
Cuba	Italy
Czechoslovakia	Japan
Denmark	Jordan
Dominican Republic	Republic of Korea
Ecuador	Laos
Lebanon	Spain
Liberia	Sweden
Libya	Switzerland
Luxembourg	Thailand
Mexico	Tunisia
Monaco	Turkey
Morocco	Ukrainian Soviet Socialist Republic
Nepal	Union of South Africa
Netherlands	Union of Soviet Socialist Republics
New Zealand	United Arab Republic
Nicaragua	United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland
Norway	United States of America
Pakistan	Uruguay
Panama	Venezuela
Paraguay	Republic of Viet-Nam
Peru	Yemen
Philippines	Yugoslavia
Poland
Portugal
Romania
San Marino
Saudi Arabia

4.
At the invitation of the General Assembly, the following Specialized Agencies had observers at the Conference:

Food and Agriculture Organization of the United Nations;

International Civil Aviation Organization;

International Labour Organisation;

International Telecommunication Union;

United Nations Educational, Scientific and Cultural Organization;

World Health Organization;

World Meteorological Organization.
5.
At the invitation of the General Assembly, the following intergovernmental organizations also had observers at the Conference:

Conseil général des pêches pour la Méditerranée;

Indo-Pacific Fisheries Council;

Inter-American Tropical Tuna Commission;

Intergovernmental Committee for European Migration;

International Council for the Exploration of the Sea;

International Institute for the Unification of Private Law;

League of Arab States;

Organization of American States;

Permanent Conference for the Exploitation and Conservation of the Maritime Resources of the South Pacific.
6.
The Conference elected His Royal Highness Prince Wan Waithayakon Krommun Naradhip Bongsprabandh (Thailand) as President.
7.
The Conference elected as Vice-presidents Argentina, China, France, Guatemala, India, Italy, Mexico, Netherlands, Poland, the Union of Soviet Socialist Republics, the United Arab Republic, the United Kingdom of Great Britain and Northern Ireland, and the United States of America.
8.
The following committees were set up:

General committee

Chairman: The President of the Conference

First Committee (Territorial Sea and Contiguous Zone)

Chairman: Mr. K. H. Bailey (Australia)

Vice-Chairman: Mr. S. Gutiérrez Olivos (Chile)

Rapporteur: Mr. Vladimir M. Koretsky (Ukrainian Soviet Socialist Republic)

Second Committee (High Seas: General Régime)

Chairman: Mr O. C. Gundersen (Norway)

Vice-Chairman: Mr. Edwin Glaser (Romania)

Rapporteur: Mr. José Madeira Rodrigues (Portugal)

Third Committee (High Seas: Fishing; the Conservation of Living Resources)

Chairman: Mr. Carlos Sucre (Panama)

Vice-Chairman: Mr. E. Krispis (Greece)

Rapporteur: Mr. N. K. Pannikar (India)

Fourth Commitee (Continental Shelf)

Chairman: Mr. A. B. Perera (Ceylon)

Vice-Chairman: Mr. R. A. Quarshie (Ghana)

Rapporteur: Mr. L. Díaz González (Venezuela)

Fifth Committee (Question of Free Access to the Sea of Landlocked Countries)

Chairman: Mr. J. Žourek (Czechoslovakia)

Vice-Chairman: Mr. W. Guevara Arze (Bolivia)

Rapporteur: Mr. A. H. Tabibi (Afghanistan)

Drafting Committee

Chairman: Mr. J. A. Correa (Ecuador)

Credentials Committee

Chairman: Mr. M. Wershof (Canada)
9.
The Secretary-General of the United Nations was represented by Mr. C. A. Stavropoulos, the Legal Counsel. Mr. Yuen-li Liang, Director of the Codification Division of the Office of Legal Affairs of the United Nations, was appointed Executive Secretary.
10.
The General Assembly, by its resolution convening the Conference, referred to the Conference the report of the International Law Commission covering the work of its eighth session as a basis for consideration of the various problems involved in the development and codification of the law of the sea; the General Assembly also referred to the Conference the verbatim records of the relevant debates in the General Assembly, for consideration by the Conference in conjunction with the Commission's report.
11.
The Conference also had before it the comments by Governments on the articles concerning the law of the sea prepared by the International Law Commission, the memorandum submitted by the preliminary Conference of Land-locked States held in Geneva from 10 to 14 February 1958, and preparatory documentation prepared by the Secretariat of the United Nations, by certain specialized agencies and by independent experts invited by the Secretariat to assist in the preparation of this documentation.
12.
On the basis of the deliberations, as recorded in the summary records and reports of the committees and in the records of the plenary meetings, the Conference prepared and opened for signature the following Conventions (annexes I to IV):

Convention on the Territorial Sea and the Contiguous Zone (adopted on 27 April 1958, on the report of the First Committee);

Convention on the High Seas (adopted on 27 April 1958, on the report of the Second Committee);

Convention on Fishing and Conservation of the Living Resources of the High Seas (adopted on 26 April 1958, on the report of the Third Committee);

Convention on the Continental Shelf (adopted on 26 April 1958, on the report of the Fourth Committee).

The Conference also adopted the following Protocol (annex V):

Optional Protocol of Signature concerning the compulsory settlement of disputes (adopted by the Conference on 26 April 1958).

La Conférence a également adopté le protocole ci-après (annexe V):

In addition, the Conference adopted the following resolutions (annex VI):

Nuclear tests on the high seas (resolution adopted on 27 April 1958, on the report of the Second Committee, in connexion with article 2 of the Convention on the High Seas);

Pollution of the high seas by radio-active materials (resolution adopted on 27 April 1958, on the report of the Second Committee, relating to article 25 of the Convention on the High Seas);

International fishery conservation conventions (resolution adopted on 25 April 1958, on the report of the Third Committee);

Co-operation in conservation measures (resolution adopted on 25 April 1958, on the report of the Third Committee);

Humane killing of marine life (resolution adopted on 25 April 1958, on the report of the Third Commitee);

Special situations relating to coastal fisheries (resolution adopted on 26 April 1958, on the report of the Third Committee);

Regime of historic waters (resolution adopted on 27 April 1958, on the report of the First Committee);

Convening of a second United Nations Conference on the Law of the Sea (resolution adopted by the Conference on 27 April 1958);

Tribute to the International Law Commission (resolution adopted by the Conference on 27 April 1958).

IN WITNESS WHEREOF the representatives have signed this Final Act.

Done at Geneva this twenty-ninth day of April, one thousand nine hundred and fifty-eight, in a single copy in the Chinese, English, French, Russian and Spanish languages, each text being equally authentic. The original texts shall be deposited in the archives of the United Nations Secretariat.

(sd.) WAN WAITHAYAKON

President

(sd.) YUEN-LI LIANG

Executive Secretary

ANNEX

VI

Resolutions adopted by the United Nations Conference on the Law of the Sea

Nuclear tests on the high seas

Resolution adopted on 27 April 1958, on the report of the Second Committee, in connexion with article 2 of the Convention on the High Seas

The United Nations Conference on the Law of the Sea,

Recalling that the Conference has been convened by the General Assembly of the United Nations in accordance with resolution 1105 (XI) of 21 February 1957,

Recognizing that there is a serious and genuine apprehension on the part of many States that nuclear explosions constitute an infringement of the freedom of the seas,

Recognizing that the question of nuclear test and production is still under review by the General Assembly under various resolutions on the subject and by the Disarmament Commission, and is at present under constant review and discussion by the Governments concerned

Decides to refer this matter to the General Assembly of the United Nations for appropriate action.

Pollution of the high seas by radio-active materials

Resolution adopted on 27 April 1958, on the report of the Second Committee, relating to article 25 of the Convention on the High Seas

The United Nations Conference on the Law of the Sea,

Recognizing the need for international action in the field of disposal of radio-active wastes in the sea,

Taking into account action which has been proposed by various national and international bodies and studies which have been published on the subject,

Noting that the International Commission on Radiological Protection has made recommendations regarding the maximum permissible concentration of radio-isotopes in the human body and the maximum permissible concentration in air and water,

Recommends that the International Atomic Energy Agency in consultation with existing groups and established organs having acknowledged competence in the field of radiological protection, should pursue whatever studies and take whatever action is necessary to assist States in controlling the discharge or release of radio-active materials to the sea, in promulgating standards, and in drawing up internationally acceptable regulations to prevent pollution of the sea by radio-active materials in amounts which would adversely affect man and his marine resources.

International fishery conservation conventions

Resolution adopted on 25 April 1958, on the report of the Third Committee

The United Nations Conference on the Law of the Sea,

Taking note of the opinion of the International Technical Conference on the Conservation of the Living Resources of the Sea, held in Rome in April/May 1955, as expressed in paragraph 43 of its report, as to the efficacy of international conservation organizations in furthering the conservation of the living resources of the sea,

Believing that such organizations are valuable instruments for the co-ordination of scientific effort upon the problem of fisheries and for the making of agreements upon conservation measures,

Recommends:

1.
That States concerned should co-operate in establishing the necessary conservation regime through the medium of such organizations covering particular areas of the high seas or species of living marine resources and conforming in other respects with the recommendations contained in the report of the International Technical Conference on the Conservation of the Living Resources of the Sea;
2.
That these organizations should be used so far as practicable for the conduct of the negotiations between States envisaged under articles 4, 5, 6 and 7 of the Convention on Fishing and Conservation of the Living Resources of the High Seas, for the resolution of any disagreements and for the implementation of agreed measures of conservation.

Co-operation in conservation measures

Resolution adopted on 25 April 1958, on the report of the Third Committee

The United Nations Conference on the Law of the Sea,

Taking note of the opinion of the International Technical Conference on the Conservation of the Living Resources of the Sea, held in Rome in April/May 1955, as reported in paragraphs 43 (a), 54 and others of its report, that any effective conservation management system must have the participation of all States engaged in substantial exploitation of the stock or stocks of living marine organisms which are the object of the conservation management system or having a special interest in the conservation of that stock or stocks,

Recommends to the coastal States that, in the cases where a stock or stocks of fish or other living marine resources inhabit both the fishing areas under their jurisdiction and areas of the adjacent high seas, they should co-operate with such international conservation agencies as may be responsible for the development and application of conservation measures in the adjacent high seas, in the adoption and enforcement, as far as practicable, of the necessary conservation measures on fishing areas under their jurisdiction.

Human killing of marine life

Resolution adopted on 25 April 1958, on the report of the Third Committee

The United Nations Conference on the Law of the Sea,

Requests States to prescribe, by all means available to them, those methods for the capture and killing of marine life, especially of whales and seals, which will spare them suffering to the greatest extent possible.

Special situations relating to coastal fisheries

Resolution adopted on 26 April 1958, on the report of the Third Committee

The United Nations Conference on the Law of the Sea,

Having considered the situation of countries or territories whose people are overwhelmingly dependent upon coastal fisheries for their livelihood or economic development.

Having considered also the situation of countries whose coastal population depends primarily on coastal fisheries for the animal protein of its diet and whose fishing methods are mainly limited to local fishing from small boats,

Recognizing that such situations call for exceptional measures befitting particular needs,

Considering that, because of the limited scope and exceptional nature of those situations, any measures adopted to meet them would be complementary to provisions incorporated in a universal system of international law,

Believing that States should collaborate to secure just treatment of such situations by regional agreements or by other means of international co-operation,

Recommends:

1.
That where, for the purpose of conservation, it becomes necessary to limit the total catch of a stock or stocks of fish in an area of the high seas adjacent to the territorial sea of a coastal State, any other States fishing in that area should collaborate with the coastal State to secure just treatment of such situation, by establishing agreed measures which shall recognize any preferential requirements of the coastal State resulting from its dependence upon the fishery concerned while having regard to the interests of the other-States;
2.
That appropriate conciliation and arbitral procedures shall be established for the settlement of any disagreement.

Régime of historic waters

Resolution adopted on 27 April 1958, on the report of the First Committee

The United Nations Conference on the Law of the Sea,

Considering that the International Law Commission has not provided for the regime of historic waters, including historic bays,

Recognizing the importance of the juridical status of such areas,

Decides to request the General Assembly of the United Nations to arrange for the study of the juridical regime of historic waters, including historic bays, and for the communication of the results of such study to all States Members of the United Nations.

Convening of a second United Nations Conference on the Law of the Sea

Resolution adopted by the Conference on 27 April 1958

The United Nations Conference on the Law of the Sea,

Considering that, on the basis of the report prepared by the International Law Commission, it has approved agreements and other instruments on the regime applicable to fishing and the censervation of the living resources of the high seas, the exploration of the continental shelf and the exploitation of its natural resources and other matters pertaining to the general regime of the high seas and to the free access of land-locked States to the sea,

Considering that it has not been possible to reach agreement on the breadth of the territorial sea and some other matters which were discussed in connexion with this problem,

Recognizing that, although agreements have been reached on the regime applicable to fishing and the conservation of the living resources of the high seas, it has not been possible, in those agreements, to settle certain aspects of a number of inherently complex questions,

Recognizing the desirability of making further efforts at an appropriate time to reach agreement on questions of the international law of the sea, which have been left unsettled,

Resolves to request the General Assembly of the United Nations to study, at its thirteenth session, the advisability of convening a second international conference of plenipotentiaries for further consideration of the questions left unsettled by the present Conference.

Tribute to the International Law Commission

Resolution adopted by the Conference on 27 April 1958

The United Nations Conference on the Law of the Sea, on the conclusion of its proceedings,

Resolves to pay a tribute of gratitude, respect and admiration to the International Law Commission for its excellent work in the matter of the codification and development of international law, in the form of various drafts and commentaries of great juridical value.

Verdrag inzake de territoriale zee en de aansluitende zone

De staten die partij zijn bij dit Verdrag

Zijn het volgende overeengekomen:

Hoofdstuk

I

TERRITORIALE ZEE

Afdeling

I

Algemeen

Artikel

1

De soevereiniteit van een staat strekt zich buiten zijn landgebied en zijn binnenwateren uit over een zeestrook grenzende aan zijn kust en omschreven als de territoriale zee.

2

Deze soevereiniteit wordt uitgeoefend met inachtneming van de bepalingen van deze artikelen en van de andere regels van het volkenrecht.

Artikel

2

De soevereiniteit van een kuststaat strekt zich uit over het luchtruim boven de territoriale zee en over de bedding en ondergrond van die zee.

Afdeling

II

Begrenzing van de territoriale zee

Artikel

3

Behalve voorzover anders in deze artikelen bepaald, is de normale basislijn vanwaar de breedte van de territoriale zee gemeten wordt de laagwaterlijn langs de kust, zoals die is aangegeven op officieel door de kuststaat erkende, op grote schaal uitgevoerde zeekaarten.

Artikel

4

1

Op plaatsen waar de kustlijn diepe uithollingen en insnijdingen vertoont, of indien er een eilandenreeks langs en in de onmiddellijke nabijheid van de kust ligt, kan de methode van rechte basislijnen die daarvoor in aanmerking komende punten verbinden, worden toegepast voor het vaststellen van de basislijn vanwaar de breedte van de territoriale zee wordt gemeten.

2

Aldus getrokken basislijnen mogen niet aanmerkelijk afwijken van de algemene richting van de kust en de binnen die lijnen gelegen zeegebieden moeten voldoende nauw met het landgebied verbonden zijn om onderworpen te zijn aan het regime der binnenwateren.

3

Er mogen geen basislijnen worden getrokken van en naar bij eb droogvallende bodemverheffingen, tenzij er vuurtorens of soortgelijke installaties die duurzaam boven zee uitsteken, op gebouwd zijn.

4

In de gevallen waarin overeenkomstig het bepaalde in lid 1 de methode van de rechte basislijnen kan worden toegepast, kan bij het vaststellen van bepaalde basislijnen rekening worden gehouden met bijzondere economische belangen van die betrokken streek, waarvan het bestaan en het gewicht duidelijk uit langdurig gebruik blijken.

5

De methode van rechte basislijnen mag door geen staat op zodanige wijze worden toegepast, dat daardoor de territoriale zee van een andere staat van de volle zee zou worden afgesneden.

6

De kuststaat dient rechte basislijnen duidelijk aan te geven op zeekaarten, waaraan voldoende bekendheid dient te worden gegeven.

Artikel

5

1

Wateren gelegen aan de landzijde van de basislijn van de territoriale zee maken deel uit van de binnenwateren van de staat.

2

Wanneer het vaststellen van een rechte basislijn overeenkomstig artikel 4 tot gevolg heeft, dat wateren die vroeger beschouwd werden als deel van de territoriale zee of de volle zee, als binnenwateren worden ingesloten, zal in die wateren het in de artikelen 14 tot en met 23 omschreven recht van onschuldige doorvaart bestaan.

Artikel

6

De buitengrens van de territoriale zee wordt aangegeven door de lijn waarvan elk punt op een afstand gelijk aan de breedte van de territoriale zee is gelegen van het dichtstbijgelegen punt van de basislijn.

Artikel

7

1

Dit artikel heeft uitsluitend betrekking op baaien waaraan een enkele staat ligt.

2

In deze artikelen wordt onder een baai verstaan een duidelijke insnijding van de kust waarvan de diepte landinwaarts in een zodanige verhouding staat tot de breedte van de monding dat er een door land ingesloten watervlakte ontstaat, en die meer is dan een kromming van de kustlijn. Een insnijding wordt echter niet als een baai beschouwd indien de oppervlakte ervan niet even groot is als of groter dan de halve cirkel waarvan de middellijn wordt gevormd door de lijn die over de monding van de insnijding wordt getrokken.

3

Voor het meten wordt als oppervlakte van een insnijding gerekend het gebied gelegen tussen de laagwaterlijn rond de kust van de insnijding en een lijn getrokken tussen de natuurlijke toegangspunten bij laag water. Indien een insnijding door de aanwezigheid van eilanden meer dan één monding heeft, wordt de halve cirkel getrokken op een lijn ter lengte van de totale lengte van de lijnen over de verschillende mondingen. Eilanden die binnen een insnijding zijn gelegen worden meegerekend alsof zij deel uitmaakten van de wateroppervlakte van de insnijding.

4

Indien de afstand tussen de natuurlijke toegangspunten van een baai bij laag water niet groter is dan vierentwintig mijl, kan tussen deze twee punten een afsluitingslijn worden getrokken, waarbij de aldus ingesloten wateroppervlakte zal worden beschouwd als tot de binnenwateren te behoren.

5

Indien de afstand tussen de natuurlijke toegangspunten van een baai bij laag water groter is dan vierentwintig mijl, wordt een rechte basislijn ter lengte van vierentwintig mijl getrokken binnen de baai en wel op zodanige wijze dat daardoor de grootste wateroppervlakte die met een lijn van die lengte kan worden begrensd, wordt ingesloten.

6

De voorgaande bepalingen zijn niet van toepassing op zogenaamde „historische” baaien, noch in de gevallen waarin het systeem van rechte basislijnen als bedoeld in artikel 4 wordt toegepast.

Artikel

8

Voor het vaststellen van de begrenzing van de territoriale zee worden de permanente havenwerken die het verst uit de kust zijn gelegen en die een integrerend onderdeel vormen van het havensysteem, beschouwd een onderdeel van de kust te vormen.

Artikel

9

Reden die normaal gebruikt worden voor het laden, lossen en voor anker gaan van schepen en die anders geheel of gedeeltelijk buiten de buitengrens van de territoriale zee zouden zijn gelegen, worden tot de territoriale zee gerekend. De kuststaat moet dergelijke reden duidelijk afbakenen en ze op zeekaarten aangeven met hun grenzen, aan welke zeekaarten voldoende bekendheid dient te worden gegeven.

Artikel

10

1

Een eiland is een op natuurlijke wijze ontstane landoppervlakte die door water is omgeven en die ook bij hoog tij boven water uitsteekt.

2

De territoriale zee van een eiland wordt gemeten overeenkomstig de bepalingen van deze artikelen.

Artikel

11

1

Een bij eb droogvallende bodemverheffing is een op natuurlijke wijze ontstane landoppervlakte die bij laag tij door water is omgeven en boven water uitsteekt doch bij hoog tij onder water komt. Indien een bij eb droogvallende bodemverheffing geheel of gedeeltelijk op een afstand tot het vasteland of een eiland ligt, die niet groter is dan de breedte van de territoriale zee, dan kan de laagwaterlijn van die bodemverheffing gebruikt worden als basislijn voor het meten van de breedte van de territoriale zee.

2

Indien een bij eb droogvallende bodem verheffing in haar geheel op een afstand van het vasteland of een eiland ligt, die groter is dan de breedte van de territoriale zee, heeft zij geen eigen territoriale zee.

Artikel

12

1

In gevallen waarin de kusten van twee staten tegenover elkaar zijn gelegen of aan elkaar grenzen, is, indien er geen overeenkomst tussen hen bestaat waarin anders wordt bepaald, geen van beide staten gerechtigd zijn territoriale zee uit te strekken tot voorbij de middellijn waarvan elk punt even ver is verwijderd van de dichtstbijgelegen punten van de basislijnen vanwaar de breedte van de territoriale zee van elk der twee staten wordt gemeten. De bepalingen van dit lid zijn echter niet van toepassing in gevallen, waarin het op grond van een historische titel of van andere bijzondere omstandigheden noodzakelijk is de territoriale zeeën van de twee staten af te bakenen op een wijze welke afwijkt van deze bepaling.

2

De afbakeningslijn tussen de territoriale zeeën van twee staten die tegenover elkaar zijn gelegen of aan elkaar grenzen, dient te worden aangegeven op officieel door de kuststaten erkende, op grote schaal uitgevoerde zeekaarten.

Artikel

13

Indien een rivier rechtstreeks in zee uitmondt, is de basislijn een rechte lijn getrokken over de monding van de rivier tussen de uiterste punten op de laagwaterlijn van de oevers van die rivier.

Afdeling

III

Recht van onschuldige doorvaart

ONDERAFDELING

A

REGELS WELKE VAN TOEPASSING ZIJN OP ALLE SCHEPEN

Artikel

14

1

Onder voorbehoud van de bepalingen van deze artikelen genieten schepen van alle staten, ongeacht of zij kuststaten zijn of niet, het recht van onschuldige doorvaart door de territoriale zee.

2

Doorvaart betekent het varen door de territoriale zee, hetzij zonder de bedoeling de binnenwateren binnen te varen, hetzij met de bedoeling de binnenwateren binnen te varen of vanuit de binnenwateren de volle zee te bereiken.

3

Doorvaart omvat het stoppen en voor anker gaan, doch alleen voor zover zulks een onderdeel vormt van de normale navigatie of noodzakelijk wordt als gevolg van overmacht of van het feit dat het schip in nood verkeert.

4

De doorvaart is onschuldig zolang zij geen gevaar oplevert voor de vrede, de goede orde of de veiligheid van de kuststaat. Een zodanige doorvaart moet plaats vinden overeenkomstig deze artikelen en de andere regelen van het volkenrecht.

5

Doorvaart van vreemde vissersvaartuigen wordt niet als onschuldig beschouwd, indien zij zich niet houden aan de wetten en voorschriften die de kuststaat mocht hebben uitgevaardigd en openbaar gemaakt om te voorkomen, dat deze vissersvaartuigen in de territoriale zee vissen.

6

Onderzeeboten zijn verplicht aan de oppervlakte te varen en hun vlag te tonen.

Artikel

15

1

De kuststaat mag de onschuldige doorvaart door de territoriale zee niet belemmeren.

2

De kuststaat is verplicht voldoende bekendheid te geven aan alle hem bekende gevaren voor de navigatie in zijn territoriale zee.

Artikel

16

1

De kuststaat kan binnen zijn territoriale zee de maatregelen nemen welke nodig zijn om een doorvaart die niet onschuldig is, te voorkomen.

2

In het geval van schepen die op weg zijn naar de binnenwateren, heeft de kuststaat eveneens het recht de maatregelen te nemen welke noodzakelijk zijn om te voorkomen, dat inbreuk wordt gemaakt op de voorwaarden waaraan de toelating van die schepen tot de binnenwateren is onderworpen.

3

Met inachtneming van de bepalingen van lid 4 kan de kuststaat, zonder onderscheid te maken tussen schepen van vreemde nationaliteit, in bepaalde gebieden van zijn territoriale zee de uitoefening van het recht van onschuldige doorvaart van vreemde schepen tijdelijk opschorten, indien die opschorting onontbeerlijk is voor de bescherming van zijn veiligheid. Een zodanige opschorting wordt slechts van kracht nadat zij op behoorlijke wijze is bekend gemaakt.

4

Het recht van onschuldige doorvaart van vreemde schepen mag niet worden opgeschort in zeestraten die gebruikt worden voor de internationale scheepvaart tussen een bepaald deel van de volle zee en een ander deel van de volle zee dan wel de territoriale zee van een vreemde staat.

Artikel

17

Vreemde schepen die gebruik maken van het recht van onschuldige doorvaart, dienen zich te houden aan de wetten en voorschriften welke door de kuststaat zijn of worden uitgevaardigd in overeenstemming met deze artikelen en de andere regelen van het volkenrecht, en, in het bijzonder, aan de wetten en voorschriften die betrekking hebben op vervoer en scheepvaart.

ONDERAFDELING

B

REGELS DIE VAN TOEPASSING ZIJN OP KOOPVAARDIJSCHEPEN

Artikel

18

1

Aan vreemde schepen mag niets in rekening worden gebracht louter op grond van het feit, dat zij door de territoriale zee varen.

2

Aan een vreemd schip dat door de territoriale zee vaart, mogen alleen kosten in rekening worden gebracht voor bepaalde ten behoeve van het schip verrichte diensten. Deze kosten worden in rekening gebracht zonder enige discriminatie.

Artikel

19

1

De rechtsmacht in strafrechtelijke aangelegenheden van de kuststaat dient niet te worden uitgeoefend aan boord van een door de territoriale wateren varend vreemd schip met het oogmerk een persoon te arresteren of een onderzoek in te stellen in verband met een aan boord van het schip tijdens de doorvaart bedreven strafbaar feit, behalve in de volgende gevallen:

a.
Indien de gevolgen van het strafbare feit zich uitstrekken tot de kuststaat; of
b.
Indien het strafbare feit van dien aard is, dat daardoor de openbare orde in het land of de orde op de territoriale zee wordt verstoord; of
c.
Indien door de kapitein van het schip of door de consul van het land welks vlag het schip voert, de hulp van de plaatselijke autoriteiten is ingeroepen; of
d.
Indien zulks noodzakelijk is voor de onderdrukking van de verboden handel in verdovende middelen.

2

Bovenstaande bepalingen doen geen afbreuk aan het recht van de kuststaat om alle maatregelen waartoe hij krachtens zijn wetgeving gemachtigd is, te treffen voor een arrestatie of een onderzoek aan boord van een vreemd schip dat door de territoriale zee vaart nadat het de binnenwateren heeft verlaten.

3

In de in lid 1 en lid 2 van dit artikel bedoelde gevallen dient de kuststaat, indien de kapitein zulks verzoekt, de consulaire autoriteiten van de vlaggestaat op de hoogte te stellen alvorens tot het treffen van maatregelen over te gaan, en het contact tussen die autoriteiten en de bemanning van het schip te vergemakkelijken. In noodgevallen kan deze mededeling worden gedaan terwijl de maatregelen reeds getroffen worden.

4

Bij de overweging van de vraag of en hoe een arrestatie verricht dient te worden, moeten de plaatselijke autoriteiten rekening houden met de belangen van de scheepvaart.

5

De kuststaat mag aan boord van een door de territoriale zee varend schip geen maatregelen treffen met het oogmerk iemand te arresteren of een onderzoek in te stellen in verband met een strafbaar feit dat aan boord werd bedreven voor het schip de territoriale zee binnenvoer, indien het schip, komende van een buitenlandse haven, slechts door de territoriale zee vaart zonder de binnenwateren binnen te varen.

Artikel

20

1

De kuststaat mag een vreemd schip dat door zijn territoriale zee vaart niet dwingen te stoppen of een andere koers te volgen met met het oogmerk zijn rechtsmacht in burgerrechtelijke aangelegenheden uit te oefenen ten aanzien van een persoon aan boord van dat schip.

2

De kuststaat mag geen executoire of censervatoire maatregelen tegen het schip treffen ten behoeve van een civiele procedure, behalve in verband met verplichtingen welke door het schip zijn aangegaan of aansprakelijkheden welke voor het schip zijn ontstaan tijdens of met het oog op zijn reis door de wateren van de kuststaat.

3

De bepalingen van het voorgaande lid doen geen afbreuk aan het recht van de kuststaat om, overeenkomstig zijn wetgeving, executoire of conservatoire maatregelen ten behoeve van civiele procedures te treffen ten aanzien van een vreemd schip dat in de territoriale zee ligt of door de territoriale zee vaart na de binnenwateren te hebben verlaten.

ONDERAFDELING

C

REGELS WELKE VAN TOEPASSING ZIJN OP STAATSSCHEPEN, MET UITZONDERING VAN OORLOGSSCHEPEN

Artikel

21

De in de onderafdelingen A en B vervatte regelen zijn eveneens van toepassing op staatsschepen welke worden gebruikt voor commerciële doeleinden.

Artikel

22

1

De regels vervat in onderafdeling A en in artikel 18 zijn van toepassing op staatsschepen welke worden gebruikt voor andere dan commerciële doeleinden.

2

Met inachtneming van de uitzonderingen vervat in de bepalingen bedoeld in het voorgaande lid, doet niets in deze artikelen afbreuk aan de immuniteiten welke die schepen genieten uit hoofde van deze artikelen of andere regels van het volkenrecht.

ONDERAFDELING

D

REGEL WELKE VAN TOEPASSING IS OP OORLOGSSCHEPEN

Artikel

23

Indien een oorlogsschip de voorschriften van de kuststaat ten aanzien van de Vaart door de territoriale zee niet in acht neemt en verzoeken om deze voorschriften in acht te nemen negeert, kan de kuststaat van het oorlogsschip eisen, dat het de territoriale zee verlaat.

Hoofdstuk

II

DE AANSLUITENDE ZONE

Artikel

24

1

In een zone van de volle zee die grenst aan zijn territoriale zee, mag de kuststaat toezicht uitoefenen ten einde

a.
te voorkomen dat inbreuk wordt gemaakt op de fiscale, douane-, immigratie- of gezondheidsvoorschriften welke binnen zijn gebied of territoriale zee van kracht zijn;
b.
een binnen zijn grondgebied of territoriale zee gemaakte inbreuk op bovenbedoelde voorschriften te bestraffen.

2

De aansluitende zone mag zich niet verder uitstrekken dan twaalf mijl van de basislijn vanwaar de breedte van de territoriale zee wordt gemeten.

3

In gevallen waarin de kusten van twee staten tegenover elkaar zijn gelegen of aan elkaar grenzen, is, indien er geen overeenkomst tussen deze staten bestaat waarin anders wordt bepaald, geen van beide staten gerechtigd zijn aangrenzende zone uit te breiden tot voorbij de middellijn waarvan elk punt even ver verwijderd is van de dichtstbijgelegen punten van de basislijnen vanwaar de breedte van de territoriale zee van elk der beide staten wordt gemeten.

Hoofdstuk

III

SLOTARTIKELEN

Artikel

25

Aan reeds van kracht zijnde verdragen of andere internationale overeenkomsten wordt, voor zover betreft de staten die daarbij partij zijn, geen afbreuk gedaan door de bepalingen van dit Verdrag

Artikel

26

Dit Verdrag staat tot 31 oktober 1958 open ter ondertekening door alle staten die Lid zijn van de Verenigde Naties of van een der Gespecialiseerde Organisaties, en door iedere andere staat die door de Algemene Vergadering der Verenigde Naties wordt uitgenodigd partij te worden bij dit Verdrag.

Artikel

27

Dit Verdrag dient te worden bekrachtigd. De akten van bekrachtiging zullen worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties.

Artikel

28

Dit Verdrag staat open voor toetreding door iedere staat die tot een der in artikel 26 genoemde categorieën behoort. De akten van toetreding zullen worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties.

Artikel

29

1

Dit Verdrag treedt in werking op de dertigste dag volgend op de datum van nederlegging van de tweeëntwintigste akte van bekrachtiging of toetreding bij de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties.

2

Ten aanzien van iedere staat die het Verdrag bekrachtigt of ertoe toetreedt na de nederlegging van de tweeëntwintigste akte van bekrachtiging of toetreding, treedt het Verdrag in werking op de dertigste dag na de nederlegging van de akte van bekrachtiging of toetreding door die staat.

Artikel

30

1

Na het verstrijken van een tijdvak van vijf jaar te rekenen van de datum waarop dit Verdrag in werking treedt af, kan iedere Verdragsluitende Partij te allen tijde door middel van een schriftelijke, tot de Secretaris-Generaal der Verenigde Naties gerichte mededeling om een herziening van dit Verdrag verzoeken.

2

De Algemene Vergadering van de Verenigde Naties beslist over de eventueel te nemen stappen naar aanleiding van een dergelijk verzoek.

Artikel

31

De Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties doet aan alle staten die Lid zijn van de Verenigde Naties en aan de andere in artikel 26 bedoelde staten mededeling van:

a.
ondertekeningen van dit Verdrag en van de nederlegging van akten van bekrachtiging of toetreding, overeenkomstig de artikelen 26, 27 en 28;
b.
de datum waarop dit Verdrag ingevolge artikel 29 in werking zal treden;
c.
verzoeken om herziening overeenkomstig artikel 30.

Artikel

32

Het origineel van dit Verdrag, waarvan de Chinese, Engelse, Franse, Russische en Spaanse teksten gelijkelijk authentiek zijn, zal worden nedergelegd bij de Secretaris-Generaal van de Verenigde Naties, die gewaarmerkte afschriften ervan zal doen toekomen aan alle in artikel 26 bedoelde staten.

TEN BLIJKE WAARVAN de ondergetekende gevolmachtigden, daartoe behoorlijk gemachtigd door hun onderscheidene Regeringen, dit Verdrag hebben ondertekend.

Gedaan te Genève, de negenentwintigste april negentienhonderd achtenvijftig.